Perspektivteikning

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
Ei trapp i todimensjonalt perspektiv.
Perspektivstudie av ein vase gjort av Paolo Uccello på 1400-talet.

Perspektivteikning (av latin perspicere, 'sjå gjennom, sjå tydeleg') er ei grein av geometrien som er eit møtepunkt for kunst og matematikk. Konstruksjon av perspektiv vert nytta for å formidle illusjon av ein tredimensjonal røyndom på ei todimensjonal flate (til dømes eit papirark).

Eit aspekt ved perspektiv er forkorting.

Romperspektiv[endre | endre wikiteksten]

To viktige kjenneteikn ved den romlege perspektivforståing er:

  • Romleg forkorting (perspektivforkorting), der gjenstandar verkar forvreid og forkorta ut når dei blir betrakta frå ein vinkel.
  • Gjenstandar ser mindre ut når avstanda til betraktaren blir større, altså når dei er lengre vekke frå den som ser.

Sentralperspektiv[endre | endre wikiteksten]

Eit system der avstand kunne framstillast på ein vitskapleg måte blei laga av Filippo Brunelleschi (1377-1446), ein italiensk arkitekt. Dette systemet inneheld iakttakinga at i høgda med augo til betraktaren synest alle parallelle linjer som spring gjennom rommet i rett vinkel mot motivet, å konvergere sentralt. Dei parallelle linjene heiter ortogonalar. Desse gjer eit geometrisk nettverk som definer biletrommet. Brunelleschis oppfinning kom til å opphøge målarkunst til ein vitskap.

Sjå òg[endre | endre wikiteksten]

Kjelder[endre | endre wikiteksten]