L'estro Armonico

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Jump to navigation Jump to search

L'Estro Armonico, Op. 3, («Harmonisk inspirasjon» på italiensk) er ei samling av tolv solokonsertar ein, to og fire fiolinar skriven av Antonio Vivaldi og publisert i Amsterdam i 1711. Dette var den første solokonsertsamlinga til Vivaldi og eit av dei viktigaste verka frå denne tida, som inspirerte mange komponistar, som lagde tusenvis av imitasjonar på første halvdel av 1700-talet. Samlinga la i røynda grunnlaget for solokonsert-formatet på 1700-talet.[1] Ho forsterka ryet til Vivaldi som Il Prete Rosso (Den raude presten). Vivaldi-forskaren Michael Talbot gjekk så langt som å seie at «verka er kanskje den viktigaste samlinga av instrumental musikk som kom på heile 1700-talet».[2]

Samlinga vart stort sett sett saman i kronologisk rekkefølgje. Desse konsertane vert ofte kalla concerti grossi sidan det vert nytta eit concertino-aktig ensemble (solocello er ofte nytta).

Samlinga var tileigna storhertug Ferdinand av Toscana.

Konsertane[endre | endre wikiteksten]

Verka har følgjande satsar

L'Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 1 i D-dur for fire fiolinar og strykarar, RV 549:

  1. Allegro
  2. Largo e spiccato
  3. Allegro

L’Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 2 i G-moll for to fiolinar, cello og strykarar, RV 578:

  1. Adagio e spiccato
  2. Allegro
  3. Larghetto
  4. Allegro

L'Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 3 i G-dur for fiolin og strykarar, RV 310:

  1. Allegro
  2. Largo
  3. Allegro

L’Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 4 i E-moll for fire fiolinar og strykarar, RV 550:

  1. Andante
  2. Allegro assai
  3. Adagio
  4. Allegro

L'Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 5 i A-dur for to fiolinar og strykarar, RV 519:

  1. Allegro
  2. Largo
  3. Allegro

L’Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 6 i A-moll for fiolin og strykarar, RV 356:

  1. Allegro
  2. Largo
  3. Presto

L’Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 7 i F-dur for fire fiolinar, cello og strykarar, RV 567:

  1. Andante
  2. Adagio
  3. Allegro - Adagio
  4. Allegro

L’Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 8 i A-moll for to fiolinar og strykarar, RV 522:

  1. Allegro
  2. Larghetto e spiritoso
  3. Allegro

L'Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 9 i D-dur for fiolin og strykarar, RV 230:

  1. Allegro
  2. Larghetto
  3. Allegro

L’Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 10 i H-moll for fire fiolinar, cello og strykarar, RV 580:

  1. Allegro
  2. Largo - Larghetto
  3. Allegro

L'Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 11 i D-moll for to fiolinar, cello og strykarar, RV 565:

  1. Allegro - Adagio e spiccato - Allegro
  2. Largo e spiccato
  3. Allegro

L'Estro Armonico, Op. 3, Konsert nr. 12 i E-dur for fiolin og strykarar, RV 265:

  1. Allegro
  2. Largo e spiccato
  3. Allegro

Transkripsjonar[endre | endre wikiteksten]

Johann Sebastian Bach transkriberte seinare seks konsertar frå denne samlinga. Konsertane nr. 3, 9 og 12 vart arrangert for klaver og er katalogisert som BWV 978, 972 og 976. Konsertane nr. 8 og 11 vart solokonsertar for orgel, BWV 593 og 596. I tillegg vart dei konsert nr. 10 omarbeidd til Konsert for fire cembalo og strkarar, BWV 1065.

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  1. Violin Concerto, for violin, strings & continuo in G major ("L'estro armonico" No. 3), Op. 3/3, RV 310Allmusic av Robert Cummings. Henta 21. juli 2010.
  2. Sitert av H. C. Robbins Landon, Vivaldi: voice of the baroque, s. 42, University Of Chicago Press (1996), ISBN 978-0-226-46842-6

Bakgrunnsstoff[endre | endre wikiteksten]