Hopp til innhald

Catherine O’Hara

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Catherine O’Hara

StatsborgarskapCanada, USA
Fødd4. mars 1954
Toronto
Død

30. januar 2026 (71 år)
Santa Monica, Los Angeles

Yrkefjernsynsskodespelar, filmskodespelar, stemmeskodespelar, låtskrivar, songar, filmregissør, improvisatør, filmmanuskriptforfatter, skodespelar, manusforfattar
Språkengelsk
EktefelleBo Welch
Catherine O’Hara på Commons

Catherine Anne O’Hara (4. mars 1954–30. januar 2026) var ein kanadisk-amerikansk skodespelar, komikar og manusforfattar, med ein karriere som strekte seg over meir enn 50 år. O’Hara starta i sketsj- og improvisasjonskomedie på film og fjernsyn før ho tok på seg dramatiske roller for å utvikle karrieren sin. Ho mottok fleire utmerkingar, inkludert to Primetime Emmy Awards, ein Golden Globe Award og to Screen Actors Guild Awards. Filmane hennar har samla inn meir enn 4,3 milliardar amerikanske dollar på verdsbasis. Ho vart utnemnd til Offiser av Kanadas fortenestorden i 2017.

O’Hara starta karrieren sin i sketsjkomedieserien Second City Television (SCTV; 1976–1984), som ho fekk ein Primetime Emmy Award for. Ho fekk anerkjenning for rollar i filmar som After Hours (1985), Heartburn (1986), Beetlejuice (1988), Home Alone (1990) og Home Alone 2: Lost in New York (1992). Ho samarbeidde ofte med Christopher Guest, og spelte i hans mockumentary-filmar Waiting for Guffman (1996), Best in Show (2000), A Mighty Wind (2003) og For Your Consideration (2006). Blant stemmerollene hennar er filmane The Nightmare Before Christmas (1993), Chicken Little (2005), Over the Hedge (2006), Monster House (2006), Where the Wild Things Are (2009), Frankenweenie (2012), Elemental (2023) og The Wild Robot (2024).

I rolla mot Eugene Levy, ein hyppig medspelar i SCTV og Guest sine filmar, fekk O’Hara ein karrierenyoppliving for rolla som Moira Rose i CBC-sitcomen Schitt’s Creek (2015–2020), og ho vann ein Primetime Emmy Award for «Outstanding Lead Actress in a Comedy Series» og ein Golden Globe Award for «Best Actress – Television Series Musical or Comedy». Hennar skildring av Temples Grandins tante i HBO-filmen Temple Grandin (2010) gav ei Emmy-nominasjon. Andre fjernsynsroller inkluderer HBO-dramaserien Six Feet Under (2003–2005), Netflix-serien A Series of Unfortunate Events (2017–2019), Apple TV+-komedieserien The Studio (2025), og HBOs post-apokalyptiske dramaserie The Last of Us (2025).

Bakgrunn

[endre | endre wikiteksten]

Catherine Anne O’Hara vart fødd 4. mars 1954 i Toronto og vaks opp der.[1] Familien hennar var katolsk og av irsk opphav.[2][3] Ho var den sjette av sju born til Margaret Ann (fødd Meehan) og Marcus Charles O’Hara, og syster til musikaren og skodespelaren Mary Margaret O’Hara.[4] Ho vart uteksaminert frå Burnhamthorpe Collegiate Institute i 1974, der ho vart undervist av framtidige borgarmeister i Mississauga, Carolyn Parrish.[5][6][7]

Karriere

[endre | endre wikiteksten]

1974–1987: Gjennombrot med SCTV

[endre | endre wikiteksten]

O’Hara starta komediekarrieren sin i 1974 som skodespelar i The Second City (SC) i heimbyen Toronto.[8] Broren hennar, Marcus, var òg med i kompaniet.[9] Ho arbeidde først som vikar og i søndagskvelden sin alternerande besetning, som opptrådde når hovudkompaniet hadde fri.[10] Ho var vikar for Gilda Radner inntil Radner drog til Saturday Night Live.[11][12] Seinare vart ho med i turnékompaniet til Second City, og fekk sitt store gjennombrot då ho tok over hovudrolla frå ei sjuk Rosemary Radcliffe då turnégruppa var i Chicago.[10] Allereie i 1976 var O’Hara SC sin faste hovudkomikar, medan systera Robin arbeidde i kompaniet som hennar vikar.[13]

O’Hara i eit reklamebilete for SCTV Network 90 i 1981.

I 1976 skapte SC sketsjkomedieserien SCTV, der O’Hara vart ein fast medspelar.[11] På slutten av 1970-talet gjorde ho stemmeinnspelingar for fleire teiknefilmar, noko ho heldt på med gjennom heile karrieren. På byrjinga av 1980-talet, då SCTV var mellom nettverksavtaler, vart ho tilsett for å erstatte Ann Risley i Saturday Night Live medan showet vart omforma i 1981. Ho slutta derimot før ho nådde skjermen, og valde å vende tilbake til SCTV då showet vart teken opp av NBC.[14][15] Det har lenge gått rykte om at ho hadde konflikt med den temperamentfulle manusforfattaren Michael O’Donoghue, men O’Hara avkrefta dette og sa ho slutta fordi ho ikkje likte å bu i New York.[16]

På midten av 1970-talet utvida O’Hara karrieren sin på fjernsyn. Ho hadde ei lita sketsjrolle som tenar i ein 1975-spesial med Wayne og Shuster på CBC. Ho medverka i TV-filmen The Rimshots (1976), barneserien Coming Up Rosie (1976–77) og TV-spesialar som Witch’s Night Out og Intergalactic Thanksgiving. Prestasjonane hennar på SCTV, som starta lokalt i Sør-Ontario hausten 1976, gjorde ho kjend i Canada. Programmet fekk etter kvart nasjonal og internasjonal følgarskare gjennom syndikering. O’Hara slutta ein periode frå SCTV og mangla 1980–81-sesongen, men kom tilbake då showet vart teken opp av NBC i USA og kjend som SCTV Network 90. Som manusforfattar på programmet vann ho ein Emmy Award for framifrå skriving og fekk tre Emmy-nominasjonar.[17] Ho slutta igjen før den femte sesongen i 1982, men gjorde sporadiske gjesteroller fram til programmet tok slutt i 1984. O’Hara heldt fram med å medverke i TV-seriar og TV-filmar og arbeidde på fjernsyn fram til ho døydde.

1988–2014: Framståande i film

[endre | endre wikiteksten]

På 1990-talet hadde ho gjesteroller i Tales from the Crypt, Oh Baby, Morton & Hayes og The Larry Sanders Show. Ho spelte i og regisserte episodar av Dream On og The Outer Limits, gjenopplivinga av 1960-talsserien med same namn.[18] O’Hara hadde gjesteroller i topprangerte TV-seriar som Six Feet Under og Curb Your Enthusiasm. I mai 2008 vart det kunngjort at ho hadde signert for rolla i ABC-dramedyen Good Behavior.[19] Rolla hennar i TV-filmen Temple Grandin (2010) gav ho tre nominasjonar: ein Primetime Emmy Award, ein Satellite Award og ein Screen Actors Guild Award.[20]

O'Hara i mai 2005

O’Hara hadde ein framgangsrik filmkarriere. Ho debuterte på kinolerretet i 1980 med Double Negative, som òg hadde med SCTV-medspelarane John Candy, Eugene Levy og Joe Flaherty.[21] Gjennom 1980- og 1990-talet spelte ho mange biroller, mellom anna i Martin Scorseses After Hours (1985) og Heartburn (1986). Ho spelte Delia Deetz i skrekk-komedien Beetlejuice (1988). I 1990 hadde ho roller i Dick Tracy og Betsy’s Wedding, og ho spelte Kate McCallister i blockbuster-komedien Home Alone (1990) og oppfølgjaren Home Alone 2: Lost in New York (1992). Same året medverka ho i komedien There Goes the Neighborhood.[22]

På 1990-talet og tidleg 2000-tal heldt ho fram med mange filmroller. I 1994 spelte ho i komedie-dramafilmen The Paper og westernfilmen Wyatt Earp. Ho hadde roller i fire av Christopher Guest sine mockumentary-filmar, tre av dei gav ho prisar og nominasjonar: Waiting for Guffman (1996), Best in Show (2000), A Mighty Wind (2003) og For Your Consideration (2006).[23] Rolla hennar i The Life Before This (1999) gav ho ein Genie Award for beste birolle.[24] Ho medverka i tiande sesong av den britiske versjonen av Whose Line Is It Anyway?. I 2004 spelte ho med Jim Carrey i svart komediefilmen Lemony Snicket’s A Series of Unfortunate Events, og i 2006 spelte ho med Christina Ricci i fantasyfilmen Penelope. O’Hara var stemmeskodespelar i fleire animasjonsfilmar, mellom anna Sally i The Nightmare Before Christmas (1993), Bartok the Magnificent (1999), Chicken Little (2005), Over the Hedge (2006), Monster House (2006), Brother Bear 2 (2006), Where the Wild Things Are (2009) og Frankenweenie (2012).

2015–2026: Schitt's Creek og andre roller

[endre | endre wikiteksten]

Frå 2015 til 2020 hadde O’Hara hovudrolla som Moira Rose i CBC-sitcomen Schitt’s Creek, saman med Eugene Levy, som ho tidlegare hadde jobba med på TV, film og som medlem av Second City-scenen i 1974. Prestasjonen hennar i Schitt’s Creek gav ho seks Canadian Screen Awards for beste hovudrolle i ein komiserie.[25] Ho vann alle dei fem store TV-prisane for den sjette og siste sesongen, inkludert ein TCA Award for individuell innsats i komedie, ein Primetime Emmy Award for Outstanding Lead Actress in a Comedy Series, ein Golden Globe Award for Best Actress – Television Series Musical or Comedy, ein Critics’ Choice Television Award for Best Actress in a Comedy Series, og ein Screen Actors Guild Award for Outstanding Performance by a Female Actor in a Comedy Series.[26] I same periode spelte ho òg i filmane The Addams Family (2019), Extinct (2021), Elemental (2023) og The Wild Robot (2024).[27]

Ho spelte Dr. Georgina Orwell i første sesong av Netflix sin svart-komedie-drama-serie A Series of Unfortunate Events, som hadde premiere i 2017.[28] To av episodane hennar vart regisserte av mannen hennar, Bo Welch, som var produksjonsdesigner for serien. Ho var den einaste medverkjande frå filmversjonen frå 2004 som vart omrolla for TV-serien. Ho medverka også i gjenopplivinga av ein annan kanadisk sketsjklassikar, The Kids in the Hall, i andre episode som Charlene, ein ven av Kids in the Hall.[29] O’Hara gjentok rolla si som Delia Deetz i Beetlejuice-oppfølgjaren Beetlejuice Beetlejuice i 2024.[30]

I 2025 hadde O’Hara hovudrolla i Apple TV+-serien The Studio, ein satirisk komedie. Ho gjestespelte som Gail Lynden i andre sesong av HBOs post-apokalyptiske dramaserie The Last of Us.[31] Ho fekk Primetime Emmy-nominasjonar for begge rollene.[32][33] Filmrollene hennar har bidratt til ein samla global kinoinntekt på over 4,3 milliardar amerikanske dollar.[34]

Utmerkingar

[endre | endre wikiteksten]

O’Hara vart utnemnd til offiser av den kanadiske fortenestordenen i 2017 og formelt innsett året etter.[35] I 2021 vart ho utnemnd til æresborgarmeister i Brentwood i Los Angeles.[36]

Privatliv

[endre | endre wikiteksten]
O'Hara saman med Welch under filmfestivalen i Venezia i 2024.

O’Hara fortalte til Rolling Stone i 1983 at ho «i grunn var ei god katolsk jente i hjartet».[37] Ho møtte produksjonsdesigner og regissør Bo Welch på settet til Beetlejuice i 1988, og dei gifta seg i 1992.[38][39] Dei fekk to søner, fødde i 1994 og 1997.[40][41]

O’Hara hadde dobbelt statsborgarskap i Canada og USA.[42][43] Ho hadde dextrocardia med situs inversus, ein tilstand der hjartet og andre store indre organ er speilvende frå normale posisjonar.[44]

Død

[endre | endre wikiteksten]

Den 30. januar 2026 opplyste ein talsperson for Los Angeles Fire Department at avdelinga hadde motteke ei melding frå heimen til O’Hara i Brentwood-området om ei kvinne som hadde problem med å puste.[45][46] Ho vart frakta til eit nærliggjande sjukehus «i alvorleg tilstand».[46] Ho døydde seinare same dag, 71 år gammal. Dødsårsaka blei seinare opplyst å vere ein lungeemboli, med endetarmskreft som underliggjande årsak.[47] Ho blei kremert, og oska hennar blei gitt til ektemannen hennar.[48][49][50][51]

Kjelder

[endre | endre wikiteksten]
  1. ↑ Arkin, Daniel; Bouarrouj, Meriam (30. januar 2026). «Catherine O'Hara, comedy star of 'Home Alone' and 'Schitt's Creek,' dies at 71». NBC News. Henta 31. januar 2026.
  2. ↑ «Catherine O'Hara». Governor General's Performing Arts Awards. Arkivert frå originalen 21. september 2020. Henta September 21, 2020.
  3. ↑ «Proust Questionnaire: Catherine O'Hara». Vanity Fair. Arkivert frå originalen February 20, 2017. Henta November 20, 2016.
  4. ↑ Blair, Caroline (30. januar 2026). «Catherine O'Hara's 6 Siblings: All About the Late Actress' Sisters and Brothers». People. Henta 31. januar 2026.
  5. ↑ https://x.com/carolynhparrish/status/2017315839502938273?s=20
  6. ↑ Mahon, Andrew (24. oktober 1979). «Striking Etobicoke's funny bone». Etobicoke Guardian. s. B1. Arkivert frå originalen August 23, 2025. Henta 20. april 2025 – via Newspapers.com. Mal:Free access
  7. ↑ Stieren, Carl (3. juni 1976). «Cathy worked hard to reach top: From Burnhamthorpe to Second City Revue». Etobicoke Gazette. s. 12. Arkivert frå originalen 22. august 2025. Henta 20. april 2025 – via Newspapers.com.
  8. ↑ «The Second City». secondcity.com. Arkivert frå originalen 31. januar 2021. Henta 14. oktober 2011.
  9. ↑ Dexter, Catherine (September 18, 1974). «From Waitress to Actress. Girl's Dream Now a Reality». The Lakeshore Advertiser. s. 15.
  10. 1 2 Crawford, Trish (July 17, 1976). «Second City's Second Best Work Hard While Waiting for a Star to Break a Leg». The Toronto Star. s. C3.
  11. 1 2 Lidz, Franz (October 13, 1986). «Once the Comedy Queen of SCTV, Reclusive Catherine O'Hara Swears She Isn't Just Lying Down on the Job». People. Arkivert frå originalen 27. mai 2018. Henta 27. mai 2018.
  12. ↑ Kavner, Lucas (10. februar 2015). «Catherine O'Hara and Eugene Levy on Their Onscreen Romances and More Than 40 Years of Comedy Together». Vulture. Arkivert frå originalen 27. mai 2018. Henta 27. mai 2018.
  13. ↑ Hicks, Wessely (19. november 1976). «She is Picking Her Spots». Edmonton Journal. s. 120.
  14. ↑ «Catherine The Great». Toronto Star (Toronto). 2. juni 2007. Arkivert frå originalen 7. juni 2011. Henta 14. oktober 2011.
  15. ↑ «SCTV Shoots For First». rickmoranisfanpage.com. Arkivert frå originalen 16. august 2016. Henta 14. oktober 2011.
  16. ↑ Evans, Bradford (30. august 2013). «Catherine O'Hara Says Michael O'Donoghue Didn't Really Scare Her Away from 'SNL'». Vulture.
  17. ↑ «Catherine O'Hara». Television Academy. Henta 1. februar 2026.
  18. ↑ «Catherine O'Hara credits». TV Guide. Arkivert frå originalen 29. november 2025. Henta 31. januar 2026.
  19. ↑ Waldman, Allison (2. mai 2008) «Oh, good! Catherine O'Hara to star in ABC pilot». aoltv.com. Arkivert frå originalen 14. juni 2009. Henta 14. oktober 2011. Catherine O'Hara to star in ABC pilot
  20. ↑ Lindahl, Chris (30. januar 2026). Comedy Icon Catherine O'Hara Dies At 71.
  21. ↑ «Catherine O'Hara». The Second City. Arkivert frå originalen 27. mai 2018. Henta 27. mai 2018.
  22. ↑ Gomez, Dessi; Lang, Robert (30. januar 2026). «Remembering Catherine O'Hara: A Career In Photos». Deadline Hollywood. Henta 30. januar 2026.
  23. ↑ Starner, Nina (February 2, 2026). «Catherine O'Hara's Best Movie Performances Are In This Absurd Mockumentaries». Slash Film. Henta 3. februar 2026.
  24. ↑ «Catherine O'Hara's five greatest performances: 'Schitt's Creek,' 'Home Alone' and more». Toronto Star. 1. februar 2026. Arkivert frå originalen February 2, 2026. Henta February 1, 2026.
  25. ↑ «The Canadian Screen Awards: Call 'Em The 'Candys' From Now On». HuffPost. 14. mars 2016. Arkivert frå originalen 2. desember 2016. Henta 2. desember 2016.
  26. ↑ «Catherine O'Hara just became 4th person to sweep all 5 major TV prizes in a single season with SAG Award win». 4. april 2021. Arkivert frå originalen 5. april 2021. Henta 17. oktober 2021.
  27. ↑ Milligan, Mercedes (26. november 2018). «Martin Short & Catherine O'Hara Join 'Addams Family' Cast». Arkivert frå originalen 16. juli 2019. Henta 6. august 2019.
  28. ↑ Sean Fitz-Gerald (13. januar 2017). «Every 'A Series of Unfortunate Events' Actor You Need to Know About». Thrillist. Arkivert frå originalen 10. januar 2019. Henta 9. januar 2019.
  29. ↑ «It's Head-Crushing Time! Prime Video Announces the Premiere Date and Trailer Release for Canadian Amazon Original Series The Kids in the Hall». newswire.ca. 13. april 2022. Arkivert frå originalen 14. april 2022. Henta 13. april 2022.
  30. ↑ Rosenbloom, Alli (November 30, 2023). «Tim Burton says 'Beetlejuice 2' has officially wrapped production». CNN. Arkivert frå originalen 2. desember 2023. Henta 1. desember 2023.
  31. ↑ Campione, Katie (2. februar 2024). «'The Last Of Us': Catherine O'Hara Joins Season 2 Of HBO Series In Undisclosed Role». Deadline Hollywood. Arkivert frå originalen 2. februar 2024. Henta 2. februar 2024.
  32. ↑ «Outstanding Supporting Actress In A Comedy Series 2025 - Nominees & Winners Emmy Awards». Television Academy. Arkivert frå originalen 29. september 2025. Henta 31. januar 2026.
  33. ↑ «Outstanding Guest Actress In A Drama Series 2025 - Nominees & Winners Emmy Awards». Television Academy. Arkivert frå originalen 14. august 2025. Henta 31. januar 2026.
  34. ↑ «Catherine O'Hara — Box Office». The Numbers. Henta 30. januar 2026.
  35. ↑ «Honours Recipients: Catherine O'Hara». Office of the Governor General of Canada. Arkivert frå originalen 20. august 2022. Henta 30. januar 2026.
  36. ↑ «Catherine O'Hara Named Honorary Mayor of Brentwood». Brentwood News. 4. februar 2021. Arkivert frå originalen 9. juli 2021. Henta 6. juli 2021.
  37. ↑ Hirschberg, Lynn (15. september 1983). «Catherine O'Hara Needs a Rest». Rolling Stone.
  38. ↑ Franklin, McKinley; Blackwood, Emily (30. januar 2026). «Who Is Catherine O'Hara's Husband? All About Bo Welch, Whom She Met on the Set of Beetlejuice». People. Arkivert frå originalen 30. januar 2026. Henta 30. januar 2026.
  39. ↑ «How The Creative And Unusual World Of Tim Burton's 'Beetlejuice' Became A Beautiful Reality». Uproxx. 4. mai 2015. Arkivert frå originalen September 8, 2017. Henta 8. september 2017.
  40. ↑ «Catherine O'Hara's Kids Are 'Funny' Like Their Mom! Meet Matthew and Luke». 4. mars 2021. Arkivert frå originalen 1. november 2021. Henta 1. november 2021.
  41. ↑ «Catherine O'Hara». Yahoo! Movies. Arkivert frå originalen 19. november 2009. Henta 12. august 2010.
  42. ↑ «'Home Alone,' '12 Years a Slave' join National Film Registry». The Washington Post. December 13, 2023. Henta 30. januar 2026.
  43. ↑ «Catherine O'Hara and Seth Rogen skewer Hollywood amid the trade war — 'Canadians have always done a very good job at satirizing American culture'». Toronto Star. 30. januar 2026. Arkivert frå originalen 4. oktober 2025. Henta 30. januar 2026.
  44. ↑ Robledo, Anthony. «Catherine O'Hara revealed she had rare genetic condition years ago». USA Today. Henta 31. januar 2026.
  45. ↑ Shanfeld, Ethan (30. januar 2026). «Catherine O'Hara, 'Schitt's Creek' and 'Home Alone' Star, Dies at 71». Variety. ISSN 0042-2738. OCLC 60626328. Arkivert frå originalen 30. januar 2026. Henta 30. januar 2026.
  46. 1 2 «Catherine O'Hara Was Transported to L.A. Hospital 'in Serious Condition' Approximately at 5 A.M.». People. 30. januar 2025. ISSN 0093-7673. OCLC 794712888. Arkivert frå originalen 31. januar 2026. Henta 30. januar 2025.
  47. ↑ Taylor, Derrick Bryson; Stevens, Matt (9. februar 2026). «Catherine O'Hara Died From Pulmonary Embolism, Death Certificate Says». The New York Times. Henta 9. februar 2026.
  48. ↑ «Catherine O'Hara's Private Funeral Was Held on Valentine's Day». TMZ. 18. februar 2026.
  49. ↑ «Catherine O’Hara Privately Battled Cancer, Death Certificate Reveals - Rolling Stone Canada». ca.rollingstone.com.
  50. ↑ Bird, Daniel; Blosse, Benjamin (9. februar 2026). «Catherine O'Hara's cause of death confirmed after secret cancer fight». Manchester Evening News. Arkivert frå originalen 10. februar 2026. Henta 4. mars 2026.
  51. ↑ «Catherine O’Hara cause of death revealed: What to know». Arkivert frå originalen 23. februar 2026. Henta 4. mars 2026.

Bakgrunnsstoff

[endre | endre wikiteksten]
Commons har multimedium som gjeld: Catherine O’Hara
Henta frå «https://nn.wikipedia.org/w/index.php?title=Catherine_O’Hara&oldid=3647539»