Hopp til innhald

Eurovision Song Contest 1989

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Eurovision Song Contest 1989
Dato
Finalen6. mai 1989
Vertskap
Stad
Palais de Beaulieu
Lausanne i Sveits
Programleiar(ar)
Jacques Deshenaux
Lolita Morena
Varigskap
Opningsnummer
Pausenummer
Bidrag
Attende
Kypros
Kart
Røysting
Vinnar
Jugoslavia med
«Rock Me» av Riva
Eurovision Song Contest
1994 1996

Eurovision Song Contest 1989 var den 34. utgåva av Eurovision Song Contest, den årlege songtevlinga for medlemslanda av organisasjonen EBU. Tevlinga blei arrangert av den sveitsiske kringkastaren SRG SSR laurdag 6. mai 1989. Finalen fann stad i Palais de Beaulieu i Lausanne i Sveits etter at Céline Dion hadde vunne for Sveits i 1988 med songen «Ne partez pas sans moi[1]». Dette var fyrste gongen sidan 1956 at finalen blei halden i Sveits, og det var fyrste gongen Sveits arrangerte som følgje av ein siger året før. Programleiarar var Jacques Deshenaux og Lolita Morena.

Kypros var tilbake etter fråværet året før, og 22 land deltok. Dette var ei tangering av rekorden frå to år tidlegare.

Jugoslavia vann sin fyrste og einaste sigerr i tevlinga, med rockegruppa Riva og sangen «Rock Me». Storbritannia blei nummer to for tolvte gong, medan Danmark blei nummer tre og Sverige nummer fire. Femteplassen gjekk til Austerrike, den beste plasseringa til Austerrike på 13 år. Noreg var representert av Britt-Synnøve Johansen og songen «Venners nærhet». Det norske bidraget blei nummer 17 av 22 med 30 poeng.

Palais de Beaulieu i Lausanne.

Etter sigeren året før var det Sveits som stod vertskap for tevlinga. Dette var andre gongen Sveits arrangerte Eurovision Song Contest; fyrste gongen var den aller første utgåva av tevlinga, i 1956. Den sveitsiske ålmennkringkastaren SRG SSR la finalen til byen Lausanne og kongressenteret Palais de Beaulieu.

Kypros kom tilbake etter å ha stått over tevlinga året før, og talet på deltakarar steig frå 21 i 1988 til 22 dette året. Dimed tangerte ein deltakerrekorden frå 1987.

Etter tevlinga dette året innførte EBU 16-års aldersgrense for artistane. To av deltakarane i 1989, franske Nathalie Pâque og israelske Gili Natanael, var høvesvise 11 og 12 år gamle då dei deltok i Lausanne. Tre år tidlegare hadde også 13 år gamle Sandra Kim vunne tevlinga for Belgia. Det aukande talet barn blant deltakarane, førte til diskusjon innad i EBU, som til slutt innførte ein 16-års aldergrense, gjeldande frå 1990.[2][3]

Finalen blei arrangert laurdag 6. mai, og sendinga opna med ein kort videofilm med bilete frå ulike stadar i Sveits. Deretter kom fjorårets vinnar, Céline Dion, på scena i Palais de Beaulieu og framførte «Ne partez pas sans moi[4]», som ho vann med året før. Deretter mima ho til songen «Where Does My Heart Beat Now», ein song som seinare skulle komme inn på topp ti i USA og bidra til å lansere Dion sin internasjonale artistkarriere.[2]

Startrekkjefølgja blant dei 22 deltakarne blei avgjord med loddtrekking. Italia var fyrste bidrag på scena, medan Jugoslavia avslutta – slik dei også hadde gjort året før. Noreg blei trekt til startnummer åtte. Ingen av dette årets deltakarar hadde deltatt i tevlinga tidlegare. Dette var fyrste gongen sidan 1970 at det ikkje var nokon tilbakevendande artistar i tevlinga. Både Austerrike og Vest-Tyskland sine låtar var skrivne av Dieter Bohlen frå Modern Talking. Det sveitsiske bidraget «Viver senza tei» blei sunge på retoromansk, det minste av dei fire offisielle språka i Sveits. Dette var fyrste og mellombels einaste gongen Sveits har sunge på retoromansk.

Pausenummeret blei utført av bogeskyttaren Guy Tell, som framførte eit stuntnummer der han skulle treffe gjenstandar som blomsterstilkar, ballongar og eple med piler frå ein armbrøst. Artisten og showet var inspirerte av den kjende legenda om Wilhelm Tell. Nummeret byrja likevel dårleg, då Guy Tell ikkje trefte blomsterstilken på første forsøk. Heller ikkje avslutninga blei særleg vellukka, då skyttaren skulle utføre eit spektakulært stunt «for første gong». Tell stod inntil ein scenevegg med eit eple på hovudet. Derfrå skaut han ei pil mot ei innretning som igjen avfyrte nye piler. Den siste pila i innretninga skulle treffe eplet på hovudet til Tell, men pila bomma med ein tomme – heldigvis vassrett, og ikkje loddrett. TV-produsentane hadde likevel sikra seg, og viste deretter eit klipp frå generalprøva i sakte film. I dette klippet trefte pila eplet på hovudet til Tell.

Tevlinga blei overraskande vunne av bandet Riva frå Jugoslavia. Songen deira, «Rock Me», fekk 137 poeng i avrøystinga. Dette var den einaste gongen Jugoslavia vann Eurovision Song Contest. Etter oppløysinga har Serbia vunne tevlinga ein gong – i 2007. Storbritannia kom på andreplass for andre år på rad. Den britiske vokalisten Ray Caruana i Live Report uttrykte misnøye over manglande interesse frå britisk presse, og for å ha tapt for det han anså for å være ein «dårlegare song».[5][6]

Det norske bidraget

[endre | endre wikiteksten]

Noreg var representert av 18 år gamle Britt-Synnøve Johansen og balladen «Venners nærhet», skriven av Inge Enoksen og Leiv Grøtte. Songen var en rundt 30 som ulike plateselskap sende inn til NRKs Melodi Grand Prix 1989. Songen var ein av ni songar som blei plukka ut til finalen i Stavanger Forum laurdag 11. mars 1989. «Venners nærhet» vann til slutt den norske finalen, i tevling med blant andre Tor Endresen, Kari Gjærum og førehandsfavoritten Jahn Teigen med «Optimist».

I Lausanne var «Venners nærhet» det åttande bidraget på scena. På scena var også Kari Iveland, Elisabeth Moberg, Jon Dagsland og Geir Rebbestad med som koristar.[7] Pete Knutsen dirigerte det sveitsiske orkesteret under den norske framsyninga. John Andreassen kommenterte finalen for NRK Fjernsynet og NRK P2, medan Sverre Christophersen las poenga frå den norske jurygruppa over telefon frå NRK Marienlyst. Det norske bidraget fekk 30 poeng i avrøystinga og enda som nummer 17 av 22 – det dårlegaste norske resultatet sidan Dollie De Luxe blei nr. 17 av 19 i 1984.

Avrøysting

[endre | endre wikiteksten]

Kvart land hadde ei jurygruppe med 16 lekfolk mellom 16 og 60 år, som bedømde bidraga til dei andre landa. Deretter summerte jurysekretæren saman røystene frå jurymedlemmane. Songen som fekk flest juryrøyster, blei tildelt 12 poeng frå den nasjonale jurygruppa. Andreplassen fekk 10, tredjeplassen 8, fjerdeplassen 7 og så vidare ned til tiandeplassen som fekk 1 poeng. Altså gav kvar jurygruppe 12, 10 og 8–1 poeng til sine ti favorittsongar. Det var ikkje lov å røyste på bidraget frå sitt eige land. Oppsynsmann for avrøystinga var Frank Naef frå EBU. Kvart land hadde ein representant som las opp poenga frå den nasjonale jurygruppa via telefon på direkten under avrøystinga.

I 1987 innførte EBU som prøveordning nye reglar dersom to eller flere land skulle ende på førsteplass med like mange poeng. Vinnaren var landet med 12 poeng frå flest land. Dersom landa hadde fått like mange tolvarar, talte man i staden tiarane, og eventuelt åttarane og så vidare ned til man kunne skilje landa frå kvarandre.[8] Etter den jamne avrøystinga i 1988, der Sveits vann med eit poeng føre Storbritannia, innførte EBU ordninga permanent frå 1989.[2]

I byrjinga av avrøystinga tok Jugoslavia raskt leiinga, med Danmark like bak. Men etter kvart drog Jugoslavia frå og holdt leiinga heile vegen inn til slutt. Den jugoslaviske sigeren kom overraskande på kommentatorar og presse, og var den fyrste og einaste sigeren til Jugoslavia.[6][9] Nokre få år seinare var landet oppløyst.

Deltakarar

[endre | endre wikiteksten]

Liste over deltakarane og det offisielle resultatet.[10] Tabellen er rangert etter startrekkjefølgje, plasseringa og poengsummen finns i kolonnene til høgre.

Startnr. Land Artist Sang Språk Plass Poeng
01 Italia Anna Oxa og Fausto Leali «Avrei voluto» Italiensk 9 56
02 Israel Gili og Galit «Derekh hamelekh» (דרך המלך) Hebraisk 12 50
03 Irland Kiev Connolly og The Missing Passengers «The Real Me» Engelsk 18 21
04 Nederland Justine Pelmelay «Blijf zoals je bent» Nederlandsk 15 45
05 Tyrkia Pan «Bana Bana» Tyrkisk 21 5
06 Belgia Ingeborg Sergeant «Door de wind» Nederlandsk 19 13
07 Storbritannia Live Report «Why Do I Always Get it Wrong?» Engelsk 2 130
08 Noreg Britt-Synnøve Johansen «Venners nærhet» Norsk 17 30
09 Portugal Da Vinci «Conquistador» Portugisisk 16 39
10 Sverige Tommy Nilsson «En dag» Svensk 4 110
11 Luxembourg Park Café «Monsieur» Fransk 20 8
12 Danmark Birthe Kjær «Vi maler byen rød» Dansk 3 111
13 Austerrike Thomas Forstner «Nur ein Lied» Tysk 5 97
14 Finland Anneli Saaristo «La dolce vita» Finsk 7 76
15 Frankrike Nathalie Pâque «J'ai volé la vie» Fransk 8 60
16 Spania Nina «Nacida para amar» Spansk 6 88
17 Kypros Jánnis Savidákis og Faní Polyméri «Apópse as vrethúme» (Απόψε ας βρεθούμε) Gresk 11 51
18 Sveits Furbaz «Viver senza tei» Retoromansk 13 47
19 Hellas Mariánna Evstratíou «To dikó sou astéri» (Το δικό σου αστέρι) Gresk 9 56
20 Island Daníel Ágúst «Það sem enginn sér» Islandsk 22 0
21 Vest-Tyskland Nino de Angelo «Flieger» Tysk 14 46
22 Jugoslavia Riva «Rock Me» Serbokroatisk 1 137

Poengtavle

[endre | endre wikiteksten]

Tavla er ordna etter røysterekkjefølgja i finalen.[11]

Deltakarland Poenggjevande land Sum Plass
Italia 7 10 12 6 2 4 7 8 56 9
Israel 1 7 3 2 5 5 5 7 5 3 7 50 12
Irland 7 3 3 2 4 2 21 18
Nederland 10 3 3 1 4 4 7 6 1 6 45 15
Tyrkia 1 4 5 21
Belgia 5 5 2 1 13 19
Storbritannia 6 7 4 7 1 12 12 10 12 1 8 6 12 10 2 2 12 6 130 2
Noreg 2 2 5 8 2 6 4 1 30 17
Portugal 4 2 1 3 7 6 2 8 6 39 16
Sverige 6 6 4 8 8 6 12 12 2 5 8 3 8 2 8 12 110 4
Luxembourg 5 3 8 20
Danmark 5 1 10 12 6 4 10 10 2 12 3 7 12 6 10 1 111 3
Austerrike 12 8 3 12 7 4 1 2 10 8 12 8 5 5 97 5
Finland 10 8 6 10 1 4 4 3 10 7 3 10 76 7
Frankrike 3 5 6 4 5 1 8 3 5 3 7 5 2 3 60 8
Spania 8 2 7 7 4 10 8 8 4 10 10 10 88 6
Kypros 2 3 1 6 6 8 2 4 7 12 51 11
Sveits 4 4 10 8 8 3 2 1 7 47 13
Hellas 1 1 5 6 10 1 4 12 12 4 56 9
Island 0 22
Vest-Tyskland 7 2 5 1 5 6 7 1 6 3 3 46 14
Jugoslavia 12 12 8 12 10 12 7 4 8 5 10 10 7 3 5 5 6 1 137 1

Kvart land gav 12 poeng til sin favoritt. Under er ei oversikt over alle 12-poenga som blei gjevne under avrøystinga.

Tal Mottakarland 12 poeng frå
5 Storbritannia Frankrike, Luxembourg, Noreg, Portugal, Vest-Tyskland
4 Jugoslavia Irland, Israel, Storbritannia, Tyrkia
3 Austerrike Belgia, Hellas, Italia
Danmark Finland, Nederland, Sverige
Sverige Austerrike, Danmark, Jugoslavia
2 Hellas Kypros, Sveits
1 Kypros Island
Italia Spania

Dirigentar

[endre | endre wikiteksten]

Medan Benoit Kaufman var sjefdirigent, hadde dei fleste landa med sin eigen dirigent eller ingen dirigent i det heile tatt. Under er ei liste over dirigentane til deltakarlanda, lista etter startrekkjefølgja.[12]

  1. Italia – Mario Natale
  2. Israel – Shaike Paikov
  3. Irland – Noel Kelehan
  4. Nederland – Harry van Hoof
  5. Tyrkia – Timur Selçuk
  6. Belgia – Freddy Sunder
  7. Storbritannia – Ronnie Hazlehurst
  8. Noreg – Pete Knutsen
  9. Portugal – Luís Duarte
  10. Sverige – Anders Berglund
  11. Luxembourg – Benoît Kaufman
  12. Danmark – Henrik Krogsgård og Benoît Kaufman
  13. Austerrike – Ingen dirigent
  14. Finland – Ossi Runne
  15. Frankrike – Guy Matteoni
  16. Spania – Juan Carlos Calderón
  17. Kypros – Kharis Andreadis
  18. Sveits – Benoît Kaufman
  19. Hellas – Jorgos Niarkhos
  20. Island – Ingen dirigent
  21. Vest-Tyskland – Ingen dirigent
  22. Jugoslavia – Nikica Kalogjera

Kommentatorar og poengopplesarar

[endre | endre wikiteksten]

Poengopplesarar

[endre | endre wikiteksten]

Kvart land hadde ein talsperson som las opp poenga til den nasjonale jurygruppa på engelsk eller fransk over telefon.[13] Under er talspersonane i same rekkjefølgje som under avrøystinga:

  1. Italia – Peppi Franzelin
  2. Israel – Yitzhak Shim'oni[3]
  3. Irland – Eileen Dunne
  4. Nederland – Joop van Os
  5. Tyrkia – Canan Kumbasar
  6. Belgia – An Ploegaerts
  7. Storbritannia – Colin Berry[5]
  8. Noreg – Sverre Christophersen
  9. Portugal – Margarida Mercês de Melo
  10. Sverige – Agneta Bolme Börjefors[14]
  11. Luxembourg – Jean-Luc Bertrand
  12. Danmark – Bent Henius
  13. Austerrike – Tilia Herold
  14. Finland – Solveig Herlin[15]
  15. Frankrike – Marie-Ange Nardi[11]
  16. Spania – Matilde Jarrín
  17. Kypros – Anna Partelidou
  18. Sveits – Michel Stocker[12]
  19. Hellas – Fotini Giannoulatou[16]
  20. Island – Erla Björk Skúladóttir[17]
  21. Vest-Tyskland – Sandra Maischberger
  22. Jugoslavia – Dijana Čulić

Kommentatorar og sendingar

[endre | endre wikiteksten]

Dei fleste landa som overførte finalen, hadde kommentatorar som formidla informasjon og hendingar direkte til sjåarane. Oversikt over kommentatorar og poengopplesarar under Eurovision Song Contest 1989:[18]

Land Kringkastar Kanal Kommentator(ar)
Austerrike ORF FS1 Ernst Grissemann[19][20]
Belgia BRTN BRT TV1 Luc Appermont[21][22]
BRT Radio 2 Ann Lepère[21]
RTBF RTBF1 Jacques Mercier[21][23]
Danmark Danmarks Radio DR TV Jørgen de Mylius[24]
DR P3 Kurt Helge Andersen[24]
Finland Yle Yle TV1, Yle TV2 Heikki Harma[15][25]
Frankrike France Télévision Antenne 2 Lionel Cassan[26][27]
Hellas ERT ET1 Dafni Bokota[28][29]
Irland RTÉ RTÉ 1 Ronan Collins og Michelle Rocca[30]
RTÉ Radio 1 Larry Gogan[31][32]
Island RÚV Sjónvarpið Arthúr Björgvin Bollason[33][34]
Rás 1
Israel IBA Israelsk fjernsyn Ingen kommentator
Italia Rai Rai Uno Gabriella Carlucci, vist i opptak fra klokken 23.10 CEST[35][36]
Jugoslavia JRT TVZ 1 Oliver Mlakar[37][38]
TVB2
TVLJ1 Marjeta Keršič Svetel[39]
TVSa 1 Ukjend
Kypros RIK RIK TV Neofytos Taliotis[40][41]
Luxembourg CLT RTL Télévision Valérie Sarn[26]
Nederland NOS Nederland 3 Willem van Beusekom[21][42]
Norge NRK NRK Fjernsynet John Andreassen[43]
NRK P2
Portugal RTP Canal 1 Ana Zanatti[44][45]
Spania TVE TVE 2 Tomás Fernando Flores og Inka Martí[46][47]
Storbritannia BBC BBC1 Terry Wogan[48]
BBC Radio 2 Ken Bruce[49]
Sveits SRG SSR TV DRS Tysk: Bernard Thurnheer[50]
TSR Fransk: Thierry Masselot[27]
TSI Italiensk: Ezio Guidi, overført på andre lydline via TSR[27]
Sverige SVT Kanal 1 Jacob Dahlin[14][51]
SR SR P3 Kent Finell og Janeric Sundquist[14]
Tyrkia TRT TV1 Bülend Özveren[52]
Vest-Tyskland ARD Erstes Deutsches Fernsehen Thomas Gottschalk[50][53]
Kommentatorar og sendingar i ikkje-deltakande land
Land Kringkastar Kanal Kommentator
Australia SBS SBS TV Brukte BBC-kommenteringa til Terry Wogan. Send i opptak dagen etter[54]
Sovjetunionen ETV ETV Ukjend[25]
CT USSR Program 1 Ukjend[55]
  1. ↑ Ikkjeraud lenkje som bør gjerast om til vanleg lenkje.
  2. 1 2 3 «Eurovision Song Contest Lausanne 1989». eurovision.tv. 2017. Henta 11. august 2017.
  3. 1 2 «פורום אירוויזיון». Sf.tapuz.co.il. 13. september 1999. Arkivert frå originalen 8. oktober 2011. Henta 10. august 2012. «1981 - איזה שוס אדדדיר! - אירוויזיון - פורומים, קהילות בתפוז אנשים». Arkivert frå originalen 8. oktober 2011. Henta 13. august 2017.
  4. ↑ Ikkjeraud lenkje som bør gjerast om til vanleg lenkje.
  5. 1 2 Roxburgh, Gordon (2020). Songs For Europe – The United Kingdom at the Eurovision Song Contest, Volume Four: The 1990s. Telos Publishing. s. 65–76. ISBN 978-1-84583-163-9.
  6. 1 2 Wibecke Lie (8. mai 1989). «Jugoslaviske gledestårer». NTB/Rogalands Avis. Nasjonalbiblioteket. s. 14. Henta 26. desember 2022.
  7. ↑ Lie, Wibecke (5. mai 1989). «Prikkfritt Grand Prix-arrangement». Norsk Telegrambyrå (Rogalands Avis). s. 36.
  8. ↑ «Nye regler». Bergens Arbeiderblad. Nasjonalbiblioteket. 9. mai 1987. s. 41. Henta 4. september 2022.
  9. ↑ Jahn Omdahl (8. mai 1989). «Fortumlede vinnere». Arbeiderbladet. Nasjonalbiblioteket. s. 7. Henta 26. desember 2022.
  10. ↑ «Final of Lausanne 1989 – Eurovision Song Contest». eurovision.tv. Den europeiske kringkastingsunion. Henta 16. september 2022.
  11. 1 2 «Concours Eurovision de la Chanson • Consulter le sujet - Porte-paroles des jurys des pays francophones». Eurovision.vosforums.com. Arkivert frå originalen 13. november 2019. Henta 10. august 2012.
  12. 1 2 Baumann, Peter Ramón (OGAE Switzerland)
  13. ↑ «How the Eurovision Song Contest works | Eurovision Song Contest». eurovision.tv (på engelsk). 18. mai 2019. Arkivert frå originalen 31. mai 2022. Henta 4. oktober 2022.
  14. 1 2 3 Thorsson, Leif; Verhage, Martin (2006). Melodifestivalen genom tiderna : de svenska uttagningarna och internationella finalerna. Premium Publishing. s. 214–215. ISBN 91-89136-29-2.
  15. 1 2 «Selostajat ja taustalaulajat läpi vuosien? • Viisukuppila». Viisukuppila.fi. Henta 10. august 2012.
  16. ↑ «Εκφωνητές της ΕΡΤ για τις ψήφους της Ελλάδας στην EUROVISION - Page 3». Retromaniax.gr. Arkivert frå originalen 11. september 2012. Henta 10. august 2012.
  17. ↑ «Söngvakeppnin: Fjórir valdir til að syngja bakraddir». www.mbl.is (på islandsk). Henta 19. desember 2022.
  18. ↑ «Eurovision Song Contest 1989 – full cast». imdb.com. Henta 13. august 2017.
  19. ↑ «Grissemann». scheibmaier.at. Arkivert frå originalen 20. januar 2012. Henta 10. august 2017.
  20. ↑ Mutavdzic, Sascha (OGAE Austria)
  21. 1 2 3 4 «Radio/Televisie». Leidse Courant (på nederlandsk). Historische Kranten, Erfgoed Leiden en Omstreken. 6. mai 1989. s. 20. Henta 19. desember 2022.
  22. ↑ Adriaens, Manu & Loeckx-Van Cauwenberge, Joken. Blijven kiken!. Lannoo, Belgium. 2003 ISBN 90-209-5274-9
  23. ↑ Fernand Letist (7. mai 1989). «La Yougoslavie decroche l'Eurovision». Le Soir (på fransk). Arkivert frå originalen 12. desember 2022. Henta 19. desember 2022.
  24. 1 2 «Programoversigt – 06/05/1989». www.larm.fm. LARM. Arkivert frå originalen 12. desember 2022. Henta 19. desember 2022.
  25. 1 2 «Televisio & Radio». nakoislehti.hs.fi. Helsingin Sanomat. 6. mai 1989. s. 68–69. Henta 19. desember 2022.
  26. 1 2 Christian Masson. «1989 - Lausanne». Songcontest.free.fr. Henta 10. august 2012.
  27. 1 2 3 «Samedi 6 mai.». Radio TV8 (på fransk). Scriptorium Digital Library. 27. april 1989. s. 60–65. Henta 19. desember 2022.
  28. ↑ «Η Δάφνη Μπόκοτα και η EUROVISION (1987–2004)». Retromaniax.gr. Arkivert frå originalen 12. september 2012. Henta 10. august 2012.
  29. ↑ «To programma tis tileorasis (Το πρόγραμμα της τηλεόρασης)» (PDF). Imerisia (på gresk). Veria offentlige sentralbibliotek. 6. mai 1989. s. 4. Arkivert frå originalen (PDF) 12. desember 2022. Henta 19. desember 2022.
  30. ↑ «Saturday's Television». The Irish Times Weekend. 6. mai 1989. s. 6.
  31. ↑ «Larry Gogan loses his Eurovision ticket». independent (på engelsk). Henta 3. desember 2022.
  32. ↑ «Radio». The Irish Times Weekend. 6. mai 1989. s. 6.
  33. ↑ «Söngvakeppnin: Fjórir valdir til að syngja bakraddir». Mbl.is. Henta 10. august 2012.
  34. ↑ Háskólabókasafn, Landsbókasafn Íslands-. «Tímarit.is». timarit.is (på islandsk). Henta 19. desember 2022.
  35. ↑ «In televizione». La Stampa (på italiensk). La Stampa - Consultazione Archivio. 6. mai 1989. s. 16. Henta 19. desember 2022.
  36. ↑ «Anna Oxa e Fausto Leali Avrei voluto Eurofestival 1989». YouTube. Henta 10. august 2012.
  37. ↑ «rtv». Slobodna Dalmacija (på kroatisk). Arhiv Slobodne Dalmacije – digitalni arhiv. 6. mai 1989. s. 31. Henta 19. desember 2022.
  38. ↑ Radojković, S. Stanković, M. «„Evrovizija“ u „Areni“». Blic.rs (på serbisk). Henta 19. desember 2022.
  39. ↑ «TV spored» (PDF). Gorenjski glas (på singalesisk). 5. mai 1989. s. 7.
  40. ↑ Savvidis, Christos (OGAE Cyprus)
  41. ↑ «H Eυριδίκη επιστρέφει στην... Eurovision! Όλες οι λεπτομέρειες...(ΒΙΝΤΕΟ)». AlphaNews.Live (på gresk). Arkivert frå originalen 29. november 2022. Henta 19. desember 2022.
  42. ↑ www.eurovisionartists.nl. «Welkom op de site van Eurovision Artists». Eurovisionartists.nl. Henta 10. august 2012.
  43. ↑ «NRK P2 1989.05.06 : programrapport». urn.nb.no. Nasjonalbiblioteket og NRK. 6. mai 1989. Henta 13. august 2017.
  44. ↑ «Comentadores Do ESC - escportugalforum.pt.vu | o forum eurovisivo português». 21595.activeboard.com. Arkivert frå originalen 21. april 2012. Henta 10. august 2012.
  45. ↑ «Televisão». Diário de Lisboa. casacomum.org. 6. mai 1989. s. 23. Henta 19. desember 2022.
  46. ↑ «FORO FESTIVAL DE EUROVISIÓN • Ver Tema - Uribarri comentarista Eurovision 2010». Eurosongcontest.phpbb3.es. Arkivert frå originalen 17. mars 2012. Henta 10. august 2012. «Arkivert kopi». Arkivert frå originalen 17. mars 2012. Henta 13. august 2017.
  47. ↑ «Televisión». La Vanguardia. Hemeroteca. 6. mai 1989. s. 72. Henta 19. desember 2022.
  48. ↑ «Eurovision Song Contest – BBC One». Radio Time. BBC Genome Project. 6. mai 1989. Henta 19. desember 2022.
  49. ↑ «Eurovision Song Contest – BBC Radio 2». Radio Times. BBC Genome Project. 6. mai 1989. Henta 19. desember 2022.
  50. 1 2 «Fernsehen». Neue Zürcher Zeitung (på tysk). e-newspaperarchives.ch. 6. mai 1989. s. 31. Henta 19. desember 2022.
  51. ↑ «Infosajten.com». Infosajten.com. Arkivert frå originalen 18. juli 2012. Henta 10. august 2012.[daud lenkje]
  52. ↑ «1. Gün / Cumartesi». Cumhuriyet (på tyrkisk). 6. mai 1989. s. 7. Arkivert frå originalen 12. desember 2022.
  53. ↑ «Eurovision Song Contest 1989». Ecgermany.de. Henta 10. august 2012.
  54. ↑ «TV Guide – Sunday May 7». The Canberra Times (på engelsk). 1. mai 1989. s. 12. Henta 19. desember 2022.
  55. ↑ «Телевидение, программа на неделю (transkribert: Televidenie, programma na nedelju – norsk: fjernsyn, program for uken)» (PDF). Pravda. 6. mai 1989. s. 6. Arkivert frå originalen (PDF) 12. desember 2022.

Bakgrunnsstoff

[endre | endre wikiteksten]
Henta frå «https://nn.wikipedia.org/w/index.php?title=Eurovision_Song_Contest_1989&oldid=3615538»