Tankefeil

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Jump to navigation Jump to search
Falske nyhende.

Tankefeil eller argumentasjonsfeil er eit samlebegrep for feil argumentering, eller falske argument, det vil seia argument der premissane ikkje gjev støtte til konklusjonen.[1][2][3] Uttrykket brukast både om formallogiske feilslutninger og uformelle feil ved argument, men særleg om uformelle tankefeil som på ein besnærende måte gjev inntrykk av å vera gode, utan å vera det. Ein del tankefeil eller feilaktig argumentering vert gjord bevist for å manipulera eller overtala ved bedrag, medan andre vert begått utan føremål grunna slurv, uvitenhet og likesæle. Juristar erkjenner at graden av at eit argument er riktig eller feil er avhengig av den konteksten som argumentet vert gjeve i.[4]

Tankefeila har gjerne vorte gjevne latinske namn, som til dømes argumentum ad hominem (personangrep) eller ignoratio elenchi (irrelevant konklusjon). Mange av desse vart nemleg identifisert i dagane når skolastikken vart forma. Då førde ein nøye oversyn over tankefeila og formidla dei gjennom dei frie kunstane (artast liberales). Det latinske ordet for tankefeil er fallacia, «bedrag» (derav avleidd den engelske termen fallacy).[5]

Referansar[endre | endre wikiteksten]

  1. Fallacies and judgements of reasonableness, Empirical Research Concerning the Pragma-Dialectical Discussion Rules.
  2. The A to Z of Logic.
  3. The Death of Argument.
  4. Argument vert typa and fallacies in legal argumentation.
  5. )», Online Etymology Dictionary