Troposfærisk spreiing

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Hopp til navigering Hopp til søk
Systemet med troposfærisk spreiing kan etablere samband med stor kapasitet over store avstandar, medan vanleg radiolink er begrensa av synsvidde (line of sight - LOS) mellom relæstasjonane.
Boswell Bay, Alaska. White Alice linkstasjon med troposfærisk spreiingantenne og matar.
Link med troposfærisk spreiing i Stillehavet

Troposfærisk spreiing, engelsk troposcatter, er ein metode å kommunisera med radiosignal i mikrobølgjeområdet over store avstandar – ofte opp til 300 kilometer, og ytterlegare avhengig av terreng- og klimafaktorar. Denne metoden for bølgeforplanting brukar troposfærisk spreiing-fenomenet, der radiobølgjer i UHF- og SHF-frekvensar vert tilfeldig spreidde etterkvart som dei passerer gjennom dei øvre laga av troposfæren. Radiosignal vert då overførte i ein smal stråle retta like over horisonten i retning av mottakar-banestasjon. Når signalet passerer gjennom troposfæren, vert noko av energien spreidd tilbake mot jorda, slik at mottakarstasjonen kan plukka opp signalet.[1]

Referansar[endre | endre wikiteksten]

Bakgrunnsstoff[endre | endre wikiteksten]