Station to Station

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
Station to Station
Studioalbum av David Bowie
Utgjeve 23. januar 1976
Innspelt Los Angeles, september-desember 1975
Sjanger Rock, Funk
Lengd 38:08
Selskap RCA Records
Produsent David Bowie, Harry Maslin
Kritikk
David Bowie-kronologi
Young Americans
(1975)
Station to Station Low
(1976)

Station to Station er det tiande studioalbumet til den engelske musikaren David Bowie, gjeven ut av RCA Records i 1976. Det vert ofte rekna som eit av dei viktigaste albuma hans og er kjend for å introdusere den siste store «rollefiguren» til Bowie, The Thin White Duke. Albumet vart spelt inn etter han var ferdig med innspelinga av Nicolas Roeg-filmen The Man Who Fell to Earth og bilete på plateomslaget er eit stillbilete frå filmen. Under innspelinga var Bowie kraftig påverka av narkotika, særleg kokain, og han hugsar sjølv nesten ingenting av innspelinga.

Musikalsk var Station to Station eit overgangsalbum for Bowie, der han utvikla funk- og soulmusikken frå det førre albumet Young Americans, med ei ny retning mot synthesisers og motorikrytmar påverka av tyske elektroniske band som Kraftwerk og Neu!. Denne trenden kulminerte med dei mest kritikarroste albuma hans, den såkalla Berlintriologien, spelt inn med Brian Eno i 1977–1979. Bowie sjølv har sagt at Station to Station var «ei bøn om kome attende til Europa for meg.»[11] Tekstane på albumet syner at han var oppteken av Nietzsche, Aleister Crowley, mytologi og religion.

Med ei blanding av funk og Krautrock, romantiske balladar og okkultisme, har Station to Station vorte skildra som «både eit av dei mest tilgjengelege og utilgjengelege albuma til Bowie på same tid».[12] Med singelen «Golden Years», nådde det Topp 5 i både Storbritannia og USA. I 2003 vart albumet rangert på 323. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene.

Bakgrunn[endre | endre wikiteksten]

I følgje biografen David Buckley, var Bowie, som på denne tida budde i Los Angeles, driven av eit «astronomisk» kokainmisbruk og levde på ein diett som bestod av paprika og mjølk, og var det meste av 1975 og 1976 i «ein tilstand av psykisk terror».[13] Soger-hovudsakleg frå eit intervju som delvis vart trykt i Playboy og Rolling Stone—sirkulerte om songaren som levde i eit hus fullt av gamle egyptiske ting, brennande svarte talgelys, at han såg lik som fall forbi vindauga sitt, at hekser prøvde å stele sæden hans, at han fekk hemmelege meldingar frå The Rolling Stones, og at han levde i dødsfrykt frå Aleister Crowley-tilhengjaren Jimmy Page.[11] Bowie sa seinare om L.A., «den jæ... plassen burde vore fjerna frå jorda».[14]

Det var under filminga av den første store filmrolla hans, The Man Who Fell to Earth, at Bowie byrja å skrive på ein delvis sjølvbiografi kalla The Return of the Thin White Duke.[15] Han skreiv òg musikk som han trudde skulle nyttast i filmen, men dette vart aldri noko av. Bowie anbefalte då John Phillips frå Mamas and the Papas til å skrive og produsere den originale musikken for filmen.[16]Regissør Nicolas Roeg åtvara stjerna om at rolla som Thomas Jerome Newton truleg ville henge ved han ei stund etter produksjonen var ferdig. Med løyve frå Roeg utvikla Bowie sin eigen utsjånad for filmen og tok dette med seg ut i ålmenta og dei to neste plateomslaga det neste året. Det same gjorde Newton si kjensle av skjørheit og reservertheit.[17]

The Thin White Duke vart talerøyret for Station to Station og, og nesten halvparten av tida dei neste seks månadane òg for Bowie sjølv. Han var ulasteleg kledd i kvit skjorte, svarte bukser og vest, og The Duke var ein hol mann som song songar om romansar med ein forpint intensitet utan å føle nokonting, «is utkledd som eld».[12] Personen har vorte skildra som «ein galen aristokrat»,[12] «ein amoralsk zombie»,[18] og «ein kjenslelaus arisk supermann».[11] For Bowie sjølv var The Duke «verkeleg ein ufyseleg karakter.»[19]

Produksjon[endre | endre wikiteksten]

Station to Station vart spelt inn i Cherokee Studios i Los Angeles. I 1981 meinte NME-redaktørane Roy Carr og Charles Shaar Murray at det vart spelt inn i løpet av «10 dagar med febrilsk aktivitet»-då Bowie meinte at det ikkje var noko håp for at han skulle lage musikken til The Man Who Fell to Earth.[12] I nyare tid har det kome fram at albumet vart spelt inn i løpet av nokre månader, frå oktober til november 1975,[11] og var ferdig før Bowie byrja på innspelingane til filmen.[20][21]

Tidlegare titlar for albumet var The Return of The Thin White Duke,[22] og Golden Years.[11] Station to Station vart medprodusert av Harry Maslin, produsenten som hadde vore med på innspelingane av «Fame» og «Across the Universe» på Young Americans. Tony Visconti, som hadde vore borte frå Bowie i tre år, hadde nyleg kome attende til Bowie og miksa Diamond Dogs og vore medprodusent på David Live og Young Americans, var ikkje med på dette albumet sidan han var oppteken med andre prosjekt.[23] Bowie nytta bandet han kom til å spele med resten av tiåret, med bassist George Murray frå Young Americans, trommeslagar Dennis Davis og rytmegitarist Carlos Alomar.[12]

Innspelingsprosessen som vart utvikla med desse musikarane sette mønsteret for albuma som skulle kome opp til og med Scary Monsters (and Super Creeps) i 1980: akkompagnementet vart spelt inn av Murray, Davis og Alomar; saksofon, klaver og sologitar lagt oppå sidan (her av respektive Bowie, Roy Bittan og Earl Slick); solovokal; og til slutt forskjellige produksjonstriks for å gjere songane ferdige.[24] I følgje Bowie, «eg fekk nokre usedvanlege ting ut av Earl Slick. Eg trur det fanga fantasien han til å lage «støy» på gitaren, og tekstur, i staden for å spele riktige tonar.»[25] Alomar minnest «det var eit av dei beste albuma eg har spelt på ... me eksperimenterte så mykje på det.»[24] Harry Maslin la til, «eg elska dei innspelingane fordi me var totalt opne og eksperimentelle i framgangsmåten vår.»[11]

Bowie sjølv hugsar nesten ingenting frå innspelinga, ikkje ein gong at han var i studio, og innrømde seinare, «eg veit det skjedde i LA fordi eg har lese at det var der.»[11] Songaren var ikkje aleine om kokainmisbruket under innspelingane. Carlos Alomar kommenterte, «om det var ei stripe med kokain som kunne halde deg vaken til kl. 0800 slik at du kunne gjere ferdig gitardelen, så gjorde du den stripa med kokain ... kokainbruken var driven av inspirasjonen.». Som Bowie hadde òg Earl Slick berre vage minne om innspelingane: «Det albumet er litt uklårt, av opplagte årsaker! Me var i studioet og det var galskap - mange timar, mange seine nattetimar.»[26]

Bilete på omslaget var opphavleg eit svartkvitt-bilete frå The Man Who Fell to Earth, der Bowie, som figuren Thomas Jerome Newton, stig inn i ein romkapsel som skal ta han heim til heimplaneten.[27] Bowie insisterte på eit utklipt svartkvitt bilete sidan han følte det originale fargebiletet i full storleik hadde ein himmel som såg kunstig ut.[12]Rykodisc gav ut Bowie-katalogen på nytt tidleg i 1990-åra, vart fargeversjonen nytta. På baksida av omslaget kan ein sjå skisser av kritt som Bowie hadde laga under filminga av filmen.[28]

Stil og tema[endre | endre wikiteksten]

Station to Station vert ofte rekna som eit overgangsalbum i karrieren til Bowie. Nicholas Pegg, forfattar av The Complete David Bowie, kalla det, «nøyaktig halvvegs på reisa frå Young Americans til Low»,[11] medan Roy Carr og Charles Shaar Murray meinte at «det effektivt delte 70-talet for David Bowie. Det er knytt til perioden med Ziggy Stardust og plastikksoul, og introduserer den første smakebiten på den nye musikken som skulle kome med 'Low'.»[12]

I følgje Bowie sjølv hadde den eurosentriske smaken på Station to Station det musikalske opphavet i songar som «Aladdin Sane 1913-1938-197?» og «Time» (1973), medan funk/disco-elementa var ei utvikling av soul/R&B-stilen på Young Americans (1975). Bowie hadde nyleg byrja å ta til seg påverknader frå tysk motorik og elektronisk musikk av band som Neu!, Can og Kraftwerk. Tematisk vitja albumet igjen omgrep som var omhandla på songar som «The Supermen» frå The Man Who Sold the World (1970) og «Quicksand» frå Hunky Dory (1971): Nietzsche sitt overmenneske, okkultismen til Aleister Crowley, nazistane sin fascinasjon for den heilage gral-mytologien og Kabbalah.[11][12] Pegg rekna temaet på albumet som ei blanding av «okkultisme og kristendom».[11]

Den musikalske stilen på «Golden Years», den første songen spelt inn for albumet, var bygd rundt funk og soul frå Young Americans men med ein råare og malande snert. Han har vorte skildra for å bere med seg «ein atmosfære av anger av tapte mogelegheiter og tidlegare gleder».[12] Bowie sa han vart skrivne for - og avvist av - Elvis Presley, medan kona til Bowie på denne tida, Angie, hevda songen var skriven for ho.[29] Songen vart ein Topp 10-singel på begge sider av Atlanteren, men vart sjeldan spelt på den påfølgjande Station to Station-turneen.[30] «Stay» var ein annan riff-driven funk-song, «spelt inn i vårt kokain-vanvit», i følgje Alomar.[29] Teksten har vorte tolka på forskjellig vis for å reflektere «usikkerheita rundt seksuelle erobringar»,[29] og som eit døme på «den falske romantikken til the Duke».[12]

Det kristne elementet på albumet kom mest tydeleg fram i den salmeliknande «Word on a Wing», sjølv om kommentatorar meiner at religion, som kjærleik, berre var ein annan måte for the Duke «å teste kjensleløysa si» på.[12] Bowie sjølv hevdar at i songen så er i det minste «lidenskapen genuin».[14] Då han spelte songen live i 1999 sa han songen kom til under «dei mørkaste dagane i livet mitt ... eg er sikker på det var eit rop om hjelp».[31] Avslutningsballaden «Wild Is the Wind», var den einaste coverversjonen på albumet, og har vorte hylla som ein av dei beste vokalprestasjonane til Bowie nokon gong.[32] Bowie vart inspirert til å spele inn songen etter å ha møtt songaren, pianisten og låtskrivaren Nina Simone, som song denne songen på albumet Wild Is the Wind (1966).[31]

Scenen frå The Man Who Fell to Earth der Thomas Jerome Newton sit føre mange fjernsynsskjermar, er sagt å delvis ha inspirert den mest livlege songen på albumet, «TVC15».[33] Visstnok omhandlar òg songen kjærasten til Iggy Pop som vart eten opp av fjernsynet,[34] og har vorte kalla «upassande munter» og «den skeivaste hyllesten til The Yardbirds ein kan tenke seg».[12]

Det er sagt at tittelsporet melder om «ein ny periode med eksperimentering» for Bowie.[35] «Station to Station» var delt i to: ein langsam, illevarslande, pianodriven marsj, introdusert av lyden av eit komande tog sidestilt med gitarfeedbacken til Earl Slick, etterfølgd av ein livleg rock/blues-seksjon. I 1999 fortalte Bowie UNCUT, «sidan Station To Station har blandinga av R&B og elektronika vore eit mål for meg».[36] Trass i støyen frå toget i opninga, hevdar Bowie at tittelen ikkje referer til togstasjonar, men til Krossvegsandakten (Stations of the Cross), medan linja «From Kether to Malkuth» viser til mystiske stader i Kabbalah, ei blanding av kristne og jødiske referansar.[37] Fiskeringa på det okkulte kom òg til uttrykk i linjer som «white stains», namnet på ei diktsamling av Aleister Crowley.[38] Teksten nemner òg narkotikamisbruken til Bowie («It's not the side effects of the cocaine / I'm thinking that it must be love»).[39] Påverka av Krautrock, var dette den tydlegaste forsmaken på den komande 'Berlintrilogien'.[35][37]

I magasinet Creem i 1977 hevda Bowie at Station to Station var «blotta for sjel ... sjølv kjærleikssongane ligg for seg sjølv, men eg syns det er fascinerande.»[35]

Singlar og unytta opptak[endre | endre wikiteksten]

Alle songane på Station to Station, utanom tittelsporet, kom etter kvart ut på ein singel. «Golden Years» vart gjeven ut i november 1975, to månader før albumet. Bowie vart visstnok full før han framførte songen på fjernsyn for det amerikanske showet Soul Train,[40] noko som førte til filmklippa ein kan sjå i musikkvideoprogram.[30] Singelen nådde 8. plass i Storbritannia og 10. plass i USA (der han låg på lista i 16 veker), men som «Rebel Rebel» for Diamond Dogs (1974), var han ikkje heilt representativ for albumet som skulle kome.[30]

«TVC15» vart redigert ned og gjeven ut som den andre singelen i mai 1976, og nådde 33. plass i Storbritannia og 64. plass i USA. «Stay» vart òg redigert ned og kom ut same månad, samstundes med RCA-samlinga Changesonebowie, sjølv om han ikkje var med på samleplata.[41] I november 1981, då kontrakten til Bowie med RCA var i ferd med å gå ut, gav dei ut «Wild Is the Wind» i samband med Changestwobowie-samlinga. I lag med «Word on a Wing» og ein musikkvideo laga for utgjevinga, nådde han 24. plass i Storbritannia og låg på lista der i 10 veker.[42]

Ein annan song som visstnok vart spelt inn under innspelinga av albumet i Cherokee Studios, var ein cover av Bruce Springsteen sin «It's Hard to Be a Saint in the City»,[25] og denne kom først ut i 1990 på Sound and Vision-boksen. I følgje Nicholas Pegg, bestod innspelinga i Cherokee truleg av ekstra lydspor til songen som opphavleg vart spelt inn i Sigma Sound Studios under innspelinga av Young Americans.[43]

Utgjeving og mottaking[endre | endre wikiteksten]

Station to Station vart gjeven ut i januar 1976. Billboard meinte at Bowie hadde «funne den musikalske nisjen sin» etter songar som «Fame» og «Golden Years», men at «det 10 minuttar lange tittelsporet er keisamt». NME kalla det «eit av dei viktigaste albuma som er komen dei siste fem åra». Begge meinte at tekstane var vanskelege å fatte.[11] For The Village Voice gav kritikar Robert Christgau albumet toppkarakter,[3] og skreiv at «ei flott plate der begge sidene overraskar og gleder. Du bør ha dette».[44] Christgau skreiv at «Bowie kan blande Lou Reed, disco og Huey Smith» og meinte at albumet var eit steg vidare frå dei førre albuma, og meinte at «mirakuløst nok har attraksjonen til Bowie for svart musikk modna seg, og enno meir mirakuløst er det at det nye forholdet ser ut til å ha lete den harde-og-tunge sida urørt.»[3]

Rolling Stone-journalist Teri Moris applauderte dei meir rocka augneblikka på albumet, men skjelna at han var på veg bort frå sjangeren, og meinte at «det tankefulle, profesjonelle forsøket til ein stil-medviten artist som har høvet til å skrive og framføre krevjande rock & roll eksisterer fint ved sidan av fascinasjonen hans for andre stilar ... sjølv om det er liten tvil om dugleiken hans, lurer ein på kor lenge han vil halde på med rocken.»[8] Circus skreiv at «Bowie aldri var ein som opprettheld kontinuitet i arbeidet sitt eller livet sitt» og meinte at Station to Station «gjev kryptiske, ekspresjonistiske glimt som fører oss til å kjenne konturane og skjelvingane av sjela til mannen bak maska, men som aldri heilt syner andletet sitt.» Meldinga fann òg forskjellige referansar til tidlegare Bowie-verk, som «tettleiken» på The Man Who Sold the World, «popkjensla» på Hunky Dory, «dissonans og angst» på Aladdin Sane, «den uimotståelege perkusjonen» frå Young Americans, og «den ungdommelege mystisismen» frå «Wild Eyed Boy from Freecloud», og konkluderte med «at det viser at Bowie dreg ut dei mest krevjande delane av den buktande reisa si».[45]

Station to Station var, og er framleis, det mestseljande albumet til Bowie i USA, og nådde 3. plass der og låg på lista i 32 veker.[46] Det selde til gullplate den 26. februar 1976.[47] I Storbritannia låg det på lista i 17 veker og nådde ein 5. plass. Det var siste gong eit av studioalbuma hans hamna lågare på lista i heimlandet enn i USA.[46]

Etter utgjevinga[endre | endre wikiteksten]

Innspelinga av Station to Station var ferdig i desember 1975 og Bowie starta på filmmusikken til The Man Who Fell to Earth i lag med Paul Buckmaster.[11] Bowie venta at han kom til å få heile ansvaret for filmmusikken, men fann ut etter å ha skrive fem eller seks stykker, «vart eg beden om å levere musikken min i lag med andre sin musikk ... og eg sa berre, 'Drit, dåke forstår ingenting'. Eg vart så rasande. Eg hadde lagt ned mykje arbeid i det.»[14] Harry Maslin meinte derimot av Bowie var «utbrent» og ikkje kunne ha gjort ferdig prosjektet uansett. Songaren kollapsa til slutt, og innrømde seinare, «eg låg i bitar over heile golvet».[11] Berre ein instrumental komponert for filmen såg dagens lys, og utvikla seg til «Subterraneans» på det neste studioalbumet, Low.[14]

Bowie, som rollefiguren The Thin White Duke, på scenen i 1976 i Toronto.

Etter å ha gjeve opp filmmusikkalbumet, la Bowie ut på ein turne for Station to Station, som starta 2. februar 1976 og var over 18. mai 1976.[11] Kraftwerk sin «Radioactivity» vart nytta som overture for konsertane, medan det vart vist klipp frå Luis Buñuel og Salvador Dali sin surrealistfilm Un Chien Andalou.[48] På scenen var Bowie kledd i kleda til The Duke med svart vest og bukse, ein pakke Gitanes (franske sigarettar) plassert godt synleg i lomma, og flytta seg stivt rundt blant «eit teppe av kvitt lys»,[12] ein effekt som gav kallenamnet 'the White Light Tour'.[48] I 1989 sa Bowie, «eg ønskte å gå attende til ein slags ekspresjonistisk tysk-film-utsjånad ... og lyssettinga til, til dømes Fritz Lang eller Pabst. Ein svart-kvit-film-kjensle, men med ein intensitet som på eit vis var aggresiv. Eg trur for meg, personleg, teatralsk, så var det den mest suksessfulle turneen eg har gjort.»[25] Station to Station-turneen vart opphavet til eit av dei mest kjende piratkopialbuma av artisten, henta frå ei radiosending den 23. mars 1976 av konserten i Nassau Coliseum.[48]

Bowie fekk kritikk under turneen for tilsynelatande syne fascistiske syn. I 1974 hadde han sagt i eit intervju, «Adolf Hitler var ein av dei første rockestjernene ... minst like god som Jagger ... han arrangerte eit land»,[49],men klarte å unngå og verte fordømd. På Station to Station-turneen førte ei rekkje hendingar til at han fekk offentleg merksemd. I april 1976 vart han i tollen i Aust-Europa fråteken nazi-effektar. Same månad vart han sitert i Stockholm for å ha sagt at «Storbritannia kunne ha nytt godt av ein fascistisk leiar».[49] Bowie la skulda på narkotikamisbruket sitt og rollefiguren The Thin White Duke for den dårlege dømmekrafta.[50] Kontroversen kulminerte den 2. mai 1976, kort tid før turneen var over, i den såkalla 'Victoria Station-hendinga' i London, der Bowie kom køyrande i ein Mercedes kabriolet og visstnok gav ei nazihelsing til menneska der. Dette vart fanga på film og eit bilete vart publisert i NME. Bowie sjølv hevdar at fotografen tok bilete av han medan han vinka til folka,[51] noko som var støtta av ein ung Gary Numan som var til stades den dagen. «Tenk over det. Om nokon filmar nokon som vinkar, så vil du få ei nazihelsing kvar gong han strekkjer ut armen.»[49] Skampletten vart derimot hengande ved til så stor grad at linjene «To be insulted by these fascists/It's so degrading» frå «It's No Game» på Scary Monsters fire år seinare vart tolka som eit forsøk på å gravlegge hendinga ein gong for alle.[52]

Ettermæle[endre | endre wikiteksten]

Station to Station var ein milepåle i overgangen til Bowie til 'Berlintriologien'. Bowie sjølv sa om albumet, «når det gjeld musikken, så var Low og etterkomarane direkte oppfølgjarar frå tittelsporet»,[37] medan Brian Eno meinte at Low var «eit framhald frå Station to Station».[53] Det har òg vorte skildra som «enormt påverkande på post-punken».[54] Roy Carr og Charles Shaar Murray skreiv i 1981, «Om Low var Gary Numan sitt Bowie-album, så var Station to Station Magazine sitt.»[12] Stylus meinte i 2004 at «på same måte som få hadde venta dette frå Bowie, så var det få som kopierte det ... i stor grad er dette eit album for seg sjølv, ein stil som aldri vart noko av.».[55]

I 1999 skildra biografen David Buckley Station to Station som eit «meisterverk innan nyskaping» som «enkelte kritikarar hevdar, kanskje umoderne, er hans beste album.»[56] Same året kalla Eno det «eit av dei beste albuma gjennom tidene.».[53] I 2003 vart albumet rangert på 323. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene.[57] Eit år seinare rangerte The Observer albumet på 80. plass på lista deira over dei 100 største britiske albuma.[58]

Innhald[endre | endre wikiteksten]

Alle songar er skrivne av David Bowie, bortsett frå der andre er nemnde. 

Side ein
# Tittel Lengd
1. «Station to Station»   10:14
2. «Golden Years»   4:00
3. «Word on a Wing»   6:03
Side to
# Tittel Lengd
4. «TVC 15»   5:33
5. «Stay»   6:15
6. «Wild Is the Wind» (Ned Washington, Dimitri Tiomkin) 6:02

Ny utgåver[endre | endre wikiteksten]

Albumet har vorte gjeve ut på CD fire gonger. Første gong var i 1985 av RCA, andre gong i 1991 av Rykodisc (med to bonusspor), og tredje gong i 1999 av EMI (med nymastra digital lyd og utan bonusspor). I 2010 kom albumet ut ein deluxe-versjon med ein Dolby 5.1-miks av albumet og heile konserten frå Nassau Coliseum i 1976 på to CDar.[59]

Bonusspor 1991[endre | endre wikiteksten]

  1. «Word on a Wing» (Live) – 7:24
  2. «Stay» (Live) – 6:10

Deluxe-utgåve[endre | endre wikiteksten]

Bonusplater[endre | endre wikiteksten]

CD 2
# Tittel Lengd
1. «Station to Station»   11:53
2. «Suffragette City»   3:31
3. «Fame»   4:02
4. «Word on a Wing»   6:06
5. «Stay»   7:25
6. «Waiting for the Man»   6:20
7. «Queen Bitch»   3:12
CD 3
# Tittel Lengd
1. «Life on Mars?»   2:13
2. «Five Years»   5:03
3. «Panic in Detroit» (det meste av trommesoloen er redigert bort) 6:03
4. «Changes» (med bandintroduksjon) 4:11
5. «TVC 15»   4:58
6. «Diamond Dogs»   6:38
7. «Rebel Rebel»   4:07
8. «The Jean Genie»   7:28

Medverkande[endre | endre wikiteksten]

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  1. Erlewine, Stephen Thomas (August 2003). Review: Station to Station. Allmusic. Henta 6. mai 2011.
  2. Columnist. Review: Station to Station. Blender. Henta 6. mai 2011.
  3. 3,0 3,1 3,2 Christgau, Robert (1976). Consumer Guide: Station to Station. The Village Voice. Henta 7. mai 2011.
  4. Gill, Andy (17 September 2010). Review: Station to Station. The Independent. Henta 6. mai 2011.
  5. Murray, Charles Shaar (10 January 1976). "David Bowie: Station To Station". NME. Rock's Backpages (krev brukar).
  6. Berman, Stuart (29 September 2010). Review: Station to Station (Deluxe Edition). Pitchfork Media. Henta 6. mai 2011.
  7. Columnist (June 1991). "Review: Station to Station". Q. Henta 6. mai 2011.
  8. 8,0 8,1 Moris, Teri (25 March 1976). Review: Station to Station. Rolling Stone. Henta 6. mai 2011.
  9. R.S. (2 November 2004). "Review: Station to Station". Rolling Stone Album Guide: 97–98.
  10. Ingham, Jonh (24 January 1976). "David Bowie: Station To Station (RCA)". Sounds. Rock's Backpages (krev brukar).
  11. 11,00 11,01 11,02 11,03 11,04 11,05 11,06 11,07 11,08 11,09 11,10 11,11 11,12 11,13 Pegg (2004): s. 297–300.
  12. 12,00 12,01 12,02 12,03 12,04 12,05 12,06 12,07 12,08 12,09 12,10 12,11 12,12 12,13 Carr & Murray (1981): s. 78–80.
  13. Buckley (2000): s. 259, 264.
  14. 14,0 14,1 14,2 14,3 McKinnon, Angus (13 September 1980). «The Future Isn't What It Used to Be». NME: 32–35. 
  15. Paytress, Mark (2007). «So Far Away...». Mojo Classic (60 Years of Bowie): 55. 
  16. Phillips, John (1986). Papa John. Dolphin Books.
  17. Buckley (2000): s. 260–263.
  18. Buckley (2000): s. 258.
  19. Wilcken (2005): s. 24.
  20. Buckley (2000): s. 277–279.
  21. Wilcken (2005): s. 16.
  22. Buckley (2000): s. 263.
  23. Buckley (2000): s. 269–270.
  24. 24,0 24,1 Buckley (2000): s. 270.
  25. 25,0 25,1 25,2 Loder, Kurt; David Bowie (1990). Plateomslagstekst for Sound + Vision avDavid Bowie [box set booklet]. Rykodisc.
  26. Buckley (2000): s. 271–272.
  27. Michael A. Morrison. Trajectories of the fantastic: selected essays from the Fourteenth International Conference on the Fantastic in the Arts. Greenwood Publishing Group, 1997. s. 135. 
  28. Christopher Sandford. Bowie: loving the alien. Da Capo Press, 1998. s. 155. 
  29. 29,0 29,1 29,2 Buckley (2000): s. 272–273.
  30. 30,0 30,1 30,2 Pegg (2004): s. 82–83.
  31. 31,0 31,1 Pegg (2004): s. 240–243.
  32. Buckley (2000): s. 274–275.
  33. Buckley (2000): s. 274.
  34. Pegg (2004): s. 223.
  35. 35,0 35,1 35,2 Buckley (2000): s. 275–277.
  36. «Uncut Interviews David Bowie on Berlin». David Bowie official website. 1999. http://www.davidbowie.com/news/dbberlin.html. Henta 7. mai 2011. 
  37. 37,0 37,1 37,2 Pegg (2004): s. 205–206.
  38. Wilcken (2005): s. 7.
  39. Wilcken (2005): s. 9.
  40. Carr & Murray (1981): s. 75.
  41. Carr & Murray (1981): s. 84.
  42. Buckley (2000): s. 625.
  43. Pegg (2004): s. 107–108.
  44. Christgau, Robert. Consumer Guide: Grades 1969–89. Robert Christgau. Henta 7. mai 2011.
  45. Cromelin, Richard (March 1976). "David Bowie: Station To Station". Circus. Rock's Backpages (krev brukar).
  46. 46,0 46,1 Buckley (2000): s. 623–624.
  47. «RIAA Gold and Platinum Search for "Station to Station"». RIAA. http://www.riaa.com/goldandplatinumdata.php?resultpage=1&table=SEARCH_RESULTS&action=&title=station%20to%20station&perPage=25. Henta 7. mai 2011. 
  48. 48,0 48,1 48,2 Buckley (2000): s. 281–286.
  49. 49,0 49,1 49,2 Buckley (2000): s. 289–291.
  50. Carr & Murray (1981): s. 11.
  51. Paytress, Mark (2007). «The Controversial Homecoming». Mojo Classic (60 Years of Bowie): 64. 
  52. Carr & Murray (1981): s. 112.
  53. 53,0 53,1 Wilcken (2005): s. 4.
  54. Erlewine, Stephen Thomas. «Station to Station Review». Allmusic. http://www.allmusic.com/album/r2490. Henta 7. mai 2011. 
  55. Mathers, Ian (13 April 2004). «On Second Thought: David Bowie – Station to Station». Stylus Magazine. http://www.stylusmagazine.com/articles/on_second_thought/david-bowie-station-to-station.htm. Henta 7. mai 2011. 
  56. Buckley (2000): s. 263, 269.
  57. «The 500 Greatest Albums of All Time». Rolling Stone. 
  58. Bainbridge, Luke (20 June 2004), The Top 100 Greatest British Albums: 80 Station to Station David Bowie, London: Guardian Media Group, s. 49 
  59. David Bowie's Space Oddity, Station to Station Albums to Be Reissued, Pitchfork News, Henta 7. mai 2011.