Hopp til innhald

Kim Jong-suk

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Kim Jong-suk

StatsborgarskapNord-Korea
Fødd24. desember 1917
Hoeryong
Død

22. september 1949 (31 år)
Pyongyang

Yrkepolitikar, diplomat, partisan
Språkkoreansk
Politisk partiKinas kommunistparti, Koreas kommunistiske parti[*], Det koreanske arbeidarpartiet
FarKim Chun-san
EktefelleKim Il-sung
Kim Jong-suk på Commons

Kim Jong-suk[a] (24. desember 1917–22. september 1949)[1][b] var ein nordkoreansk revolusjonær, anti-japansk geriljakjempar og kommunistisk aktivist. Ho var den første kona til den nordkoreanske leiaren Kim Il-sung, mor til den tidlegare leiaren Kim Jong-il og bestemor til den noverande leiaren Kim Jong-un.

Biografi

[endre | endre wikiteksten]
Fødestaden til Kim Jong-suk i Hoeryong

Kim Jong-suk vart fødd 24. desember 1917 i Hoeryong fylke i Kankyōhoku-dō i Det japanske imperiet (no i Nord-Hamgyŏng-provinsen i Nord-Korea).[3] Suh Dae-sook skriv at ho var «den eldste av to døtrer i ein fattig bondefamilie».[1] Det koreanske sentralnyhendebyrået (KCNA) seier derimot at ho hadde ein yngre bror, Kim Ki-song (김기송), fødd 9. februar 1921.[4]

Kim Jong-suk følgde mora si til Mandsjuria for å leite etter faren, men dei oppdaga at han alt hadde døydd der. Kort tid etter døydde også mora, og Kim Jong-suk vart foreldrelaus. Dei fleste kjelder er samde om at ho deretter slutta seg til geriljastyrkane til Kim Il-sung i 1935 eller 1936[5] som kjøkkenhjelp.[1][3] KCNA rapporterer derimot at Kim Jong-suk og Kim Ki-song slutta seg til geriljaen etter at mora og kona til den eldste broren deira vart drepne av japanarane.[4]

I denne perioden arbeidde Kim Jong-suk med ulike strøjobbar og vart arrestert av japanarane i 1937 under eit hemmeleg forsøk på å skaffe mat og forsyningar. Etter lauslatinga slutta ho seg på nytt til geriljaen, der ho laga mat, sydde og vaska klede.[1] Det var kring denne tida at Kim Jong-suk etter det som blir fortalt redda livet til Kim Il-sung. Baik Bong skildrar hendinga i den offisielle biografien om Kim Il-sung:

« Ein dag, medan eininga marsjerte under kommando av generalen [Kim Il-sung], kom fem eller seks fiendar brått til syne gjennom sivet og retta våpena mot generalen. Faren var overhengande. Utan å nøle skjerma kamerat Kim Jong-suk generalen med sin eigen kropp og skaut ein fiende med revolveren sin. Generalen skaut også ned den andre fienden. To revolverar spytta eld etter tur og utsletta fienden på eit augneblink. Men dette var ikkje den einaste gongen slike farar oppstod, og kvar gong steig kamerat Kim Jong-suk fram med raseri og verna revolusjonens hovudkvarter med livet som innsats.[6] »

Kim Jong-suk gifta seg med Kim Il-sung i Sovjetunionen, truleg i 1941.[3] Den 16. februar 1941[5][7] (eller 1942, kjeldene varierer)[1][3], i den sovjetiske landsbyen Vjatskoje, fekk Kim Jong-suk sonen Kim Jong-il, som fekk det russiske namnet «Jurij Irsenovitsj Kim» og kallenamnet «Jura».[1][3][8] I 1944 fekk Kim Jong-suk sonen Kim Man-il, kalla «Aleksandr» eller «Sjura» på russisk.[3] I 1946 fødde ho ei dotter, Kim Kyong-hui.[5] Augustina Vardugina, ei kvinne frå Vjatskoje, var i tenåra då geriljagruppa til Kim Il-sung hadde leir der. Ho minnast Kim Jong-suk og korleis ho kom til landsbyen for å byte militære rasjonar mot kylling og egg. Sonen hennar, Kim Jong-il, heldt henne i handa.[3]

Eitt år etter skipinga av Nord-Korea og fram til ho døydde, var Kim Jong-suk førstedame. Ifølgje nokre skildringar var ho «ei lita og stillferdig kvinne, ikkje særleg godt utdanna, men venleg og livsglad».[9] Generalmajor N.G. Lebedev, ein sovjetisk offiser under den sovjetiske okkupasjonen av Nord-Korea, mintest Kim Jong-suk som «ei livleg og raus kvinne som alltid laga enorme mengder mat til dei svoltne sovjetiske generalane når dei vitja heimen til Kim».[1]

Død

[endre | endre wikiteksten]
Grava til Kim Jong-suk på Revolusjonsmartyrkyrkjegarden

I kommentarar til ei utgåve av Kim Il-sung si offisielle sjølvbiografi With the Century heiter det at ho døydde av eit ektopisk svangerskap 22. september 1949.[10] Ifølgje Harrold døydde ho av «påkjenningane ho hadde halde ut gjennom åra som geriljakjempar».[11]

Ettermæle

[endre | endre wikiteksten]

Etter at Kim Jong-il etterfølgde Kim Il-sung, byrja han å gjere mora si, Kim Jong-suk, til «ein revolusjonær udødeleg».[12] Denne kampanjen skapte «ei heilag treeining kjend som ‘dei tre generalane frå Paektu-fjellet’».[12] I staden for å framstille Kim Jong-suk som den stille kvinna ho var, vart ho gjort til ein revolusjonshelt. Nettstaden til National Democratic Front of South Korea (NDFSK) seier at ho var «ei makelaus heltinne … ei anti-japansk heltinne … ein trufast støttespelar som lojalt gjennomførte general Kim Il-sung sin vilje, men også ein livvakt som verna generalen i kvar farlege rørsle».[13]

Kim Jong-suk vart skildra som ein som hadde halde «leiingsbesøk på staden» og som ein «stor strateg». I heimbyen hennar Hoeryong er «eit museum, eit bibliotek, ein statue, ein plass og huset ho vart fødd i» vigde til «Koreas mor».[12] Ho skal ha organisert fallskjermtrening og vunne fleire skytekonkurransar.[3] Ei historie seier at ho vaska sokkane til Kim Il-sung og tørka dei ved brystet sitt, eller klipte håret sitt og la det i skorne hans.[8]

Michael Harrold fortel i memoarane sine Comrades and Strangers fleire historier han høyrde om Kim Jong-suk medan han var i Nord-Korea. Ifølgje han finst det eit minnesmerke nær Kumgang-fjellet som markerer staden der Kim Jong-suk stoppa «då ho innsåg at ho hadde gløymt å ta med lunsjen til den store leiaren, og snudde for å lage noko å ete til når han kom attende frå fjella».[11]

Kim Jong-suk blir også kreditert for å ha inspirert Kim Jong-il til å byggje Ryugyong-hotellet. Harrold fortel at Kim Jong-suk sa til ein ung Kim Jong-il at han «måtte byggje høge bygningar for folket, på 30 eller til og med 40 etasjar», og at sonen svara at han ville byggje bustader på 100 etasjar. Dette førte til bygginga av det 105 etasjar høge Ryugyong-hotellet, som framleis ikkje er opna.

Den 1. juni 2015 rapporterte Daily NK at vigselringen til Kim Jong-suk hadde forsvunne frå Koreansk revolusjonsmuseum i Pyongyang ein gong seint i mai. Gjenstandar som har tilhøyrt sentrale medlemer av Kim-familien, blir rekna som svært viktige. I 2010 sende statleg fjernsyn eit program om historia bak ringen, som etter det som vart hevda, vart gjeven til henne av Kim Il-sung i 1938 for innsatsen hennar i den anti-japanske geriljarørsla.[14]

Mange stader i Nord-Korea er kalla opp etter henne, mellom anna Kimjongsuk fylke, Kim Jong-suk marineakademi, Kim Jong-suk lærarhøgskule, Kim Jong-suk kvileheim og Kim Jong-suk silketøyfabrikk i Pyongyang.[15]

I nordkoreanske nyhende

[endre | endre wikiteksten]
Kim Jong-suk blir æra som mor til Kim Jong-il i Nord-Korea. Også avbilda er Kim Il-sung og Kim Kyong-hui.

I nordkoreanske nyhende rapporterer KCNA jamleg om Kim Jong-suk, anten for å heidre minnet hennar eller for å skildre den revolusjonære verksemda hennar. Følgjande er overskrifter frå artiklar om Kim Jong-suk i 2012:

– Nasjonalt møte på den internasjonale kvinnedagen halde: «Kim Jong-suk, ein anti-japansk krigshelt, heldt oppe den opphavlege ideen og politikken til Kim Il-sung og utførte framifrå bragder i utviklinga av rørsla for kvinnefrigjering i Korea.» (8. mars 2012)[16]

– Voksfigur av Kim Jong-suk stilt ut: «Ein hall med ein voksfigur av den anti-japanske krigshelten Kim Jong-suk vart opna tysdag i Det internasjonale venskapsutstillingshuset i Den demokratiske folkerepublikken Korea.» (26. april 2012)[17]

– Voksskulptur vigd til stor kvinne: «Ho utførte hemmelege politiske oppdrag tildelte av Kim Il-sung» og «ho oppfostra Kim Jong-il som den skinande stjerna frå Paektu-fjellet for å halde livslina til den koreanske revolusjonen ved like.»[18] Statlege tenestemenn Kim Ki Nam, WPK-sekretær Choe Thae-bok, Yang Hyong-sop og KPA-general Pak Jae-gyong heldt innlegg ved avdukinga.[18] Zhang Molei, direktør for Great Man Wax Museum i Kina, heldt også tale.[18] (5. mai 2012)

– Moran-høgda knytt til den patriotiske viljen til makelause store personar: «2. mars 1946 gjekk president Kim Il-sung, leiar Kim Jong-il og kvinnekommandanten frå Paektu-fjellet Kim Jong-suk saman opp høgda.» (17. juni 2012)[19]

– Samling av musikkanekdotar «Mor og song» utgjeven: «Samlinga inneheld fire delar med 95 anekdotar om den anti-japanske krigshelten Kim Jong-suk, som kjempa med songar som eit mektig og verdfullt sverd saman med revolusjonens våpen, og eit vedlegg med musikk til relevante songar.» (18. juli 2012)[20]

– Pujon revolusjonære slagstad i DPRK presentert av ITAR-TASS: Hendingane ved Pujon revolusjonære slagstad, «der Kim Jong-suk, eit føredøme i trufast vern av leiaren, dreiv revolusjonær verksemd.» (7. august 2012)[21]

– Livet til Kim Jong-suk lovprisa av utanlandske organisasjonar: «Ei brasiliansk organisasjon og eit regionalt organ publiserte spesielle artiklar på nettsidene sine i samband med 63-årsdagen for dødsfallet til Kim Jong-suk, den anti-japanske krigshelten.» (2. oktober 2012)[22]

Merknadar

[endre | endre wikiteksten]
  1. ↑ koreansk skrift 김정숙, òg skrive Kim Chŏng-suc, Gim Jeong-suk, Kim Jong Suk, Kim Jong-sook
  2. ↑ Sjølv om den offisielle biografien fastslår 25. desember 1917[2]

Kjelder

[endre | endre wikiteksten]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 Suh Dae-sook. Kim Il Sung: The North Korean Leader. New York: Columbia University Press, 1988.
  2. ↑ Kim Jong Suk: Biography. Pyongyang: Foreign Language Publishing House, 2002.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 Lintner, Bertil. Great Leader, Dear Leader: Demystifying North Korea under the Kim Clan. Chiang Mai, Thailand: Silkworm Books, 2005.
  4. 1 2 «Kim Ki Song, Anti-Japanese Juvenile Hero of Korea». KCNA. 25 June 2012. Arkivert frå originalen 12. oktober 2014. Henta 20. november 2012.
  5. 1 2 3 Post, Jerold M. Leaders and Their Followers in a Dangerous World: The Psychology of Political Behavior. Ithaca: Cornell University Press, 2004.
  6. ↑ Baik Bong. Kim Il Sung : Biography [1] From Birth to Triumphant Return to Homeland. Tokyo, China: Miraisha, 1969.
  7. ↑ Becker, Jasper (May 2005). Rogue Regime: Kim Jong Il and the Looming Threat of North Korea (på engelsk). Oxford University Press, USA. s. 48, 91–92. ISBN 978-0-19-517044-3.
  8. 1 2 Rogue Regime: Kim Jong Il and the Looming Threat of North Korea, Jasper Becker, Oxford University Press, 2005, pages 48, 91–92.
  9. ↑ Lankov, Andrei. From Stalin to Kim Il Sung: The Formation of North Korea 1945–1960. New Brunswick, New Jersey: Rutgers University Press, 2002.
  10. ↑ «Kim il Sung, 'With the Century». Henta 28. mars 2022.
  11. 1 2 Harrold, Michael. Comrades and Strangers: Behind the Closed Doors of North Korea. London: John Wiley & Sons, Ltd., 2004.
  12. 1 2 3 French, Paul. North Korea: The Paranoid Peninsula — A Modern History. London: Zed Books, 2007.
  13. ↑ «The great Mangyongdae family.». Arkivert frå originalen 20. mai 2017. Henta 20. november 2012.
  14. ↑ Kang Mi Jin (1. juni 2015). «Hunt on for missing national treasure». Daily NK. Henta 7. juni 2015.
  15. ↑ «Kim Jong Suk Lauded by All People». KCNA. 17 September 2009. Arkivert frå originalen 24. november 2019.
  16. ↑ «National Meeting on International Women's Day Held». KCNA. 8 March 2012. Arkivert frå originalen 19. februar 2014. Henta 20. november 2012.
  17. ↑ «Wax Replica of Kim Jong Suk Displayed». KCNA. 26. april 2012.
  18. 1 2 3 Yang, Ryon Hui (5. mai 2012). «Wax sculputure dedicated to grat woman». The Pyongyang Times. s. 4.
  19. ↑ «Moran Hill Associated with Patriotic Will of Peerlessly Great Persons». KCNA. 17 June 2012. Arkivert frå originalen 12. oktober 2014. Henta 20. november 2012.
  20. ↑ «Collection of Music Anecdotes 'Mother and Song' Published». KCNA. 18. juli 2012. Arkivert frå originalen 12. oktober 2014. Henta 20. november 2012.
  21. ↑ «Pujon Revolutionary Battle Site of DPRK Introduced by ITAR-TASS». KCNA. 7 August 2012. Arkivert frå originalen 12. oktober 2014. Henta 20. november 2012.
  22. ↑ «Kim Jong Suk's Life Lauded by Foreign Organizations». KCNA. 2. oktober 2012. Arkivert frå originalen 12. oktober 2014. Henta 20. november 2012.
Henta frå «https://nn.wikipedia.org/w/index.php?title=Kim_Jong-suk&oldid=3648933»