The Madcap Laughs

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
The Madcap Laughs
Studioalbum av Syd Barrett
Utgjeve 3. januar 1970
Innspelt Abbey Road 28. mai 1968 til 5. august 1969
Sjanger Psykedelisk folk, eksperimentell rock
Lengd 37:47
Selskap Harvest/EMI
Capitol Records (US)
Produsent Syd Barrett, Peter Jenner, Malcolm Jones, Roger Waters og David Gilmour
Kritikk
Syd Barrett-kronologi
The Madcap Laughs Barrett
(1970)

The Madcap Laughs er eit album av Syd Barrett, gjeven ut 3. januar 1970. Det var det første soloalbumet hans etter at han vart erstatta i bandet Pink Floyd av den gamle venen David Gilmour.

Historie[endre | endre wikiteksten]

Etter at han forlet gruppa byrja Barrett å spele inn musikk med den tidlegare Pink Floyd-manageren Peter Jenner i mai 1968. Sjølv om innspelingane var korte, vart prosjektet lagt på is nesten eitt år medan Barrett brukte det meste av året på å bu for seg sjølv. I april 1969 tok Malcolm Jones over prosjektet og Barrett byrja å arbeide med nyare songar, og omarbeidde innspelingane frå 1968. Studiomusikarar, som var medlemmer frå The Soft Machine, samt Humble Pie-trommeslagaren Jerry Shirley vart kalla inn for å spele på Barrett-songane. Det er framleis eit mysterium kvifor Jones forlet prosjektet mot slutten av mai. Roger Waters og David Gilmour heldt på å gjere Pink Floyd-albumet Ummagumma ferdig då dei vart involvert i The Madcap Laughs i juli og hjelpte Barrett med å gjere ferdig albumet.

«[Innspelingane] var vanskelege og gjort i eit hastverk. Vi hadde særs lita tid, særleg med The Madcap Laughs. Syd var særs vanskeleg, vi fekk ei særs frustrert kjensle: Høyr her, det er din karriere, kamerat. Kvifor får du ikkje fingeren ut og gjer noko? Fyren hadde problem og var ein nær ven av oss i mange år før det, så det var det minste vi kunne gjere.» ( David Gilmour[1])

Innspelingsprosessen var heller uvanleg, der Syd spelte inn akkompagnementet med akustisk gitar, og så spelte studiomusikarane inn sine ting oppå dette etterpå. Spelinga og songane til Syd var særs urekneleg og uføreseielege. Han la til eller hoppa over taktar og taktslag tilsynelatande tilfeldig, eller han kunne klimpre på same akkorden i lang tid før han brått og uventa gjekk tilbake til hovuddelen av songen. Dette var særs frustrerande for studiomusikarane. Om ein lyttar nøye etter, særleg på songane «No Good Trying» og «Love You», kan ein høyre at bandet blir tatt på senga her og der. Robert Wyatt fortalte at musikarane kunne spørje «Kva toneart er det i, Syd?» og Barrett svarte «Yeah» eller «Det er morosamt». Syd tillet ikkje musikarane å øve eller spele om att det dei hadde gjort, og insisterte på at dei høyrdest bra ut. Etter fleire månader med innspelingar no og då, vart albumet rekna som ferdig.

Plateomslaget syner Syd Barrett i stova si. Tittelen på albumet kjem frå ei tekstlinje i songen «Octopus».

«Octopus» vart gjeven ut som singel i november 1969 og sjølve albumet kom ut i januar 1970. Det nådde 40. plass i Storbritannia.[2] og vart forholdsvis godt motteken.[3]

Albumet kom ut tidleg i 1970-åra i lag med det andre albumet Barrett som eit dobbeltalbum.

Innhald[endre | endre wikiteksten]

Side ein
# Tittel Lengd
1. «Terrapin»   05:04
2. «No Good Trying»   03:26
3. «Love You»   02:30
4. «No Man's Land»   03:03
5. «Dark Globe»   02:02
6. «Here I Go»   03:11
Side to
# Tittel Lengd
7. «Octopus»   03:47
8. «Golden Hair» (Barrett, Joyce) 01:59
9. «Long Gone»   02:50
10. «She Took a Long Cold Look»   01:55
11. «Feel»   02:17
12. «If It's in You»   02:26
13. «Late Night»   03:10
  • I 1993 vart The Madcap Laughs gjeven ut med fleire bonusspor.

Medverkande[endre | endre wikiteksten]

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

Bakgrunnsstoff[endre | endre wikiteksten]

Commons-logo.svg Commons har multimedia som gjeld: The Madcap Laughs