Spenningsintensitetsfaktor

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
Polarkoordinatar ved spissen av sprekken.

Spenningsintensitetfaktor, , vert nytta i brotmekanikk for å føresjå spenningstilstanden («spenningsintensiteten») nær spissen av ein sprekk sakpt av ei belastning eller ei restspenning.[1] Det er eit teoretisk omgrep som vanlegvis nytta om ein homogen, lineær elastisk stoff og er nyttig for å finne brotkriteriet for sprø stoff, og er ein viktig teknikk innan skadetoleranse.

Storleiken er avhengig av geometrien, storleiken og plasseringa til sprekken, og storleiken og den modale fordelinga av lasta på materialet.

Teorien for lineær elastisitet føreseier at spenningsfordelinga () nær spissen av sprekken, i polarkoordinatar () med origo ved spissen av sprekken, har forma[2]

der er spenningsintensitetsfaktoren (med eininga spenning lengd1/2) og er ein dimensjonslaus storleik som er avhengig av lasta og geometrien. Dette forholdet bryt saman særs nær spissen (liten ) fordi når går mot 0, går spenninga mot .

Sjå òg[endre | endre wikiteksten]

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  1. Anderson, T.L. (2005). Fracture mechanics: fundamentals and applications. CRC Press. 
  2. Tada, Hiroshi (February 2000). The Stress Analysis of Cracks Handbook (3 utg.). American Society of Mechanical Engineers. 

Bakgrunnsstoff[endre | endre wikiteksten]