Spenningsintensitetsfaktor

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
Polarkoordinatar ved spissen av sprekken.

Spenningsintensitetfaktor, K, vert nytta i brotmekanikk for å føresjå spenningstilstanden («spenningsintensiteten») nær spissen av ein sprekk sakpt av ei belastning eller ei restspenning.[1] Det er eit teoretisk omgrep som vanlegvis nytta om ein homogen, lineær elastisk stoff og er nyttig for å finne brotkriteriet for sprø stoff, og er ein viktig teknikk innan skadetoleranse.

Storleiken K er avhengig av geometrien, storleiken og plasseringa til sprekken, og storleiken og den modale fordelinga av lasta på materialet.

Teorien for lineær elastisitet føreseier at spenningsfordelinga (\sigma_{ij}) nær spissen av sprekken, i polarkoordinatar (r,\theta) med origo ved spissen av sprekken, har forma[2]


   \sigma_{ij}(r, \theta) = \frac {K} {\sqrt{2 \pi r}}\,f_{ij} ( \theta) + \,\,\rm{hogare\, ordens\, ledd}

der K er spenningsintensitetsfaktoren (med eininga spenning \times lengd1/2) og f_{ij} er ein dimensjonslaus storleik som er avhengig av lasta og geometrien. Dette forholdet bryt saman særs nær spissen (liten r) fordi når r går mot 0, går spenninga \sigma_{ij} mot \infty.

Sjå òg[endre | endre wikiteksten]

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  1. Anderson, T.L. (2005). Fracture mechanics: fundamentals and applications. CRC Press. 
  2. Tada, Hiroshi; P. C. Paris; George Rankine Irwin (February 2000). The Stress Analysis of Cracks Handbook (3 ed.). American Society of Mechanical Engineers. 

Bakgrunnsstoff[endre | endre wikiteksten]