Hallo

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Hopp til navigering Hopp til søk

Hallo er ein interjeksjon som kan brukast som helsingsord eller for å påkalla merksemd. Ordet finst på ei rekkje språk, og har hovudsakleg spreidd seg som frå engelsk som eit ord ein byrjar telefonsamtalar med. Det har likevel gammalhøgtysk opphav.

Bruk[endre | endre wikiteksten]

«Hallo, 'allo, 'allo, what's this?»

Agatha Christie
The Body in Library, 1942
Communauté silhouette modif.jpg

Ein kan til dømes seia «hallo» når ein treffer ein person, til å starte ein samtale med eller for å finna ut om det er nokon ein stad. Ein kan også bruka ordet meir uformelt for å påkalla merksemd mot noko ein meiner er rart.

Ordsoge[endre | endre wikiteksten]

Engelsk hallo eller hello kjem frå gammalhøgtysk halâ/holâ, ei imperativsform av halôn/holôn, 'henta', som særleg blei brukt til å få få fatt i ferjemenn.[1] Ordet blei brukt for å påkalla merksemd eller for å uttrykka overrasking.

Hallo på telefonen[endre | endre wikiteksten]

Telefondame frå byrjinga av 1900-talet.

Thomas Edison skal ha innført «hello» som telefonord. Telefonoppfinnaren Alexander Graham Bell føretrekte «ahoy», som ein brukte på skip, som helsingsord.[2] Ordet «hello» blei likevel så tett knytt til telefonen at amerikanske telefondamer blei kjende som hello-girls.[3]

Sjå og[endre | endre wikiteksten]

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

Fotnotar[endre wikiteksten]

  1. Hallo, Hello. Oxford English Dictionary Online. Second Edition, 1989. Oxford University Press
  2. Allen Koenigsberg. «The First “Hello!”: Thomas Edison, the Phonograph and the Telephone – Part 2». Antique Phonograph Magazine, Vol.VIII No.6. Henta 13. september 2006. , Allen Koenigsberg (1999). «All Things Considered». National Public Radio. Henta 13. september 2006. 
  3. «Online Etymology Dictionary».