Machine Head

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Hopp til navigering Hopp til søk
Machine Head
Studioalbum av Deep Purple
Utgjeve mars 1972
Innspelt 6.–21. desember 1971
Montreux i Sveits
Sjanger Hardrock, heavy metal
Lengd 37:25
Selskap United Kongedømet: Purple Records/EMI
USA: Warner Bros. Records
Produsent Deep Purple
Kritikk
Deep Purple-kronologi
Fireball
(1971)
Machine Head Who Do We Think We Are
(1973)


Machine Head er det sjette studioalbumet til det engelske rockebandet Deep Purple. Det vart spelt inn i desember 1971 i Montreux i Sveits, og i mars 1972.

Machine Head vert ofte rekna som særs viktig i utviklinga av sjangeren heavy metal. Det er det mest suksessfulle albumet til Deep Purple og toppa albumlistene i mange land då det kom ut. Albumet gjekk til topps i Storbritannia og låg på Topp 40-lista i 20 veker. Det nådde sjuandeplassen i USA og låg på Billboard 200 i 118 veker.

Bakgrunn[endre | endre wikiteksten]

Deep Purple planla opphavleg å spele inn Machine Head i desember 1971 i Montreux Casino i Sveits. Eit mobilt innspelingsstudio nytta av Rolling Stones vart bestilt og dei booka hotell, men vokalisten Ian Gillan fekk så hepatitt. Dei avlyste ein komande turne i Amerika og måtte setje alle planane sine på vent, og Gillan fekk beskjed frå legen sin om å ta det roleg nokre månader. Bandet reiste likevel til Sveits for å byrje innspelinga av eit nytt album.[5] Kasinoet var ein stor arena bygd i eit kompleks av kasino, restaurantar og andre underhaldningsfasilitetar. Bandet hadde spelt der i mai 1971 og likte både staden og eigaren, Claude Nobs. Mellom andre hadde òg Led Zeppelin, Pink Floyd og Black Sabbath spelt der. Kasinoet skulle lukkast for oppussing tidleg på vinteren, så bandet kom dit den 3. desember. Berre ein siste konsert skulle haldast i kasinoet, så ville bandet få kasinoet for seg sjølv.[6]

Innspeling[endre | endre wikiteksten]

Frank Zappa heldt konsert i kasinoet den 4. desember då eit medlem av publikum avfyrte eit bluss mot taket i bygningen. Ingen omkom, men brannen øydela planane til Deep Purple.[7] Nobs flytta bandet til eit nærliggande teater kalla Pavilion, der dei spelte inn eit riff av Ritchie Blackmore som fekk arbeidstittelen «Title No. 1.» Bassist Roger Glover kalla han «Smoke on the Water», opphavleg som eit bra namn på ein dopsong, men fleire dagar seinare valte han og Gillan i staden å nytte teksten til å skildre korleis bandet opplevde brannen i Montreux Casino.[8] Eit bilete av det brennande Montreux Casino vart til slutt nytta i plateomslaget til Machine Head.

Pavillion viste seg å vere upraktisk fordi dei lokale innbyggjarane strøymde til den lokale politistasjonen for å klage på støyen bandet laga. Sjølv om politiet vart hindra i å kome inn i bygningen av arbeidarane til bandet, vart bandet raskt sparka ut. Dei såg seg om etter andre stader dei kunne spele og tok inn på Grand Hotel, i utkanten av Montreux. Med det mobile innspelingsstudioet ved hovudinngangen, slo dei seg ned i enden av ein av korridorane i bygningen.[9] På grunn av alt utstyret og madrassane dei nytta som lydisolasjon, måtte dei gå gjennom soverom og over balkongar for å kome til studioet. Dette var eit slikt slit at dei slutta å lytte til opptaka og spelte heller til dei sjølv var nøgde med det dei hadde.[10]

Ein song kalla «When a Blind Man Cries» vart spelt inn under desse innspelingane, men ikkje teken med på albumet. I staden vart han nytta som B-side til singelen «Never Before». Songen er med som bonusspor på 25-årsjubileumsutgåva av albumet.

Turneen for Machine Head, med konsertar i Japan, vart seinare til det doble konsertalbumet Made in Japan.

Utgjeving og mottaking[endre | endre wikiteksten]

Machine Head nådde toppen av den britiske albumlista innan ei veke etter det kom ut, og låg der i to veker, før det gjekk til topps igjen ei veke i mai. I USA nådde albumet sjuandeplassen og låg på lista i to år.[11]

Lester Bangs i Rolling Stone hylla tekstane på «Highway Star» og «Space Truckin'», men var ikkje så nøgd med resten av songane: «I mellom dei to Deep Purple-klassikarane ligg berre god, hardtslåande musikk, men tekstane kunne ha vore betre.»[2] Robert Christgau gav albumet ein B, og skreiv «Eg likar tempoet, og Ritchie Blackmore har fått noko sjølvdisiplin og nokre tonar frå kameratane sine i London.»[3] Allmusic-kritikar Eduardo Rivadavia kalla Machine Head «eit av dei mest essensielle hardrockalbuma gjennom tidene.»[1]

Machine Head inneheld påverknad frå klassisk og blues. Blackmore stadfesta at akkordprogressjonen for soloane i «Highway Star» var inspirert av komponisten Johann Sebastian Bach.[12] Songen vart skriven av Blackmore og Gillan i starten av Fireball-turneen på ein buss på veg til Portsmouth Guild Hall, som svar på eit spørsmål frå pressa om korleis bandet skreiv songane sine, då eit medlem hadde sagt at dei skreiv på bussen.[9]

Kerrang! plasserte albumet på 35. plass på lista si over dei 100 beste heavy metal-albuma gjennom tidene i 1989.[13]

Ein av episodane i Classic Album-serien omhandlar innspelinga av Machine Head i 2001.

Innhald[endre | endre wikiteksten]

All songs written by Ritchie Blackmore, Ian Gillan, Roger Glover, Jon Lord and Ian Paice.

Original utgåve[endre | endre wikiteksten]

Side ein
# Tittel Lengd
1. «Highway Star»   6:05
2. «Maybe I'm a Leo»   4:51
3. «Pictures of Home»   5:03
4. «Never Before»   3:56
Side to
# Tittel Lengd
5. «Smoke on the Water»   5:40
6. «Lazy»   7:19
7. «Space Truckin'»   4:31

25-årsjubileumsutgåva (2CD)[endre | endre wikiteksten]

Disk ein
1997-miksar
# Tittel Lengd
1. «Highway Star»   6:39
2. «Maybe I'm a Leo»   5:25
3. «Pictures of Home»   5:21
4. «Never Before»   3:59
5. «Smoke on the Water» (har ein alternativ gitarsolo) 6:18
6. «Lazy»   7:33
7. «Space Truckin'»   4:52
8. «When a Blind Man Cries»   3:33
Disk to
The Remasters
# Tittel Lengd
1. «Highway Star»   6:08
2. «Maybe I'm a Leo»   4:52
3. «Pictures of Home»   5:08
4. «Never Before»   4:00
5. «Smoke on the Water»   5:42
6. «Lazy»   7:24
7. «Space Truckin'»   4:35
Bonusspor
# Tittel Lengd
8. «When a Blind Man Cries» (original B-side) 3:32
9. «Maybe I'm a Leo» (Kvadrofonisk miks) 5:00
10. «Lazy» (Kvadrofonisk miks) 6:57

Medverkande[endre | endre wikiteksten]

Lister[endre | endre wikiteksten]

År Liste Plassering
1972 Storbritannia[14] 1
1972 Tyskland [15] 1
1972 Australia 1
1972 Noreg 3
1972 US Billboard 200 7
1973 Canada[16] 1

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  1. 1,0 1,1 Rivadavia, Eduardo, Review Machine Head, Allmusic, henta 28. mai 2012 
  2. 2,0 2,1 Bangs, Lester (25 mai 1972), «Album review Machine Head», Rolling Stone (Jann S. Wenner), henta 28. mai 2012 
  3. 3,0 3,1 Christgau, Robert (1972), Deep Purple, robertchristgau.com, henta 28. mai 2012 
  4. Smith, Sid (18 April 2007), ...remains their finest hour., bbc.co.uk, henta 28. mai 2012 
  5. Thompson 2004, s. 123–126
  6. Thompson 2004, s. 125–126
  7. Thompson 2004, s. 126
  8. Thompson 2004, s. 127
  9. 9,0 9,1 Classic Albums - Deep Purple - Machine Head (DVD), Eagle Rock Entertainment, 2002 
  10. Thompson 2004, s. 126–129
  11. Thompson 2004, s. 131
  12. Campbell & Brody 2008, s. 217
  13. Oliver, Derek (21 januar 1989). «Deep Purple 'Machine Head'». Kerrang! 222. London, UK: Spotlight Publications Ltd. 
  14. «Number 1 Albums – 1970s». The Official Charts Company. Arkivert frå originalen 9 februar 2008. Henta 28. mai 2012 10 juni 2011. 
  15. German Album Charts 1972
  16. Library and Archives Canada. Henta 28. mai 2012