Ragnar Forbech

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Hopp til navigering Hopp til søk
Ragnar Forbech
Fødd 23. juli 1894
Christiania
Død

28. desember 1975 (81 år)
Oslo

Yrke prest, teolog

Ragnar Forbech (fødd 23. juli 1894 i Kristiania, daud 28. desember 1975 i Oslo) var prest i Den norske kyrkja.

Liv og virke[endre | endre wikiteksten]

Ragnar Forbech fekk den første forsamlinga si i Vestre Fredrikstad kyrkje 28. juni 1919. I 1921 gifta han seg med Ruth Christensen. Dei fekk to barn. Opphaldet i Fredrikstad varte i sju år, og han vart òg viseformann i Ungdomssamskipnaden til Indremisjonen.

I 1925 vart han valt inn i bystyret og formannskapet i Fredrikstad på ei liste som vart kalla «Avholdsfolkets og de kristelige organisasjoners fellesliste».[1] Han var formann for Oslo Indremisjon (no Kirkens Bymisjon) frå 1927 til 1941.[2]

Han vart seinare prest i Tøyen kirke i Oslo, og i 1932 fekk han stillinga som forstandar ved Menighetssøsterhjemmet i Oslo. 1947 vart han tilsett som residerande kapellan ved Oslo domkyrkje. Han vart verande i stillinga til han gjekk av for aldersgrensa i 1964.[3]

På byrjinga av 1950-talet var Forbech medlem av den kommunistiske fredsorganisasjonen Fredens forkjempere i Norge. I 1953 vart han valt som representant til organisasjonen til det kommunistiske Verdensfredsrådet, som var den internasjonale moorganisasjon til Fredens forkjempere i Norge. Forbechs innsats i desse organisasjonane fekk Haakon Lie til å omtala han som «det skiltet kommunistene viser fram, når de skal vise at deres fredspropaganda er arbeid for freden».[4] Samstundes var han medlem av den pasifistiske fredsorganisasjonen International Fellowship of Reconciliation si norske avdeling, Kristent fredslag, der han var formann fram til 1964. Han vart nestformann i Norges Kristne Arbeidares Forbund i 1948.[5]. At han aldri vart formann, skulda at han ikkje melde seg inn i Arbeidarpartiet.[6] Lovane til forbundet kravde nemleg at leiaren i forbundet skulle vera partimedlem.

Då den radikale presten og fredsforkjemparen i 1955 mottok og aksepterte den sovjetiske Stalins fredspris («Stalinprisen»), vart dette møtt med sterk kritikk i Noreg frå fleire hald, ikkje minst i kyrkja.[3] Seinare biskop Per Lønning skreiv ein stor artikkel i Morgenposten under tittelen «La prisen fare» der han i sterke ordelag oppfordra Forbech til å seie frå seg prisen.[1] Forbech hadde vore medlem av bymisjonens representantskap sidan han gjekk av som formann i 1941, men vart uønska der etter at han hadde teke i mot prisen.[2] Han fekk lite eller inga støtte frå arbeidarrørsla. Prisen var på 180 000 norske 1955-kroner, eit formidabelt beløp på den tida. Forbech brukte endel av pengane til å tilsette Berge Furre som sekretær i Kristent fredslag, og gav òg støtte til Furre si universitetsutdanning.[7]

Som prest var han ein etterspurt sjelesørgar og brann for å spreia evangeliet. I meir enn 20 år var han fast «laurdagspredikant» ved Friluftsmøta til frelsesarmeenStortorget i Oslo kvar laurdag kveld klokka 22 i sommarhalvåret.

I 1967 gav han ut sjølvbiografien Prest på allfarvei – og utenfor.[1].

Bibliografi (utval)[endre | endre wikiteksten]

  • Prest på allfarvei – og utenfor (1967) – sjølvbiografi
  • Kristus og krigen (1952)
  • Det verden trenger i dag : 3 radioandakter (1949)
  • Samfunnet og veldedigheten (1946) – Artikkel i Bymissionæren : ugentlig organ for «Foreningen for indre mission i Kristiania»
  • Omkring Tøien småkirkemenighets 25 års jubileum (1932)

Referansar[endre | endre wikiteksten]

  1. 1,0 1,1 1,2 Forbech, Ragnar. Prest på allfarvei - og utenfor. [Oslo]: Lutherstiftelsen. s. 35. 
  2. 2,0 2,1 Lundby, Knut (1948-). Mellom vekkelse og velferd: bymisjon i opp- og nedgangstider. Oslo: Land og kirke/Gyldendal. s. 188. ISBN 8205121192. 
  3. 3,0 3,1 Ragnar Forbech i Norsk biografisk leksikon
  4. Lie, Haakon (1905-2009). De kommunistiske dekkorganisasjonene ; Dagbladet og Kaderpartiet. Oslo: Fram forl. s. 13. 
  5. Bastiansen, Alf Bjørnskau. Norges kristne arbeideres forbund 1939-1959: en 20-års oversikt. Oslo. s. 4. 
  6. «Ragnar Forbech», Norsk biografisk leksikon.
  7. Rossavik, Frank. SV. Fra Kings Bay til Kongens bord. Spartacus. s. 17. ISBN 978-82-430-0495-5. 

Bakgrunnsstoff[endre | endre wikiteksten]