Jernbane i Vatikanstaten

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Hopp til navigering Hopp til søk
Müllemmer.pngFøreslått sletta: Denne artikkelen er føreslått sletta. Du kan diskutera dette på diskusjonssida.


Vatikanstaten stasjon
Opninga i muren som omgjev Vatikanstaten har skyvedører som kan opnast for jarnbanetrafikk. Railway Magazine (1934)

Vatikanstatens jarnbane er to 300 meter lange jarnbanespor innanfor Vatikanstatens grense. Dette er den kortaste, nasjonale jarnbanestrekning i verda. Vatikanstatens tilgjenge til øvrige italienske banar vart garantert av Locarnoavtalen som vart underteikna i 1929. Stasjonen og spora vart bygd medan Pius XI var pave (1922-1939).

Det meste av trafikken er inngåande gods, men frå tid til annan er banen òg brukt til passasjertransport, oftast av symbolske eller seremonielle årsaker. Den 12. september 2015 vart eit turistrutesamband mellom Vatikanet og Castel Gandolfo teke i bruk. Toga går frå Vatikanets stasjon kvar laurdag 10:57, kjøyretida er rundt 1 time.

Skiftetunnelen.

Historie[endre | endre wikiteksten]

Pave Gregor XVI forhindra at det vart bygd jarnbane i Vatikanstaten. Han er vorten tillagt utsegna chemin de fer, chemin d'enfer[1], som er eit ordspel på ein viss likskap i utala mellom dei franske orda for jernbane, og orda som tydar helvetesvegen. Hans etterfølgjar, Pius IX, starta bygginga av ei jarnbanelinje frå Bologna til Ancona, men området vart erobra av styrkane som kjempa for eit sameint Italia i samband med Samlinga av Italia i 1861, før den vart ferdig. Togforbindelsen var ein føresetnad for massepilegrimreisene1800-talet, som starta med reiser til Lourdes omkring 1858, og som vart ein faktor som veikte motstand mot den nye teknologien i Pavens hoff (den romerske kurien).

Bygginga av ein stasjon i Vatikanstaten og jarnbanesambandet til jarnbanenettet i Italia vart, som nemnt, garantert gjennom Lateranoverenskomsten som vart underteikna 11. februar 1929. Direktoratet for nye jarnbaneanlegg i departementet for offentlege arbeid i kongedømmet Italia implementerte sin lovnad med anleggsarbeid som starta 3. april 1929. Bygginga av viadukten fram til Vatikanstaten vart kosta på av den italienske regjeringa og òg Vatikanstaten stasjon vart finansiert med 750 millionar italienske lire som ein kompensasjon som var ein del av dei finansielle vedlegga til Lateranoverenskomsten. Dei samla kostnadene er anslegen til 24 millionar italienske lire.

Det fyrste lokomotivet køyrde inn på Vatikanstaten stasjon i mars 1932. Ei jarnbaneavtale mellom Vatikanstaten og Italia vart ratifisert 12. september 1934 og i oktober same år vart det ferdigstilte anlegget formelt overlevert frå departementet for offentlege arbeid til høvesvis Vatikanstaten og selskapet Ferrovie dello Stato.

Seint i mars 1944, då den allierte bombinga av Roma under andre verdskrig var på sit mest intense, oppdaga Vatikanet at tyske tog med våpenlast stoppa på linja ved Vatikanstaten stasjon.

Vatikanstatsbanen tek av frå linja mellom Roma og Viterbo ved Roma San Pietro stasjon og kryssar Gelsominodalen med ein 143,12 meter lang viadukt med åtte 15,3 meter lange buespenn.


Trasé[endre | endre wikiteksten]

Linja forlèt Roma San Pietro og kryssar Piazzale Gregorio VII, Vigde di Porta Cavalleggeri og Vigde Aurelia over ei viadukt. Før jarnbanelinja går gjennom muren rundt Vatikanstaten og inn til sekkestasjonen, går den under ein portal som er dekorert med pave Pius XI’s våpenskjold og som har to skyvedører i jarn med ei vekt på 35,5 tonn.

Vatikanstaten stasjon (som no er delt i ei godsavdeling og eit numismatisk og filatelistisk museum), vart anlagt ca. 20 meter frå inngangsportalen. Stasjonen opna i 1933 og arkitekt var Giuseppe Momo. Stasjonsbygningen er utført i kvit, italiensk marmor og er skildra av Henry Vollam Morton som ein bygning som liknar ei avdeling av Barclays Bank i London.




Trafikk[endre | endre wikiteksten]

Tog på veg inn til Vatikanstaten stasjon

Den 4. oktober 1962 vart pave Johannes XXIII den fyrste paven som brukte jarnbane i Vatikanstaten under si pilegrimferd til Loreto og Assisi ei veke før det andre vatikankonsil. Han nytta det italienske presidenttoget og reisa vart kringkasta av Eurovisjonen. Sidan Pius IX hadde vore den siste pave som hadde vitja Loreto og den siste paven som hadde reist med tog, vart reisa set på som eit symbolsk brot med fortidas byrder.[2] Johannes XXIII sørgde òg for at levningene av pave Pius X vart transportert til Venezia med jarnbane.

Pave Johannes Paul II nytta jarnbana eit fåtall gonger i symbolsk samanheng. Fyrste gong var 8. november 1979, men han tok ikkje tog ut av Roma før 24. januar 2002.[3]

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

Referansar[endre | endre wikiteksten]

  1. Pollard, John. 2005. Money and the Rise of the Modern Papacy, ISBN 0521812046, side 29.
  2. Prusak, Bernard P. 2004.
  3. Holy See Press Office. 28 January 2001.