A Momentary Lapse of Reason

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
A Momentary Lapse of Reason
Studioalbum av Pink Floyd
Utgjeve 7. september 1987
Innspelt Oktober 1986 - mai 1987
Sjanger Rock
Lengd 51:14
Selskap EMI (Europa)
Columbia (USA)
Produsent David Gilmour og Bob Ezrin
Kritikk
Pink Floyd-kronologi
The Final Cut (1983) A Momentary Lapse of Reason Delicate Sound of Thunder (1988)

A Momentary Lapse of Reason er eit studioalbum av Pink Floyd frå 1987, og det første albumet deira etter at Roger Waters forlét bandet i 1985. Albumet nådde tredjeplass i både USA og Storbritannia. Det vart gjeve ut på EMI i Europa, og på Columbia Records i resten av verda.

Etter at The Final Cut var ferdig i 1983, gjekk dei forskjellige bandmedlemmane kvar sin veg, men i 1986 prøvde David Gilmour å vekke bandet til live igjen i lag med Nick Mason. Då følgde ein bitter rettstvist mellom Waters og dei to om kven som hadde rettane til namnet Pink Floyd. Waters tapte namnet, men fek einerett på enkelte visuelle effektar som den originale Pink Floyd-grisen, nesten alt som høyrer til The Wall (bortsett frå dei tre songane Gilmour var med og skreiv, «Young Lust», «Run Like Hell» og «Comfortably Numb») og alt i samband med The Final Cut. Richard Wright kom tilbake til bandet under innspelingane av albumet, men vart berre kredittert som studiomusikar.

Mason og Wright medverka lite på albumet, og sidan Waters var borte var det fleire som såg på A Momentary Lapse som Gilmour sitt tredje soloalbum, på same måte som det var mange som såg på The Final Cut som eit soloalbum av Roger Waters. Gilmour prøvde derimot hardt å få albumet til å høyrest ut som eit Pink Floyd-album med lydeffektar i bakgrunnen av songane.

Kritikarane var stort sett negative til albumet, men musikkmagasinet Rolling Stone hevda det viste at Pink Floyd kunne ha ei framtid. Albumet vart derimot mykje spelt på både radio og videokanalar. Waters skildra albumet som ei «grei forfalsking av eit Pink Floyd-album», og det beste han sa om albumet var at «av og til kunne han høyre ein liten bit her og der og tenke at kanskje det var noko der han kunne ha arbeida med». Waters kommenterte at for han eksisterte ikkje Pink Floyd meir. Musikkpressa rapporterte òg at Gilmour prøvde å gjere fred med Waters ved å spørre om han ville hjelpe til med nokre av tekstane.

Innspeling[endre | endre wikiteksten]

Albumet vart hovudsakleg spelt inn av David Gilmour og fleire studiomusikarar. Dei mest kjende av desse var Tony Levin (kjend frå Peter Gabriel og King Crimson), som spelte bass på dei fleste songane. Nick Mason følte at han ikkje var god nok til å spele trommer, sidan det var lenge sidan han hadde spelt noko som helst, og på nesten alle songane var det andre som spelte trommer eller det vart brukt trommemaskinar. T.d. spelte Carmine Appice trommer på «The Dogs of War», medan Jim Keltner spelte på «On The Turning Away» og «One Slip». Trommemaskinen som vart brukt på «Sorrow» var programmert av Gilmour.

Studiomusikaren Jon Carin, som spelte tangentar og som Gilmour møtte og spelte med i Bryan Ferry sitt band på Live Aid, samarbeidde i ettertid både med Pink Floyd og Roger Waters. Richard Wright kom inn i løpet av innspelingane, men vart ikkje offisielt medlem av Pink Floyd med ein gong, fordi bandet var uroleg sidan retten erklærte at Gilmour og Mason var Pink Floyd, og ikkje Waters. Ein kan høyre Wright på enkelte spor, t.d. «Sorrow» der han syng harmonivokal i bakgrunnen. Dei fleste andre tangentinstrumentdelane var spelt av Carin, Gilmour eller Bob Ezrin.

Det er òg rykte om at enkelte av songane på A Momentary Lapse of Reason var songar som David Gilmour ville ha med på The Final Cut, men som Waters ikkje lét han få ha med. Tidlege demoar av songar som «The Dogs of War», «Round and Around» og melodien til «On the Turning Away» er dei einaste songane ein veit vart avvist.

Stemmene ein kan høyre i midten av «Learning to Fly» er Nick Mason som snakkar med flytårnet frå sitt private fly (både han og Gilmour vart flypilotar etter at begge vann over flyskrekken sin). Songen er kjend som den første songen som berre vart gjeve ut på CD over heile verda.

A Momentary Lapse of Reason er Pink Floyd si første digitale innspeling, men dei akustiske trommene og enkelte bassgitarspor vart derimot spelt inn med analogt utstyr.

Plateomslag[endre | endre wikiteksten]

Albumet viser 700 sjukehussenger plassert på ei strand i England. Biletet var faktisk ikkje eit fototriks, og kvar einaste seng vart faktisk sett ut på stranda. Første dagen regna det derimot så mykje at ein ikkje kunne sjå halvparten av sengene, og dei måtte kome tilbake dagen etter. Dette var det første albumet sidan Animals som var designa av Storm Thorgerson (om ein ser bort i frå samlealbumet A Collection of Great Dance Songs i 1981).

Utgjeving[endre | endre wikiteksten]

A Momentary Lapse of Reason vart gjeve ut same dag som Bad av Michael Jackson og Actually av The Pet Shop Boys og begge desse gjekk til topps på albumlista i Storbritannia. Pink Floyd-albumet debuterte på tredjeplass, men kom aldri høgare, sjølv om albumet selde mykje. Turnéen som fylgde varte over to år. I USA debuterte albumet på 43. plass på Billboardlista, men steig til 3. plass her òg.

Nye utgåver[endre | endre wikiteksten]

Ei utgåve med betre digital lyd vart gjeve ut tidleg på 90-talet i Europa, og i 1997 i resten av verda. Ei ny utgåve med enno betre lyd vart gjeve ut i 2005.

Innhald[endre | endre wikiteksten]

All solovokal av David Gilmour bortsett frå der anna er nemnd.

# Tittel Låtskrivar(ar) Lengd
1. «Signs of Life» (instrumental, med tale av Nick Mason) Gilmour, Ezrin 4:24
2. «Learning to Fly»   Gilmour, Moore, Ezrin, Carin 4:53
3. «The Dogs of War»   Gilmour, Moore 6:05
4. «One Slip»   Gilmour, Manzanera 5:10
5. «On the Turning Away»   Gilmour, Moore 5:42
6. «Yet Another Movie» / «Round and Around» (instrumental) Gilmour, Leonard / Gilmour 7:28
7. «A New Machine (Part 1)»   Gilmour 1:46
8. «Terminal Frost» (instrumental) Gilmour 6:17
9. «A New Machine (Part 2)»   Gilmour 0:38
10. «Sorrow»   Gilmour 8:46
51:14

Medverkande[endre | endre wikiteksten]

  • David Gilmour – Gitar, vokal, tangengat og sekvensarar
  • Nick Mason – trommer, perkusjon, trommemaskin og lydeffektar.

med

Singlar[endre | endre wikiteksten]

  • «Learning to Fly (edit)»/«Terminal Frost» – gjeve ut 15. september 1987
  • «On the Turning Away»/«Run Like Hell (Live)» – gjeve ut 24. november 1987
  • «The Dogs of War»; gjeve ut april 1988 (berre for amerikansk radio)
  • «One Slip» / «Terminal Frost»; gjeve ut juni 1988.

Songar[endre | endre wikiteksten]

Signs of Life[endre | endre wikiteksten]

Sporet er eit instrumentalt stykke, sjølv om ein kan høyre stemma til Nick Mason som les to vers av eit ukjend dikt. Det første verset kan omhandle Syd Barrett og det andre om Roger Waters, mykje som songen «Poles Apart» frå The Division Bell. Filmen som vart spelt av under songen på konsertane deira syner Langley Iddens, som tok seg av David Gilmour sitt Astoria husbåt-studio, som ror gjennom Grantchester Meadows.

Det er det første instrumentale stykke til Pink Floyd (om ein ser bort i frå «The Last Few Bricks», som berre vart spelt under The Wall-konsertane) sidan «Any Colour You Like» frå The Dark Side of the Moon i 1973.

Learning to Fly[endre | endre wikiteksten]

For meir om dette emnet, sjå Learning to Fly av Pink Floyd.

The Dogs of War[endre | endre wikiteksten]

Dette var den tredje amerikanske singelen frå albumet. Konsertutgåvene har ein lengre intro, ein lengre saksofonsolo i midten og ein gitar- og saksofonduell, og ein lengre avslutning enn albumversjonen. Songen vart ein liten radiohitt i USA ognådde 16. plass på MTV sin Video Countdown i mai 1988.

Songen skildrar politikarar som styrer krigar, og indikerer at den store påverknadskjelda bak krigar er pengar.

Videoen for songen vart regissert av Storm Thorgerson og syner schæferar med gule auge som spring gjennom ein krigssone, i tillegg til konsertopptak filma under dei tre konsertane til bandet i The Omni i Atlanta i november 1987 regissert av Lawrence Jordan. Videoar for «On the Turning Away» og «One Slip» vart òg filma under desse konsertane.

On the Turning Away[endre | endre wikiteksten]

For meir om dette emnet, sjå On the Turning Away.

One Slip[endre | endre wikiteksten]

For meir om dette emnet, sjå One Slip.

Yet Another Movie[endre | endre wikiteksten]

Songen inneheld klipp frå filmen Casablanca.

Han vart spelt på kvar konsert frå 1987 til 1989 og finst òg på konsertalbumet Delicate Sound of Thunder. Lap steel-gitaren mot slutten av studioversjonen vart på konsertane byta ut med ein normal gitarsolo i ein oktav lågare enn på albumversjonen. Songen glir rett over i «Round and Round», men på Delicate Sound of Thunder er desse fråskilde i forskjellige spor.

Round and Round[endre | endre wikiteksten]

På albumversjonen er songen på same spor (nr. 6) som «Yet Another Movie», medan han på Delicate Sound of Thunder har fått eit eige spor. Songen er ein liten instrumental i 5/8-takt.

A New Machine[endre | endre wikiteksten]

Songen er delt inn i to delar og kjem på kvar side av instrumentalen «Terminal Frost». Songen består berre av Gilmour på vokal, sterkt forvrengt gjennom ein vocoder og ein stigande synthesizertone.

Terminal Frost[endre | endre wikiteksten]

Stykket er ein instrumental. Sidan Nick Mason hadde vore lenge borte frå trommene då dei spelte inn dette albumet, så vert det nytta trommemaskinar på dette sporet. Saksofonane er spelt av Tom Scott og John Helliwell, sistnemnde mest kjend som saksofonist for bandet Supertramp.

Sorrow[endre | endre wikiteksten]

Songen er skriven av David Gilmour. Gilmour har alltid sagt at tekstskrivinga aldri har vore den sterkaste sida hans, men denne songen har ein av dei beste tekstane hans, sjølv opningsslinjene er henta frå John Steinbeck sitt «The Grapes of Wrath».[1]

I følgje trommeslagar Nick Mason vart neste heile songen gjort ferdig av Gilmour i husbåten hans, Astoria, i løpet av ei veke. Gitarintroduksjonen vart spelt inn på ein sportsarena i Los Angeles og køyrt gjennom det massive lydsystemet til Pink Floyd for få ein ekstremt djup lyd som i ei fjellhole. Det vart nytta trommemaskin på sporet og ingen verkelege trommer.

Konsertvertsjonar av songen er gjevne ut på både Delicate Sound of Thunder i 1988 og P*U*L*S*E i 1995, begge kring 10 minuttar lange. Ein noko kortare utgåve av songen finst på samlealbumet Echoes: The Best of Pink Floyd, der songen «Sheep» glir rett inn i han.

Kjelder[endre | endre wikiteksten]