Operasjonsforsterkar

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
Ulike typar operasjonsforsterkarar.

Operasjonsforsterkaren er ein viktug byggjestein i mange analoge, elektroniske system. Operasjonsforsterkaren gjev høve til å utføra vanlege matematiske operasjonar som addisjon, subtraksjon, integrasjon og derivasjon på elektriske spenningar.

Operasjonsforsterkaren er oppbygd av ulike transistorkonfigurasjonar som ideelt sett skal gjeva ein differensialforsterkar med uendeleg høg inngangsimpedans, uendeleg høg råforsterking og null utgangsimpedans. Ved å byggja eit nettverk av passive komponentar som motstandar og kondensatorar kring operasjonsforsterkaren, kan ein styra utgangssignalet på operasjonsforsterkaren. Ein ideell operasjonsforsterkar kan soleis kontrollerast ved hjelp av passive attendekoplingar åleine. Dette gjer operasjonsforsterkaren lite sensitiv til miljøpåverknader som til dømes varme eller prosessvariasjonar under krinsproduksjonen.

Histori[endre | endre wikiteksten]

GAP/R K2-W operasjonsforsterkar frå 1953, med radiorøyr.

Dei fyrste operasjonsforsterkarane stammar frå 1945 og nytta radiorøyr. I 1961 var det laga operasjonsforsterkarar med diskrete komponentar på små innstikkskort. Den fyrste monolitiske operasjonsforsterkarer vart laga av Bob Widlar ved Fairchild Semiconductor. Han fekk typenummret μA702. Forbetra versjonar av operasjonsforsterkarar laga som IC-ar kom utover 1960- og 1970-talet: LM101 i 1967, μA741 i 1968 (μA741 er framleis i produksjon). På 1970-talet kom det òg operasjonsforsterkarar med JFET i differensialforsterkaren op inngangen og på 1980-talet vart MOSFET tekne i bruk. Operasjonsforsterkarane revulsjonerte analog signalhandsaming of vert nytta i mange ulike produkt.

Spire Denne elektronikkartikkelen er ei spire. Du kan hjelpe Nynorsk Wikipedia gjennom å utvide han.