SN-bygningen

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Hopp til navigering Hopp til søk


SN-bygningen
FN i New York.jpg
ArkitektOscar Niemeyer, Le Corbusier, Harrison & Abramovitz, Julio Vilamajó, Howard Robertson, Skidmore, Owings & Merrill, Liang Sicheng, Ernest Cormier, Sven Markelius, Best Overend, Wallace Harrison, Gaston Brunfaut
StilInternational Style

SN-bygningen (òg kjend som SNs sekretariatbygning) i New York City står som eit landemerke i Turtle Bay på Manhattans austside, med utsikt mot East River. Hovudkvarteret har adressa United Nations Plaza 760 og ligg langs First Avenue mellom 42nd Street og 48th Street. Bygningen stod ferdig i 1952 etter teikningar av den amerikanske arkitekten Wallace K. Harrison som prosjektleiar i samarbeid med ei rekkje internasjonalt anerkjende arkitektar som rådgjevarar, blant dem Oscar Niemeyer frå Brasil og Le Corbusier frå Frankrike, som hadde størst innverknad på utforming av anlegget. Foran den 39 etasjar høge bygningen står nesten 200 flaggstanger, der flagget til medlemslanda står i alfabetisk rekkjefølgje. 5 000 menneske arbeider der.

SNs hovudkvarter inkluderer tre større bygningar:

  • Sekretariatet (39 etasjar høgt)
  • Hovudforsamlingsbygget (der alle medlemsnasjonane møter til hovudforsamlingane)
  • Bibliotekbygningen, oppkalla etter SNs andre generalsekretær, Dag Hammarskjöld

Området vert definert som internasjonalt og nøytralt territorium.

Frå 1946 til 1950 heldt den nystartede generalforsamlinga i SN til i bygningen som i dag rommar Queens Museum.[1]

Norske bidrag til bygget[endre | endre wikiteksten]

Då bygde var under planlegging og SN vart leidd av nordmannen Trygve Lie vart dei skandinaviske landa bede om å donera og utsmykka kvart sit rom. Noreg fekk tildelt salen der Sikkerhetsrådet har sina møte. Rommet vart utforma av arkitekten Arnstein Arneberg, kunstnaren Per Krogh laga veggmåleriet som hengjer rett bak det hesteskoforma møtebordet, medan Else Poulson designa tapetet.

Det er òg brukt marmor frå Fauske i bygget, ikkje minst synleg frå møte i generalforsamlinga der dei grøne marmorflisene vert bakgrunn for talarstolen.

Sjå òg[endre | endre wikiteksten]

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

Referansar[endre | endre wikiteksten]

  1. «Queens Museum». queensmuseum.org (engelsk). Henta 13. september 2018.