Hertugdømet Slesvig

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk

Hertugdømet Slesvig eller Sønderjylland (tysk språk: Herzogtum Schleswig) var eit dansk hertugdøme i grenseområdet mellom Danmark og Tyskland. Hertugdømet omfatta eit område mellom elvene Ejderen i sør og Kongeå og Kolding Å i nord. Den siste jarl av Sønderjylland, Knud Lavard, tok den tyske hertugtittelen for jarledømet sitt. Innvandring frå sør gjennom mellomalderen fortrengte etter kvart dansk språk som hovudspråk i Sør-Slesvig, og nedertysk vart meir nytta. Mange kongar av Danmark var samstundes hertug av Slesvig. Såleis var hertugdømet i personalunion med Danmark. Hertugdømet Slesvig høyrde inn under Jyske Lov (seinare formulert på tysk) til innføringa av Preussische Landesgesetz i 1866. Etter den andre slesvigske krigen i 1864 vart styringa av Slesvig teken over av Preussen. Danmark måtte avstå Holstein, Lauenburg og heile hertugdømet Slesvig, slik at den dansk-tyske grensa gjekk ved Kongeå. Etter første verdskrigen var det ei folkerøysting i 1920. Etter folkerøystinga vart Nord-Slesvig ein del av Danmark, medan Sør-Slesvig vart ein del av Schleswig-Holstein i Tyskland.

Hovedbyen i hertugdømet heiter òg Schleswig (Slesvig).

Sjå òg[endre | endre wikiteksten]

.