Kvithakepetrell

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
Kvithakepetrell

Status i verda: VU Sårbar

Kvithakepetrell utanfor KaikouraFoto: Wikipedia-brukar Mjobling
Kvithakepetrell utanfor Kaikoura
Foto: Wikipedia-brukar Mjobling

Systematikk
Klasse: Aves
Orden: Procellariiformes
Familie: Procellariidae
Slekt: Procellaria
Art: P. aequinoctialis
Vitskapleg namn
Procellaria aequinoctialis

Kvithakepetrell, Procellaria aequinoctialis, er ein stor sjøfugl i stormfuglfamilien Procellariidae. Han har utbreiing i sørlege hav så langt nord som utanfor Sør-Australia, Peru og Namibia, og hekkar sirkumpolart i koloniar på øyar i Sørishavet.

Skildring[endre | endre wikiteksten]

I flukt, utanfor Tasmania, Australia
Foto: JJ Harrison

Ikkje berre er dette den største medlemmen av slekta Procellaria, men det er òg den største arten i stormfuglfamilien med unnatak for kjempepetrellar.[1] Kvithakepetrell måler 51-58 cm i lengd, veg 0.97-1.89 kg og har eit vengespenn på 134-147 cm. Denne store petrellen er sotsvart og har litt kvitt på halsen og haka. Primærfjørene kan ha ein sølvaktig utsjånad på undervengen. Nebbet kan vere lysgrått eller gult, med mørke nasebor. Han har svarte føter. Når han flyg, vekslar han mellom langsame vengeslag og glideflukt. Sjølv om han normalt er stille, læt han lydar som rasling eller stønning inne i kolonien.[2]

Kvithakepetrellen nyttar mange øyar i Sørishavet i hekkeperioden. Største kolonien på 2 000 000 par hekkar på Sør-Georgia. Utanom hekkesesongen beitar desse petrellane mellom pakkisen i Antarktis og subtropisk områdeden sørlege halvkula.[2] Kosthaldet består hovudsakleg av kril følgt av fisk.[3] Kvithakepetrellar beitar på overflata og ved å gjennomføre grunne dukk,[4] og dei vil lett følgje skip for å ta utkast,[5] noko som òg gjer dei sårbare for linefisket.

Totalpopulasjonen er estimert til 3 millionar individ og er minkande.[2]

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

Referansar[endre | endre wikiteksten]

  1. John B. Dunning Jr. (Editor) CRC Handbook of Avian Body Masses CRC Press (1992), ISBN 978-0-8493-4258-5.
  2. 2,0 2,1 2,2 http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3922
  3. Berrow, S.; Croxall, J. (1999). «The Diet of white-chinned petrels Procellaria aequinoctialis, Linnaeus 1758, in years of contrasting prey availability at South Georgia». Antarctic Science 11: 283–292. 
  4. Huin, N. (1994). «Diving Depths of White-Chinned Petrels». Condor 96 (4): 1111–1113. doi:10.2307/1369125. JSTOR 1369125. 
  5. Cherel, Y.; Weimerskirch, H.; Duhamel, G. (1996). «Interactions between longline vessels and seabirds in Kerguelen waters and a method to reduce seabird mortality». Biological Conservation 75 (1): 63–70. doi:10.1016/0006-3207(95)00037-2. 

Bakgrunnsstoff[endre | endre wikiteksten]