Bunsenitt
| Bunsenitt | |||
| Generelt | |||
|---|---|---|---|
| Kategori | Oksydmineral | ||
| Kjemisk formel | NiO | ||
| Strunz-klassifisering | 4.AB.25 | ||
| Krystallsymmetri | Isometrisk heksoktahedral H-M-symbol: (4/m32/m) Romgruppe: F m3m | ||
| Einingscelle | a = 4.1769 Å; Z=4 | ||
| Identifikasjon | |||
| Farge | Mørk pistasjegrøn | ||
| Krystallform | Åttesidig krystallbelegg, òg kubar eller tolvkanta former | ||
| Krystallsystem | Kubisk | ||
| Tvilling | Observert | ||
| Kløyv | Ingen | ||
| Mohs hardleiksskala | 5.5 | ||
| Glans | glasaktig | ||
| Strekfarge | brunsvart | ||
| Transparens | Gjennomsiktig | ||
| Spesifikk vekt | 6.898 | ||
| Optiske eigenskapar | |||
| Optiske eigenskapar | Isotrop | ||
| Brytingsindeks | n = 2.37 | ||
| Andre eigenskapar | Særs høgt relieff | ||
| Kjelder | [1][2][3] | ||
Bunsenitt er eit mineral, eit naturleg nikkeloksid NiO, påvist i eit vaskekonsentrat frå Sarvagasjohka i Finnmark.
Det vart først skildra i 1868 frå ein prøvde frå ei hydrotermal nikkel-uran-åre frå Johanngeorgenstadt i Erzgebirge i Sachsen i Tyskland og kalla opp etter den tyske kjemikaren Robert William Eberhard Bunsen (1811–1899).[1][3]
Kjelder
[endre | endre wikiteksten]- Bunsenitt. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 14. februar 2014 frå http://snl.no/bunsenitt.