Huelva
| Huelva | |||||
|---|---|---|---|---|---|
|
|||||
| Motto «Portus Maris et Terrae Custodia» |
|||||
| Plassering | |||||
  Huelva
|
|||||
| Styresmakter | |||||
| Land |  Spania |
||||
| Autonom region | Andalucía | ||||
| Provins | Huelva | ||||
| Borgarmeister | Pedro Rodríguez González | ||||
| Geografi | |||||
| Flatevidd - By |
149 km² |
||||
| Innbyggjarar - Totalt (2009) - folketettleik |
149 310 1 002,1 /km² |
||||
| Koordinatar | Koordinatar: | ||||
| Diverse annan informasjon | |||||
| Nettstad: www.huelva.es | |||||
.PNG)
Huelva er ein by sørvest i Spania og provinshovudstad i provinsen Huelva i den autonome regionen Andalucía. Han ligg ved kysten av Cádizbukta der elvane Odiel og Rio Tinto renn saman. Byen har opp under 150 000 innbyggjarar.
Fotballaget i byen, Recreativo de Huelva, er den eldste i heile Spania. Den einaste tropiske orkanen, Vince, som nokon gong har nådd land i Europa, gjekk på land her.
Historie [endre]
Byen er skildra i antikken som ein by mellom elvane Anas (dagens Guadiana) og Baetis (dagens Guadalquivir)[1]
Byen kan ha vore same by som Tartessus; som fønikarane kalla Onoba. Grekarane heldt dette namnet og skreiv det Ὄνοβα. Byen var under turdetanar då romarane erobra området. I romartida vart byen kalla Onoba Aestuaria[2] eller Onuba (nytta på myntar) eller Onoba.[3] Byen vart ein del av den romerske provinsen Hispania Baetica. Arabarane erobra området og kalla byen Walbah mellom 712 og 1250. Byen vart hardt råka av eit jordskjelv i 1755.
Det er framleis ruinar etter romarane i byen. Byen prega sine eigne myntar og det er funne fleire myntar her med namnet Onuba.[4]
Bakgrunnsstoff [endre]
Kjelder [endre]
- Denne artikkelen bygger på «Huelva» frå Wikipedia på engelsk, den 27. oktober 2009.
- Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:
- ↑ Antonine Itinerary s. 431.)
- ↑ Ptolemaios, ii. 4. § 5.
- ↑ Strabius, iii. s. 143, Pomponius Mela, iii. 1. § 5.
- ↑ Enrique Florez, Med. ii. s. 510, 649; Théodore Edme Mionnet, i. s. 23, Suppl. s. 39; Sestini, Med. Isp. s. 75, ap. Friedrich August Ukert, vol. ii. pt. 1. s. 340.
