James Franck

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
James Franck
James Franck.jpg
Fødd 26. august 1882
Hamburg i Det tyske keisarriket
Død 21. mai 1964 (81 år)
Göttingen i Vest-Tyskland
Institusjonar Universitetet i Berlin
University of Göttingen
Johns Hopkins University
University of Chicago
Alma mater University of Heidelberg
Universitetet i Berlin
Kjend for Franck-Condon-prinsippet
Franck-Hertz-eksperimentet
Utmerkingar Nobelprisen i fysikk (1925)
Rumfordmedaljen (1955)

James Franck (26. august 188221. mai 1964) var ein tysk-fødd fysikar. Han mottok Nobelprisen i fysikk i 1925 saman med Gustav Hertz «for oppdaginga deira av lovene som regulerer verknaden av eit elektron på eit atom».[1] Høyreapparatet representerte eit praktisk bruksområde av dei forskingsresultata Franck fekk Nobelprisen for.

Franck studerte i Heidelberg og Berlin (under Paul Drude og Heinrich Rubens) og vart løna med ein doktorgrad i 1906. I 1911 vart han dosent i fysikk i Berlin, i 1981 medlem av Kaiser-Wilhelms-Institut für physikalische Chemie og i 1920 professor i eksperimentell fysikk ved Universitetet i Göttingen. Etter at nazistane tok over makta flytta han til USA etter eitt års opphald hos Niels Bohr i København, og vart der ein del av Manhattanprosjektet.

Francks mange arbeid innan atomfysikken omfatta mellom anna undersøkingar rundt dei spenningane som må til for ioniseringa av hydrogenmolekylet, saman med Gustav Hertz i 1913. Dei omfatta òg dei atoma som gjennom elektronstøyt framkalla modifikasjonene som syner seg gjennom fluorescensspektrum.

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  1. Nobelprisen i fysikk 1925 (engelsk). Nobelprize.org. Vitja 22. feb. 2012.