Hopp til innhald

Raffaella Carrà

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Raffaella Carrà

StatsborgarskapItalia
Fødd18. juni 1943
Bologna
Død

5. juli 2021 (78 år)
Roma

Yrkefilmskodespelar, programleiar, songar, dansar, skodespelar, musikar
Språkitaliensk, engelsk, spansk, fransk
PartnarGino Stacchini, Little Tony, Camilo Sesto, Sergio Japino, Gianni Boncompagni
Nettstadhttps://raffaellacarra.com/
Raffaella Carrà på Commons

Raffaella Maria Roberta Pelloni (18. juni 1943–5. juli 2021), kjend profesjonelt som Raffaella Carrà og stundom berre som Raffaella, var ein italiensk songar, dansar, skodespelar, programleiar på fjernsyn og modell.[1] Ho vert vidt rekna som eit popkulturelt ikon i Europa og Latin-Amerika,[2][3] og mellom 1970- og 1980-talet vart ho ein pioner for feminisme og kvinnerettar innan musikk- og fjernsynsbransjen,[4][5] i tillegg til å vere eit musikkikon, eit LHBT-ikon og eit ikon innan mote og design.[6][7] Carrà gav ut 25 studioalbum i 37 land, i Europa og Latin-Amerika, og selde over 60 millionar plater på verdsbasis. Dette omfattar songar som «A far l'amore comincia tu», «Fiesta», «Forte forte forte», «Pedro», «Tanti auguri» og «Tuca tuca», framførte på italiensk, spansk, engelsk og fransk.[8][9]

Ho vart ein vellukka TV-vert og kjend personlegdom i Italia, Spania og Argentina, og fekk fleire prisar, mellom anna 12 Telegatto og to TP de Oro. Etter ein vellukka skodespelardebut i Italia, signerte Carrà ein kontrakt med 20th Century Fox i Hollywood, og spelte òg i franske og spanske filmar, der ho arbeidde med Mario Monicelli, Marcello Mastroianni, Frank Sinatra, Edward Mulhare, Trevor Howard, Jean Marais og James Coburn.[10][11]

I 2021 vart Carrà heidra posthumt med Sorriso Diverso Venezia-prisen under den 78. filmfestivalen i Venezia for bidraga sine til italiensk musikk- og underhaldningsindustri.[12]

Tidleg liv

[endre | endre wikiteksten]

Raffaella Pelloni vart fødd 18. juni 1943 i Bologna[13] til Raffaele Pelloni og Angela Iris Dell'Utri (med siciliansk bakgrunn), og ho hadde ein yngre bror, Vincenzo «Enzo» (1945–2001).[14][15][16] Foreldra hennar gjekk frå kvarandre kort tid etter bryllaupet,[17] og Pelloni tilbrakte mesteparten av barndommen mellom baren til mora og iskrembutikken i Bellaria – Igea Marina.[18] I sistnemnde lokale vaks ho opp med å sjå fjernsynsprogrammet Il Musichiere, der ho lærte utanåt titlar, dansar og refreng frå songane.[19]

Allereie åtte år gammal forlét ho Romagna-kysten for å halde fram utdanninga si i Roma ved det nasjonale danseakademiet.[20] Som 14-åring slutta ho på ballettundervisninga.[21] I 1952 byrja ho studia ved Centro Sperimentale di Cinematografia, der ho tok eksamen i 1960.[21]

Karriere

[endre | endre wikiteksten]

1950- og 1960-åra: ungdomstid, tidleg karriere og Hollywood

[endre | endre wikiteksten]
Carrà i Tormento del passato, 1952

Som 9-åring, medan ho gjekk tur med mora si i Roma og gjennom ein familieven, møtte Pelloni regissøren Mario Bonnard, som gav henne ei rolle i filmen Tormento del passato, der ho spela karakteren Graziella.[22][21]

Carrà i Giulio Cesare, il conquistatore delle Gallie, 1962
Carrà saman med Frank Sinatra i Von Ryan's Express, 1965

Pelloni fekk gjennombrotet sitt som anerkjend skodespelar i 1960 i filmen La lunga notte del '43.[21] Same året arbeidde ho i den franske filmen La chance et l'amour saman med Michel Piccoli.[23] Ho medverka deretter i mange italienske peplum-filmar, mellom anna La furia dei barbari (1960), Maciste nella terra dei ciclopi (1961), Maciste, l'uomo più forte del mondo (1961), Ulisse contro Ercole (1962), Ponzio Pilato (1962) og Giulio Cesare, il conquistatore delle Gallie (1962), i tillegg til komediar og actionfilmar som 5 marines per 100 ragazze (1961), Il terrorista (1963), I compagni (1963) og La Celestina P... R... (1965).[24][25][26]

Carrà på eit promoteringbilete frå 1960-åra

Midt på 1960-talet gav regissøren Dante Guardamagna Pelloni kunstnarnamnet Carrà. Han var glad i måleri og sette saman førenamnet hennar, Raffaella, som minna han om målaren Rafael Sanzio, med etternamnet til målaren Carlo Carrà.[27]

I 1965 flytta Carrà til Hollywood etter å ha signert kontrakt med 20th Century Fox.[28] I likskap med andre italienske stjerner som Gina Lollobrigida, Sophia Loren og Virna Lisi, spelte ho i filmen Von Ryan's Express saman med Frank Sinatra, Edward Mulhare og Trevor Howard.[29] I 1966 hadde ho ei gjesterolle i ein episode av den amerikanske TV-serien I Spy med Bill Cosby og Robert Culp. Ho fekk heimlengsel og likte ikkje livet i Los Angeles, og valde difor å flytte tilbake til Italia same året.[29] Der spelte ho i fleire italienske og franske filmar, som Le Saint prend l'affût (1966), parodien Il vostro super agente Flit (1966), Warum hab ich bloß 2 x ja gesagt? (1969) og Cran d'arrêt (1970), i tillegg til nokre fjernsynsprogram.[24][25][26]

Den 3. mars 1967 vart Carrà send på det nasjonale programmet Tutto per bene, ei TV-tilpassing av romanen med same namn av Luigi Pirandello.[26]

I januar 1968 leia ho eit spesialprogram på det andre nasjonale nettet, med tittelen Tempo di samba. I juni same året deltok ho i teaterstykket Processo di Famiglia av Diego Fabbri,[25] og mot slutten av året etter spelte ho hovudrolla i Il sorriso della gioconda.[24]

1970-åra: internasjonal suksess

[endre | endre wikiteksten]
Carrà i Canzonissima 70, 1970

I 1970 deltok Carrà som gjesteskodespelar i programmet Io, Agata e tu saman med Nino Ferrer.[21] Kort tid etter vart ho tilsett av Radiotelevisione italiana (Rai) som programleiar for Canzonissima 70, eit laurdagskveldsprogram der ho òg var skodespelar og dansar.[21] Ho leia òg Canzonissima 71 og Canzonissima 74, der ho gav ut hitlåta «Ma che musica Maestro», som selde mellom 200 000 og 250 000 eksemplar i Italia.[30][31][32] I 1971 deltok ho saman med Georges Descrières i den franskproduserte TV-serien Arsenio Lupin, der ho spela i episoden «La donna dai due sorrisi».[33] I 1974 leia ho programmet Milleluci på Rai saman med songaren Mina Mazzini.[34]

Etter suksessen på den italienske marknaden debuterte Carrà i Spania i 1975 på Televisión Española (TVE), då ho opptredde i varietéprogrammet ¡Señoras y señores!. Ho gav deretter ut eit samlealbum med spanske versjonar av songane sine.[21] I 1976 vart ho engasjert av TVE til å leie fire episodar av varietéprogrammet La hora de....[21]

I desse åra konsentrerte Carrà seg meir om songkarrieren sin, og fekk suksess i fleire land, mellom anna Spania, Tyskland, Frankrike, Nederland, Belgia, Storbritannia, Hellas, og særleg i latinamerikanske land.[35] Ein av dei største suksessane hennar var songen «A far l'amore comincia tu», der den engelske versjonen nådde niandeplass på den britiske singellista, i tillegg til å oppnå fleire gull- og platinaplater verda over.[36]

I 1976 spelte Carrà inn albumet Forte forte forte, som vart gjeve ut i 36 land, og gav henne gullplate i Canada.[37] I 1977 følgde ho opp med Fiesta, som inneheld eurodisco-låtar; tittelsporet er blitt omtalt som eit «symbol» på soubrette-stilen hennar.[38]

I 1978 var Carrà gjest i det chilenske programmet Sábado gigante.[39] Same året gav ho ut songen «Hay que venir al sur», den spanske versjonen av «Tanti auguri», som vart endå ein av dei største hittane hennar.[40]

1980-åra: tilbake til RAI og suksess i Latin-Amerika

[endre | endre wikiteksten]

I 1980 spelte ho hovudrolla i filmen Bárbara, som vart spela inn i Argentina og distribuert på den søramerikanske marknaden, og som vart hennar siste spelefilm som hovudrolleinnehavar.[41] Same året spelte ho inn albumet Mi spendo tutto, som inneheld songen «Pedro», ein av dei største hittane hennar.[42]

I 1981 leia ho Millemilioni, det første forsøket på internasjonalt fjernsynssamarbeid: fem spesialsendingar, kvar spelte inn i ein ulik hovudstad – Buenos Aires, Mexico by, London, Roma og Moskva.[43]

I 1982 leia ho Fantastico 3 saman med Corrado,[44] og song opningsmelodien «Ballo ballo». Songen vart seinare gjenstand for ein del kontrovers, då nokre meinte han plagierte «Eleanor Rigby» av The Beatles.[45]

Etter suksessen med Fantastico vart albumet Raffaella Carrà 82 gjeve ut. Det vart arrangert og komponert mellom anna av Franco Bracardi og Danilo Vaona, og skrive av Gianni Boncompagni, Gianni Belfiore og Giancarlo Magalli. Seinare same året var Carrà æresgjest på den internasjonale songfestivalen i Viña del Mar i Chile.[39]

I februar 1983 var ho òg gjest under Sanremo-festivalen.[46] Songane «Soli sulla luna» og «Ahi», skrivne av Valsiglio – Pace – Depsa, vart spela inn spesielt for høvet, og – som songaren sjølv sa – «i all hast».[47]

Frå 1983 til 1985 leia Carrà Pronto, Raffaella?, det første middagsprogrammet på Rai, som stadfesta rolla hennar som programleiar. Programmet vart ein stor suksess, med over 14 millionar sjåarar som følgde intervjuet hennar med Mor Teresa.[21] Carrà song òg kjenningsmelodien til programmet: «Fatalità».[48]

Suksessen til Pronto, Raffaella? gav henne tittelen «kvinneleg TV-personlegdom på europeisk nivå» i 1984, tildelt av European TV Magazines Association.[49] I 1984 signerte ho òg ein toårig kontrakt verd fleire millionar med kjøkenprodusenten Scavolini, med slagordet «den mest elska av italienarane».[50][51] Same året skapte fornyinga av kontrakten hennar med Rai sterk debatt, då den dåverande statsministeren Bettino Craxi kalla honoraret hennar for ein eksklusiv treårsperiode «umoralsk og skandaløst».[51][52] I denne perioden gav Carrà ut albuma Fatalità (1983) og Bolero (1984).[53]

I TV-sesongen 1985–86 leia ho supershowet Buonasera Raffaella. Dei første ti episodane vart sende frå Roma, medan dei siste fem vart sende direkte frå Rai sine studio i New York, og via Rai International synlege i både Nord- og Sør-Amerika. Ho intervjua og song duettar med kjende gjester som Henry Kissinger, Joe Cocker, Riccardo Cocciante, Patty Pravo, Stevie Wonder, Ginger Rogers og Sammy Davis Jr., og framførte kjenningslåtane «Fidati!» og «Bellissimo». Programmet skapte igjen debatt på grunn av høge produksjonskostnader, særleg for episodane sende via satellitt frå USA.[54][55] Likevel vart sendinga ein stor suksess, og vekte interesse frå amerikanske TV-kanalar, som inviterte Carrà til kjende talkshow der ho vart intervjua av Johnny Carson, Ed Sullivan og David Letterman.[56][57][58]

I sesongen 1986–87 leia Carrà programmet Domenica in, opphavleg utvikla av Corrado i 1976, og song både opningsmelodien «Curiosità» og avslutningsmelodien «Casa dolce casa». I november 1986 reagerte ho under ei sending på ein artikkel i vekebladet Novella 2000, og truga med rettslege steg etter skuldingar om at ho forsømde den døyande mora si.[59] Raffaella's mother in fact died in 1987. Raffaella paid tribute during another episode of Domenica in, dedicating her song "I thank you life" to her.[60] Mora hennar døydde i 1987, og Carrà heidra henne i eit seinare program ved å tileigne songen «I thank you life» til henne.[61]

I 1987 inngjekk ho ein avtale med Fininvest, ein toårig kontrakt verd fleire millionar. Første opptreden hennar på Canale 5 var 27. desember 1987, då eit spesialprogram med tittelen Benvenuta Raffaella vart sendt. Kort tid etter, 9. januar 1988, debuterte Raffaella Carrà Show. Dette vart følgt av Il principe azzurro våren 1989, det siste programmet Carrà leia for Canale 5.[62]

1990-åra: arbeid som programleiar

[endre | endre wikiteksten]
Raffaella Carrà og Carlo Frisi i Ricomincio da due i 1990

Etter at perioden hennar hos Fininvest var over, leia Carrà det nye programmet Weekend of Raffaella, der ho viste fram ein meir moden stil og gjekk bort frå tights og bodysuits.[63] Programmet fekk ein oppfølgjar med tittelen Ricomincio da due.[51]

Tidleg i januar 1990 vende Carrà tilbake til Rai for å leie det nye showet Raffaella Venerdì, Sabato e Domenica... E saranno famosi.[51]

I juni 1990 var ho medprogramleiar saman med Gigi Sabani, Ricardo Fernández Deu og Miriam Díaz Aroca i Cuando calienta el sol, eit varietéprogram produsert i samarbeid mellom Rai og TVE. Programmet vart sendt direkte frå Saint-Vincent i Italia og Tossa de Mar i Spania, og vart kringkasta samstundes i begge landa.[64] I mai 1991 leia ho Telegatto-prisutdelinga saman med Corrado.[65]

Carlo Frisi og Raffaella Carrà i Fantastico 12 i oktober 1991

Saman med Johnny Dorelli leia ho i 1991 laurdagsprogrammet Fantastico 12 på Rai 1. Trass i kontroversar knytte til opptredenen til Roberto Benigni, fekk programmet lågare sjåartal enn venta.[66]

Frå 1992 til 1995 vende Carrà tilbake til TVE, der ho leia tre sesongar av ¡Hola Raffaella!.[21] For dette programmet vann ho tre TP de Oro,[51] i tillegg til å leie kveldsprogrammet A las 8 con Raffaella.[67] I sesongen 1994–95 gjekk ho vidare til den spanske kanalen Telecinco, der ho leia ettermiddagsprogrammet En casa con Raffaella.[67]

Mot slutten av 1995 vende ho tilbake til Rai 1 med Carràmba! Che sorpresa.[21] I 1996 og seinare frå 1998 til 2000 leia ho fleire program, mellom anna Carràmba! Che sorpresa, Carrambà! Che fortuna, 40 minuti con Raffaella, Centoventitré og I Fantastici di Raffaella.[68]

I 1997 spelte ho òg hovudrolla i ein firedelt miniserie frå Rai med tittelen Una mamma per caso, regissert av Sergio Martino, der ho spela rolla som ein einsleg journalist. Dette vart hennar siste opptreden i ein dramatisert TV-serie.[69] Same året takka ho nei til å leie Sanremo-festivalen 1997.[47]

Ho ønskte velkomen til 1998 ved å vere medprogramleiar saman med Ramón García under TVE si direktesending av nyttårsklokkeslaga frå Puerta del Sol i Madrid.[70]

2000-åra: mellom Spania og Italia

[endre | endre wikiteksten]

I 2000 presenterte ho Gran Premio Internazionale dello Spettacolo saman med Paolo Bonolis.[71]

Året etter, saman med Piero Chiambretti, Enrico Papi, Megan Gale og Massimo Ceccherini, leia ho den 51. utgåva av Sanremo-festivalen, som ikkje vart nokon stor suksess. Carrà vedgjekk sjølv at ho tok feil då ho valde eit format som var meir musikalsk enn fjernsynsretta.[72] Etter ein pause på om lag eitt år vende Carrà attende til beste sendetid på Rai 1 med den fjerde utgåva av Carràmba! Che sorpresa.[73] I 2004 leia ho programmet Sogni.[74]

Den 19. desember 2004 var ho programleiar saman med Ramón García og Loles León for den ni timar lange innsamlingsaksjonen Contigo på TVE.[75] Den 24. oktober 2005 var ho gjest i Diego Maradona sitt program La Noche del 10 saman med Robbie Williams.[76] Våren 2006 leia Carrà programmet Amore på Rai, ein kopi av TVE sitt Contigo. Programmet var vigd til fjernadopsjonar og oppnådde nær 150 000 adopsjonar.[77]

Også i 2006 gav skodespelaren Fabio Canino, med hjelp frå Roberto Mancinelli, ut boka Raffabook. Più che un libro uno show del sabato sera, tileigna henne.[78] Om lag på same tid gav Tiziano Ferro ut songen «E Raffaella è mia» på albumet Nessuno è solo, tileigna Carrà, som òg medverka i musikkvideoen til songen,[79] medan den spanske songaren Roser spelte inn albumet Raffaella, ei hyllest med Carrà sine største hits sungne på spansk.[80] I desember 2006 deltok ho på jubileumsgallaen for TVE sitt 50-årsjubileum.[81]

Den 30. november 2007 vart Raffica gjeven ut, to CD-ar og ein DVD som samla alle kjenningsmelodiane som Raffaella hadde sunge og dansa til gjennom karrieren.[82]

Raffaella Carrà i 2008

I 2008 inviterte TVE henne til tre program knytte til Eurovision Song Contest. Det første var uttaksprogrammet som vart sendt 8. mars, Salvemos Eurovisión.[67] Ho leia òg to spesielle gallashow knytte til denne festivalen.[67]

Kort tid etter vende Carrà attende til Rai 1 for å leie ei ny utgåve av Carràmba! Che fortuna, som fekk gode sjåartal, med eit gjennomsnitt på 5 000 000 daglege sjåarar og ein topp på 6 000 000.[83]

Deretter vende Carrà attende til Spania for å vere programleiar for ein episode av den spanske versjonen av Saturday Night Live på Cuatro i april 2009.[84]

Også i 2008 vart boka Mito in tre minuti av Antimo Verde gjeven ut, ei kunstnarisk biografi basert på forskingsarbeid.[85] Den 7. november same året vart Raffica – Balletti & Duetti gjeven ut, ein ny boks med to CD-ar og ein DVD med eit utval av fjernsynsopptredenar av Carrà.[86]

Same året leia og produserte Carrà Il Gran Concerto, eit fjernsynsprogram der RAI sitt nasjonale symfoniorkester framførte stykke innan klassisk musikk og opera.[87]

2010-åra: sporadiske opptredenar

[endre | endre wikiteksten]
Raffaella Carrà i Madrid i 2017 sammen med borgarfullmektig Manuela Carmena
Carrà i 2018

I 2010 duetterte ho med Renato Zero på songen «Triangolo» frå albumet hans Sei Zero. Dei delte òg scena på konserten til Zero 5. oktober same året.[49]

I 2011, etter 13 års fråvere, deltok Italia att i Eurovision Song Contest, og Rai valde Carrà til å vere programleiar og kommentator frå Italia under finalekvelden, i tillegg til å presentere poenga frå juryen og telefonrøysting.[67] Sommaren 2011 remiksa den franske DJ-en Bob Sinclar hennar klassiske song «A far l'amore comincia tu», som fekk ny tittel «Far l'amore». Denne remiksen vart seinare inkludert av Paolo Sorrentino i lydsporet til filmen The Great Beauty, som vann Oscar.[88]

Seinare, saman med Neri Marcorè, medverka ho i ulike reklamefilmar for TIM, der ho spela dronning Isabella av Castilla.[89] I oktober 2011 var ho for fjerde året på rad produsent av Rai 3-programmet Il Gran Concerto, leia av Alessandro Greco.[90]

I juni 2012 deltok ho i Concerto per l'Emilia til støtte for dei som vart råka av jordskjelva 20. og 29. mai 2012, der ho song ein av sine hits, «Rumore».[91][92]

I januar 2013 var planen at Carrà skulle vende tilbake etter ti år for å leie laurdagskveldsshow på Rai 1, men programmet, som hadde arbeidstittelen Auditorium, vart seinare avlyst. I februar 2013 vart ho ein av mentorane, saman med Noemi, Piero Pelù og Riccardo Cocciante, i The Voice of Italy på Rai 2.[93]

Den 16. juli 2013 gav ho ut dansesongen «Replay»,[94] som vart følgd opp med albumet Replay (The Album). Albumet kom 19. november 2013, saman med den andre singelen «Cha Cha Ciao», sjutten år etter hennar førre studioalbum.[95][94]

Same året medverka ho som seg sjølv i filmen Colpi di fortuna, regissert av Neri Parenti.[96] I 2014 deltok ho att i The Voice of Italy som mentor saman med Piero Pelù, Noemi og rapperen J-Ax.[93]

I februar same året var ho gjest under første kveld av Sanremo-festivalen, der ho framførte eit medley av songar frå sitt siste album.[97]

I TV-sesongen 2014–15 vende ho tilbake til Rai 1 med eit nytt talentprogram saman med Joaquín Cortés, kalla Forte forte forte.[98]

Frå 24. februar 2016 var ho attende som mentor i The Voice of Italy på Rai 2 saman med Emis Killa, Max Pezzali og Dolcenera; under finalen kunngjorde ho at ho ville forlate programmet.[99][100] Den 19. desember 2016 leia ho 60 años juntos, TVE si 60-årsjubileumsgalla.[101] Sommaren 2017 vart ho musikkprodusent for ein av sine deltakarar, Samuel Pietrasanta.[21]

Den 30. november 2018 vart julealbumet Ogni volta che è Natale gjeve ut, Carrà sitt siste album før hennar bortgang.[102] Albumet inneheld ein urframførd låt, «Chi l'ha detto», som vart sendt til radioar 16. november og lagt ut på YouTube saman med musikkvideo 23. november.[103] Seinhauste 2018 vende ho tilbake til fjernsynsscena etter to års fråvere, som gjest hos Fabio Fazio i Che tempo che fa[104] og hos Carlo Conti i Un Natale d'Oro Zecchino.[105] Våren 2019 var ho programleiar for eit intervjuprogram med kjende personar frå underhalding, kultur og sport, kalla A raccontare comincia tu, sendt i beste sendetid på Rai 3 på torsdagar i seks veker, frå 4. april til 9. mai.[106] Etter suksessen vart programmet forlenga med ein ny syklus på fire episodar, sendt frå 24. oktober til 4. november.[107]

2020-åra

[endre | endre wikiteksten]

Den 2. oktober 2020 vart musikalen Explota Explota vist på kino i Spania,[108] regissert av den uruguayanske Nacho Álvarez, basert på Carrà sine songar, der ho har ein cameo-rolle.[109] Frå 25. januar 2021 har filmen vore tilgjengeleg i italiensk versjon, under tittelen Ballo Ballo, på Amazon Prime.[110] Filmen vart nominert til tre Goya-prisar og tre Feroz-prisar.[111]

Den 5. juli 2021, etter Carrà si død, avslørte Rai-direktør Stefano Coletta på fjernsyn at det hadde vore planar om å be Carrà leie Eurovision Song Contest 2022 og Sanremo-festivalen same året.[112]

Ein treepisodar lang dokumentarserie om Carrà, kalla Raffa, vart gjeven ut i 2023.[113][114][115]

Privatliv og død

[endre | endre wikiteksten]
Minnetavle over Raffaella Carrà i kyrkja på kommunale gravplassen i Porto Santo Stefano.

Carrà hadde eit ti år langt forhold til fjernsyns- og radioprogramleiaren Gianni Boncompagni, som òg var låtskrivar for hennar største musikalske hits.[116] Seinare møtte ho Sergio Japino, som var ni år yngre enn henne og på den tida var koreograf i to av programma hennar: Pronto, Raffaella? og Fantastico 3.[44] Sjølv om dei skilte lag på 1990-talet, heldt dei fram eit godt personleg og profesjonelt forhold, så mykje at det var han som kunngjorde Carrà si død i 2021.[44] Tidlegare hadde ho andre kjærleiksforhold med songaren Little Tony, som ho møtte i 1961 under innspelinga av filmen 5 marines per 100 ragazze,[117] med Juventus-fotballspelaren Gino Stacchini (eit forhold som varte åtte år), og ho vart òg friar av Frank Sinatra, med kven ho delte settet i filmen Von Ryan's Express i 1965, men ho avviste flørten hans.[118]

Carrà vart aldri gift, og sa at ho «ikkje trudde» på ekteskap. Ho fekk inga biologiske barn, sjølv om ho ønskte det; då ho prøvde å få barn, sa legen hennar at det ikkje ville vere mogleg.[118] I staden valde ho å adoptere fleire barn frå heile verda på avstand.[119]

Raffaella Carrà var svært knytt til Monte Argentario i Toscana,[120] der ho budde i mange år. Villaen hennar i Cala Piccola var ei kjelde til inspirasjon for mange av sendingane hennar, også for tittelen på TV-programmet Carràmba! Che sorpresa.[121] Ho var ein stor tilhengjar av fotballaget Juventus.[19]

Carrà døydde i Roma 5. juli 2021, 78 år gammal,[122][123] av lungekreft.[124] To dagar seinare vart gravferdsfølget halden frå heimen hennar, gjennom RAIs sentrale studio, Foro Italico og Teatro delle Vittorie, fram til Capitolium, der eit kapell vart sett opp i rådhuset i Roma.[125] Etter hennar eige ønske vart oska etter Carrà kremert og tekne til dei stadene som var mest kjære for kunstnaren, mellom anna Porto Santo Stefano og San Giovanni Rotondo, i heilagdommen for heilage Pio av Pietrelcina.[120] Oska hennar er oppbevart i kyrkja på kommunale gravplassen i Porto Santo Stefano.[126][127]

Kulturell påverknad og filantropi

[endre | endre wikiteksten]

Vogue España definerte kunstnaren som eit «intergenerasjonelt fenomen, med sosial og kulturell rekkevidd, bestemt til å bli hugsa for alltid»,[5] medan The Guardian omtala ho som «popstjerna som lærte Europa gleda ved sex» i katolsk bigotteri.[4] Rockol skildra Carrà som «ei skikkelse som gradvis har vorte eit hedensk idol, skandaløst og ynskt, i stand til å sende kodande bodskap til skeive i Italia, samstundes som ho trøysta og held husmødrer med selskap medan dei lagar lunsj».[128]

Gjennom heile karrieren har Carrà sin framføringsevne og arbeidsmoral vorte samanlikna med Donna Summer, Barbara Walters og Ann-Margret.[129]

Kvinneliberasjon og mot konservatisme

[endre | endre wikiteksten]

13. november 1971, under leiinga av Canzonissima, framførte Carrà sin nye singel «Tuca tuca» iført ein topp som viste navelen hennar; ho var den første kvinna som viste dette på italiensk fjernsyn, på ei tid då det var uvanleg for kvinner å eksponere kroppen sin. Hendinga skapte kontrovers i den konservative TV-kanalen Rai og vart kalla «for provoserande» av Vatikan-avisa L'Osservatore Romano.[130][131]

På spansk fjernsyn vert Carrà rekna som ein av pionerane for ytringsfridom etter Franco-diktaturet, sidan kunstnaren viste seg på TV i 1976, eit år etter Francisco Franco si død.[132][133]

Mote og popikon

[endre | endre wikiteksten]

Carrà sin stil og sceneopptreden vart lovprist av liberale kritikarar på 70- og 80-talet, og ho vart etter kvart eit moteikon.[134][135][136] Det særprega trekket som gjorde Carrà ikonisk, var den platinablonde bob-frisyren hennar.[137][138]

Vogue España karakteriserte Carrà sine antrekk som «visjonære» og «kontrollert transgresjon» då ho brukte dei, som «nye uttrykksformer som openbert stod i motsetnad til etablerte kanonar for patriarkalsk styring, i ei tidlegare uhøyrd form for katarisk empowerment».[5]

Saman med Mina og Patty Pravo vert Carrà rekna som ein av pionerane innan camp-stilen, og ho vart omtala i The Anna Wintour Costume Center, ei avdeling av Metropolitan Museum of Art, under våren 2019-utstillinga av Alessandro Michele for Gucci.[139]

Støtte til LHBTQ+-miljøet og «ikonstatus»

[endre | endre wikiteksten]

Ho var ein sterk støttespelar for LHBTQ+-miljøet, og fekk ein «gay icon»-pris under World Pride i Madrid i 2017.[140]

Politiske synspunkt

[endre | endre wikiteksten]

I eit intervju i 1977 avslørte Carrà at ho var kommunist. Ho sa: «Eg røyster alltid kommunistisk. I ei kamp mellom arbeidarar og forretningsfolk, vil eg alltid stå på arbeidarane si side.»[141]

Utmerkingar

[endre | endre wikiteksten]
  • Dame av Ordenen for sivile fortenester, Spania (1985)[142]
  • Kommandør av Ordenen for sivile fortenester, Spania (2018)[22]

Kjelder

[endre | endre wikiteksten]
  1. ↑ «Raffaella Carrà, singer, dancer and actress who was the cherished star of Italian television for decades – obituary». The Telegraph (på engelsk (Storbritannia)). 2021-07-09. ISSN 0307-1235. Henta 2023-07-01.
  2. ↑ Pianigiani, Gaia (2021-07-15). «Raffaella Carrà, Saucy Superstar of Italian TV, Dies at 78». The New York Times (på engelsk (USA)). ISSN 0362-4331. Henta 2023-07-01.
  3. ↑ Buj, Anna (2021-07-05). «Muere Raffaella Carrà, la icónica cantante, a los 78 años». La Vanguardia (på spansk). Henta 2023-07-01.
  4. 1 2 Frey, Angelica (2021-11-16). «Raffaella Carrà: the Italian pop star who taught Europe the joy of sex». The Guardian (på engelsk (Storbritannia)). ISSN 0261-3077. Henta 2023-07-01.
  5. 1 2 3 Rodriguez, Rafa (2021-07-06). «Raffaella Carrà, el mito estético de repercusión política que se salvó del 'camp'». Vogue España (på spansk). Henta June 30, 2022.
  6. ↑ Ottone, Lorenzo (2021-07-06). «Raffaella Carrà, pop icon of the golden age of Italian design». Domus. Henta 2023-07-01.
  7. ↑ Canino, Francesco (2021-07-07). «Raffaella Carrà, come e perché è diventata (vera) icona Lgbtq+». Il Fatto Quotidiano (på italiensk). Henta 2023-07-01.
  8. ↑ Conti, Andrea (2021-07-05). «Raffaella Carrà, artista musicale con oltre 60 milioni di copie vendute nel mondo e il sogno di cantare negli stadi – Le hit da "Tuca Tuca" a "Rumore». Il Fatto Quotidiano (på italiensk). Henta 2023-07-01.
  9. ↑ Coviello, Monica (2023-06-19). «Raffaella Carrà, le 10 canzoni più famose». Vanity Fair Italia (på italiensk). Henta 2023-07-01.
  10. ↑ «I film di Raffaella Carrà, la diva che disse no a Hollywood». la Repubblica (på italiensk). June 17, 2023. Henta 2023-07-01.
  11. ↑ Goldbart, Max (December 21, 2021). «Life Of Italian Cultural Icon Raffaella Carrà To Be Spotlighted In Fremantle Doc». Deadline Hollywood. Henta 2023-07-01.
  12. ↑ Adelfi, Maria (2021-09-11). «Standing ovation per Raffaella Carrà a Venezia. A lei il il Premio Speciale "Sorriso Diverso" Sergio Iapino: "Arrivava dritta al cuore della gente"». La Stampa (på italiensk). Henta 2023-07-01.
  13. ↑ «Profile]», Stradanove.net, henta 13. oktober 2017
  14. ↑ «Younipa». 6. juli 2021.
  15. ↑ «Raffaele Pelloni and Iris Dell'Utri. parents Raffaella Carrà / "Dad threatened me"». Italy 24 News Entertainment. 5. juli 2021. Arkivert frå originalen den 19. januar 2022. Henta 7. juli 2021.
  16. ↑ Vitello, Daniela (2. juli 2017). «Raffaella Carrà: "Mio padre? Mi chiamava per sapere se ero ancora vergine"». Perizona.
  17. ↑ «Raffaella Carrà». La Repubblica (på italiensk). 6. januar 2008.
  18. ↑ «E' morta Raffaella Carrà. Bellaria, sua città d'adozione, in lutto». News Rimini (på italiensk). 5. juli 2021.
  19. 1 2 «È morta Raffaella Carrà, la regina della tv italiana. Il tifo per la Juve, lo spot con Lauda». La Gazzetta dello Sport (på italiensk). 5. juli 2021.
  20. ↑ «Da Bologna al cuore di tutti. La storia dell'irripetibile Raffaella Nazionale». Il Resto del Carlino (på italiensk). 5. juli 2021.
  21. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 «MUERE RAFFAELLA CARRÀ A LOS 78 AÑOS: EL ICONO TELEVISIVO QUE ROMPIÓ BARRERAS Y NO VIVIÓ "NI UN DÍA VACÍO"». Vanity Fair Spain (på spansk). 5. juli 2021.
  22. 1 2 Hebrero, Virginia (13. oktober 2018). «Raffaella Carrá y Lucía Bosé: la música y el cine italianos como revulsivo». La Vanguardia (på spansk).
  23. ↑ «Murió Raffaella Carrá: Cómo es Explota Explota, la última película sobre la diva italiana». Clarín (på spansk). 5. juli 2021.
  24. 1 2 3 Galici, Francesca (5. juli 2021). «Películas y shows por los que recordaremos a Raffaella Carrà». CNN in Spanish (på italiensk).
  25. 1 2 3 Galici, Francesca (16. oktober 1997). «RAFFAELLA CARRA': TUTTE LE VOLTE CHE E' STATA ATTRICE». Adnkronos (på italiensk).
  26. 1 2 3 Cremonini, Maria (9. juli 2017). «Le Favolose Attrici Anni Settanta – Parte Seconda: Cinema Italiano». Self-Publish – via Google Books.
  27. ↑ Galici, Francesca (5. juli 2021). «"È andata in un mondo migliore": morta Raffaella Carrà». Il Giornale (på italiensk).
  28. ↑ «Muere Raffaella Carrà a los 78 años». El Español (på spansk). 5. juli 2021.
  29. 1 2 Fuente, Ulises (5. juli 2021). «Raffaella Carrà, la actriz que rechazó a Hollywood porque odiaba sus fiestas». La Razón (på spansk).
  30. ↑ «Adiós a Raffaella Carrà: biografía de una diva diferente. 7/18: Éxito en los escenarios». MSN (på spansk). 5. juli 2021.
  31. ↑ «Estate, nell'eterno ritorno riecco l'ombelico di Raffaella». la Stampa. 23. august 1992. Henta 22. august 2023.
  32. ↑ «Come vanno le vendite». Corriere Della Sera. 9. januar 1971. Henta 30. august 2023. «Ecco come vanno le vendite dei dischi di Canzonissima: "Vent'anni" di Ranieri e a quota 350 mila dischi venduti in una settimana, "Fiume amaro" cantata da Iva Znnichi ha venduto oltre 300 mila copie, e Morandi con "Capriccio' e piu o meno allo stesso livello, Benissimo vanno anche Ornella Vanoni con "L'appuntamento" e patty Praco con "Tutt'al piu" Senza dimenticare che "Ma che musica maestro" nella interpretazione di Raffaella Carra e sulle 250 mila copie.»
  33. ↑ Saporiti, Marco (2011). La storia di Canale 5. I personaggi, le trasmissioni, la storia che hanno fatto della televisione commerciale un ammiraglia. Lulu.com. ISBN 9788896782132 – via Google Books.
  34. ↑ López, Ianko (25. mars 2020). «ÉXITO, TRAGEDIAS E INSPIRACIÓN: LOS 80 AÑOS DE MINA, LA TIGRESA DE CREMONA». Vanity Fair (på spansk).
  35. ↑ Bonazzoli, Beppe (6. juli 2021). «La reina de la alegría la extrañaremos todos!». Corriere di Panama (på spansk). Arkivert frå originalen 6. juli 2021. Henta 7. juli 2021.
  36. ↑ Roberts, David (2006). British Hit Singles & Albums (19th utg.). London: Guinness World Records Limited. s. 95. ISBN 1904994105.
  37. ↑ «Gold/Platinum – Music Canada». Music Canada. December 1976. Arkivert frå originalen den 27. januar 2021. Henta 27. januar 2021.
  38. ↑ Álvarez Jiménez, Azahara (19. august 2009). «Éxitos de 1977: Raffaella Carrá:"Fiesta"». RTVE.
  39. 1 2 Retamal, Pablo (5. juli 2021). «El explosivo paso de Raffaella Carrà por Viña 82: un "espectáculo wagneriano" y la primera reina». La Tercera.
  40. ↑ «"Para hacer bien el amor hay que venir al sur": Raffaella Carrà y la historia de su famosa (y censurada) canción». El Comercio. 5. juli 2021.
  41. ↑ García, Santiago (22. april 2021). «"Bárbara", el extraño musical con Raffaella Carrá y Jorge Martínez hecho en Argentina en 1980». Infobae (på spansk).
  42. ↑ Basso, Fabrizio (5. juli 2021). «E' morta Raffaella Carrà, la ricordiamo con le 10 canzoni più amate». Sky TG24 (på italiensk).
  43. ↑ «Los éxitos que hicieron inolvidable a la cantante italiana Raffaella Carrà». El País (Cali) (på spansk). 5. juli 2021.
  44. 1 2 3 Keller, Rebeca (5. juli 2021). «Raffaella Carrà: Su pareja Sergio Japino era su "espejo en el que mirarse"». El Mundo (på spansk).
  45. ↑ Giordano, Santiago (6. juli 2021). «Raffaella Carrá, del estrellato italiano al mundo». Página/12 (på spansk).
  46. ↑ Eddy Anselmi (2009). Festival di Sanremo: almanacco illustrato della canzone italiana. Panini Comics. ISBN 978-8863462296.
  47. 1 2 Elisa, Colli (5. juli 2021). «E' morta Raffaella Carrà, il sindaco Biancheri: "Ha contribuito a far grande il nome di Sanremo nel mondo"». www.riviera24.it (på italiensk).
  48. ↑ «"Pronto... Raffaella?" (1983)». La Repubblica (på italiensk). 25. september 2012.
  49. 1 2 «È morta Raffaella Carrà: la diva della tv e della musica aveva 78 anni». Sky News (på italiensk). 5. juli 2021.
  50. ↑ «Raffaella Carrà, Scavolini: "Una donna bella e molto gentile: un grande dispiacere"». Il Resto del Carlino (på italiensk). 6. juli 2021.
  51. 1 2 3 4 5 Mariani, Cristiana (5. juli 2021). «Chi era Raffaella Carrà: la sua vita e la sua carriera». Il Giorno (på italiensk).
  52. ↑ «Polémica en Italia por un contrato millonario de la RAI a Raffaella Carrá». El País (på spansk). 3. mars 1984.
  53. ↑ Melgar, Blai (5. juli 2021). «Mor Raffaella Carrà». Catalunya Diari (på katalansk).
  54. ↑ Salaris, Marco (5. desember 2018). «È successo in TV – 5 dicembre 1985: arriva Buonasera Raffaella! (video)». Tvblog.it (på italiensk).
  55. ↑ Leombruni, Lucrezia (5. juli 2021). «'Da Trieste in giù' tutta l'Italia piange Raffaella Carrà». dire.it (på italiensk).
  56. ↑ «Raffaella Carrà, con David Letterman sulla tv Usa». Adnkronos. 5. juli 2021.
  57. ↑ «Raffaella Carrà, quando venne punzecchiata da David Letterman (e rispose per le rime): "Sono una donna, ma guadagno come un uomo"». www.ilmattino.it. 6. juli 2021.
  58. ↑ Furina, Matteo (6. juli 2021). «Quando Raffaella Carrà, al Letterman, spiegò il femmismo al mondo [VIDEO]».
  59. ↑ «LA CARRA' RIESCE A BLOCCARE 'NOVELLA 2000'». La Repubblica (på italiensk). 4. november 1986.
  60. ↑ Ceccarelli, Emmanuela (13. mai 2021). «Domenica In, conduttrice fuori di sé : "Mia madre non si tocca"». youmovies.it (på italiensk).
  61. ↑ Ceccarelli, Emmanuela (13. mai 2021). «Domenica In, conduttrice fuori di sé : "Mia madre non si tocca"». youmovies.it (på italiensk).
  62. ↑ «'Raffaella Carrà, quando Berlusconi la corteggiò con un camion di azalee». Corriere della Sera (på italiensk). 6. juli 2021.
  63. ↑ A., C. (5. juli 2021). «more mature by abandoning tights and bodysuits». El Confidencial (på spansk).
  64. ↑ «'CUANDO CALIENTA EL SOL' ARRIVANO IN COPPIA RAFFAELLA E SABANI». la Repubblica (på italiensk). 20. juni 1991.
  65. ↑ «UNA NOTTE DA STAR PER I 'TELEGATTI'». La Repubblica (på italiensk). 5. mai 1991.
  66. ↑ «Raffaella Carrà e l'assalto di Roberto Benigni a Fantastico». RAI (på italiensk). 6. juli 2021.
  67. 1 2 3 4 5 «Los programas mas míticos de Raffaella Carrá en España». El Periódico (på spansk). 18. juni 2018.
  68. ↑ «"A Raffaella": l'appello alla Rai per ricordare la Carrà». Il Giornale (på italiensk). 6. juli 2021.
  69. ↑ «Raffaella Carrà y el cine: las películas de la gran 'show-woman' italiana». 20 minutos (på spansk). 5. juli 2021.
  70. ↑ «Campanadas 1998». RTVE (på spansk). 31. desember 1997.
  71. ↑ Baroni, Joseph (2005). Dizionario della televisione. Raffaello Cortina Editore. ISBN 8870789721.
  72. ↑ «Rafaella Carrà y el Festival de San Remo». El País (på spansk). 6. mars 2001.
  73. ↑ «C'era una volta: Carràmba, che successo!». VBTV.it (på italiensk). 6. april 2018.
  74. ↑ «Archivio Corriere della Sera». archivio.corriere.it.
  75. ↑ «TVE recupera a Raffaella Carrá para un maratón solidario de nueve horas de programación en directo». El Mundo (på spansk). 20. desember 2004.
  76. ↑ «Hoy "La Noche del 10" tendrá a Rafaela Carrá como invitada». es (El Territorio) (på spansk). 24. oktober 2005.
  77. ↑ de Carli, Sara (5. juli 2021). «Raffaella Carrà e quei 150mila bambini che sono un po' figli suoi». Vita.it (på italiensk).
  78. ↑ Mazzaccaro, Vincenzo (3. september 2019). «Intervista a Fabio Canino, ora in libreria con "Le parole che mancano al cuore"». sololibri.net (på italiensk).
  79. ↑ «Tiziano Ferro e la morte di Raffaella Carrà: "Mi fa stare male pensare all'ultima volta"». Leggo (på italiensk). 5. juli 2021.
  80. ↑ «Roser se reconcilia con Raffaella Carrá». amenzing.com (på spansk). 5. juli 2021.
  81. ↑ «Muere Raffaella Carrà a los 78 años». El País (på spansk). 3. desember 2007.
  82. ↑ «Raffaella Carrá reúne en "Raffica" sus éxitos televisivos». La Voz de Galicia (på spansk). 3. desember 2007.
  83. ↑ «Carramba verso il ritorno su Rai 1 con Raffaella Carrà». kontrokultura.it (på italiensk). 15. januar 2020. Arkivert frå originalen 31. oktober 2023. Henta 7. juli 2021.
  84. ↑ «Raffaella Carrá nos hace reír en el décimo SNL». Cuatro (på spansk). 16. april 2009.
  85. ↑ Verde, Antimo; Amato, Eugenio (2008). Raffaella Carrà... Mito in tre minuti. Una biografia artistica della "signora della tv" dagli esordi ad oggi. Helios Editrice. ISBN 9788888123325 – via Google Books.
  86. ↑ «Cinco grandes éxitos de Raffaella Carrá que conquistaron al mundo». Los Andes (på spansk). 5. juli 2021.
  87. ↑ «IL GRAN CONCERTO DI RAFFAELLA CARRÀ DA SETTEMBRE SU RAI TRE». televisionando.it (på italiensk). 16. juli 2008.
  88. ↑ Bonneure, Kristien (5. juli 2021). «"A far l'amore comincia tu": Italiaanse zangeres Raffaella Carrà (78) overleden». VRT (på nederlandsk).
  89. ↑ Ferrante, Alberto (5. juli 2021). «Addio a Raffaella Carrà: fu protagonista anche in uno spot TIM». mondomobileweb.it (på italiensk).
  90. ↑ «Raffaella Carrà parla de Il Gran Concerto: "Un programma educativo per bambini, ma col vento contro"». tvblog.it (på italiensk). 20. oktober 2011.
  91. ↑ Giordano, Mauro (5. juli 2021). «Raffaella Carrà e la sua Rumore, nel 2012 a Bologna il concerto per l'Emilia terremotata». Corriere di Bologna (på italiensk).
  92. ↑ Terán, Borja (3. januar 2013). «Raffaella Carrá vuelve a la televisión como jurado de 'La Voz' en Italia». lainformación.com (på spansk).
  93. 1 2 «Raffaella Carrá, 'coach' de 'La voz' italiana». Mediaset (på spansk). 5. januar 2013.
  94. 1 2 «Raffaella Carrà presenta su nuevo disco, 'Replay'». ¡Hola! (på spansk). 16. november 2013.
  95. ↑ «Raffaella Carrà torna alla musica con 'Replay': 'La musica mantiene giovani'». rockol.it (på italiensk). 15. november 2013.
  96. ↑ Sozzo, Sergio (19. desember 2013). «Colpi di fortuna, di Neri Parenti». SentrieriSelvaggi.it (på italiensk). Henta 6. juli 2021.
  97. ↑ «Festival di Sanremo, Raffaella Carrà show tra balli e lʼappello per i Marò». TgCom24 (på italiensk). 18. februar 2014.
  98. ↑ «Raffaella Carrá y Joaquín Cortés buscan nuevos talentos en un programa de la RAI». EFE (på spansk). 8. januar 2015.
  99. ↑ «The Voice 2016: torna Raffaella Carrà. Ecco gli altri coach». Vanity Fair (på italiensk). 18. desember 2015. Arkivert frå originalen 19. januar 2022. Henta 7. juli 2021.
  100. ↑ «Raffaella Carrà dà l'addio a The Voice: il video dell'annuncio in diretta». Oggi.it (på italiensk). 24. mai 2016.
  101. ↑ «Raffaella Carrà revive en la gala '60 años juntos' de TVE». El Periódico de Catalunya (på spansk). 17. desember 2019.
  102. ↑ «Raffaella Carrà, "Ogni volta che è Natale": la tracklist dell'album». Sky News (på italiensk). 12. november 2018.
  103. ↑ «In radio dal 16 novembre il brano di Raffaella Carrà "Chi l'ha detto" e il 30 esce l'album "Ogni volta che è Natale"». Il Messaggero (på italiensk). 15. november 2018.
  104. ↑ «Raffaella Carrà, l'intervista a "Che Tempo che fa"». RAI (på italiensk).
  105. ↑ «Zecchino d'oro sempre più social: il via sabato. E per Natale c'è la Carrà». Il Messaggero (på italiensk). 8. november 2018.
  106. ↑ «Raffaella Carrà a Ravenna, in città per registrare una puntata del suo nuovo programma». Il Resto del Carlino (på italiensk). 13. februar 2019.
  107. ↑ «Raffaella Carrà torna su Rai3 con "A raccontare comincia tu"». Il Messaggero (på italiensk). 23. oktober 2019.
  108. ↑ «Explota explota, la película con canciones de Raffaella Carrá se estrenará en Amazon». Clarín (på spansk). 24. juni 2020.
  109. ↑ Engel, Phillip (2. oktober 2020). «Explota, explota': El 'Mamma mía' de Raffaela Carrà». tendenciashoy.com (på spansk).
  110. ↑ Manca, Mario (23. januar 2021). «"Ballo Ballo": la commedia con le canzoni di Raffaella Carrà è un'esplosione di colori che vi farà ballare». Vanity Fair (på italiensk).
  111. ↑ Roxborough, Scott; Szalai, Georg (18. januar 2021). «Netflix Drama Leads Spain's Goya Awards Nominations». The Hollywood Reporter. Henta 18. januar 2021.
  112. ↑ López Martín, Sergio (6. juli 2021). «La dirección de la RAI italiana quería que Raffaella Carrà fuese la presentadora de Eurovisión 2022». El Periódico (på spansk).
  113. ↑ «Raffaella Carrà Documentary Shown on Disney+». The Dispatch. 29. desember 2023. Henta 28. juli 2024 – via cde.news.
  114. ↑ «Raffa to launch on Disney+» (Press release). Fremantle. 8. november 2022. Henta 28. juli 2024.
  115. ↑ «Raffaella Carrà Documentary Hits Disney+». Agenzia ANSA. 27. desember 2023. Henta 28. juli 2024 – via Ansa.it.
  116. ↑ Fabrizio Zampa. "Gianni Boncompagni". Gino Castaldo (ed.). Dizionario della canzone italiana. Curcio Editore, 1990.
  117. ↑ «Little Tony era innamorato di Raffaella Carrà». Mondo Reality. 4. juni 2013.
  118. 1 2 Corzo Suárez, Begoña (5. juli 2021). «Los amores de Raffaella Carrà, la diva que cantaba al sexo, la fiesta y la diversidad». La Vanguardia.
  119. ↑ «Raffaella Carrà, cantante y compositora italiana, murió a los 78 años». Milenio. 5. juli 2021.
  120. 1 2 «Raffaella: l'ultimo viaggio all'Argentario – Estate in Diretta 05/08/2021». 5. august 2021 – via www.youtube.com.
  121. ↑ «Raffaella Carrà e il suo amore per l'Argentario». Si Viaggia. 5. juli 2021.
  122. ↑ «Addio a Raffaella Carrà, aveva 78 anni». Rai News. 5. juli 2021. Henta 5. juli 2021.
  123. ↑ «Morta Raffaella Carrà, aveva 78 anni. Japino: "È andata dove il suo straordinario talento risplenderà per sempre"». Il Fatto Quotidiano. 5. juli 2021.
  124. ↑ «Raffaella Carrà, la malattia nascosta e l'ultimo desiderio sulla bara». TGCOM24. 5. juli 2021.
  125. ↑ «Addio a Raffaella Carrà, il corteo funebre dalla casa di Via Nemea alla Rai di Viale Mazzini». la Repubblica. 7. juli 2021.
  126. ↑ «Carrà e Iapino compagni di una vita, in tutti i sensi. Al cimitero di Santo Stefano la lapide per la Raffa nazionale». agenziaimpress. 22. desember 2023.
  127. ↑ «Raffaella Carrà resterà per sempre qui». QN La Nazione. 22. desember 2023.
  128. ↑ Giudici, Elisa (5. juli 2023). «Raffa, recensione: il corpo misterioso di Raffaella Carrà» [Raffa Review: The Mysterious Figure of Raffaella Carrà]. Rockol (på italiensk). Henta 5. juli 2023.
  129. ↑ Ulaby, Neda (2021-07-06). «Raffaella Carrà, Glittery Queen Of Italian TV, Has Died At 78». National Public Radio. Henta 2023-07-01.
  130. ↑ del Amo, Sergio (5. juli 2021). «"El Vaticano se quedó mudo": la batalla por el ombligo y los bailes de Rafaella Carrà, que consiguió ganar la italiana». El País (på spansk).
  131. ↑ Abad, Paloma (2021-12-04). «Raffaella Carrà, el golpe de melena platino del 'ombligo de Italia' que encontró su (otro) hogar en España». Vogue España (på European Spanish). Henta 2023-06-30.
  132. ↑ Amo, Sergio Del (2021-07-05). «"El Vaticano se quedó mudo": la batalla por el ombligo y los bailes de Rafaella Carrà, que consiguió ganar la italiana | Actualidad, Moda». El País (på spansk). Henta 2023-07-04.
  133. ↑ Cruccu, Matteo (May 7, 2021). «Anche la Spagna la celebra: contribuì a spazzar via le rigidità del Franchismo». Corriere della Sera (på italiensk). Henta 2023-07-04.
  134. ↑ Paudice, Alessandra (2023-06-09). «Raffaella Carrà e quel caschetto inno di libertà». Vanity Fair Italia (på italiensk). Henta 2023-07-01.
  135. ↑ Pontano, Italo (June 18, 2018). «Raffaella Carrà, indimenticabile icona italiana: il racconto fotografico del suo stile». Vogue Italia (på italiensk). Henta 2023-07-01.
  136. ↑ «I look più belli di Raffaella Carrà». Harper's Bazaar (på italiensk). 2022-06-18. Henta 2023-07-01.
  137. ↑ Perrotta, Ilaria (June 18, 2023). «Raffaella Carrà, i 7 dettagli del suo stile che hanno aperto la strada alle popstar di oggi». Vanity Fair Italia (på italiensk). Henta 2023-07-01.
  138. ↑ Viganò, Sofia (2021-07-05). «Raffaella Carrà: 25 beauty look indimenticabili». Vogue Italia (på italiensk). Henta 2023-07-01.
  139. ↑ Bowles, Hamish (2018-10-09). «The Metropolitan Museum of Art Costume Institute Presents "Camp: Notes on Fashion" for Its Spring 2019 Exhibition». Vogue. Henta 2023-07-01.
  140. ↑ «Raffaella Carrà, la diva ajena al matrimonio que se convirtió en icono gay: sus grandes amores». El Español (på spansk). 5. juli 2021. Henta 7. juli 2021.
  141. ↑ «"Estaré del lado de los trabajadores": la entrevista donde Rafaella Carrà se reconoció comunista». BioBioChile – La Red de Prensa Más Grande de Chile (på spansk). 5. juli 2021. Henta 7. juli 2021.
  142. ↑ «Raffaella Carrá». El País (på spansk). 1. mars 1985.
Henta frå «https://nn.wikipedia.org/w/index.php?title=Raffaella_Carrà&oldid=3649237»