Hovudtelefon

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Hopp til navigering Hopp til søk
Eit par lukka hovudtelefonar

Hovudtelefonar er utstyr som består av små høgtalarelement som enten kan plasserast rett utanpå det ytre øyret, eller setjast eit lite stykkje inn i øyregangen.

Det finst fleire typar hovudtelefonar til ulike høve. Dynamiske element er vanlegast, medan dyrare elektrostatiske hovudtelefonar er sjeldnare.

Utanpåliggjande hovudtelefonar[endre | endre wikiteksten]

Hovudtelefonar av den utanpåliggjande typen delast inn i tre klassar: Lukka, halvopen og open.

Den lukka typen har den fordelen at dei isolerer lyd bra. Dei hindrar lyd i å kome inn og forstyrre lyttaropplevinga, og dei hindrar samtidig lyden i å kome ut og forstyrre dei rundt. Denne typen hovudtelefonar er veldig vanleg i platestudiosamanheng. Ein annan fordel med den lukka konstruksjonen er den gode attgjevinga av bass den kan gje. Ulempa er at lyden ofte blir mindre open.

Halvopne hovudtelefonar[endre | endre wikiteksten]

Den halvopne typen har ein pute som sluttar tett rundt eller mot det ytre øyret, med ein kappe som er open utover. Denne typen har blitt veldig vanleg i seinare tider. Puta er med på å gje god attgjevinga av bassområdet, samtidig som den opne konstruksjonen bidreg til ein open og luftig lyd.

Opne hovudtelefonar[endre | endre wikiteksten]

Den heilopne typen er open både mot øyret og utover. Høgtalarelementa heng da litt utanfor øyret. Ny teknikk har løyst det tidlegare problemet med nivåfall i bassen på opne hovudtelefonar. Desse heilt opne løysningane kan gje ein meir naturleg lyd, fordi også det ytre øyret er med på å påverke lydbølgjene.

Bakgrunnsstoff[endre | endre wikiteksten]

Commons-logo.svg Wikimedia Commons har multimedia som gjeld: Hovudtelefon