Barotropisk virvlingslikning

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk

Ei barotropisk virvlingslikning er ei forenkla form av virvlingslikninga for ein ikkje-viskøs, divergensfri straum (solenoidalt fartsfelt). Ho kan skrivast som:[1]

der er den materialderiverte og er absolutt snøggleik, der er relativ snøggleik, definert som vertikalkomponenten til rotasjonen av væskesnøggleiken og f er coriolisparameteren

der er vinkelfrekvensen til planetrotasjonen (=0.7272*10-4 s-1 for jorda) og er breiddegrad.

Uttrykt for relativ snøggleik, kan likninga omskrivast som

der er variasjonen av coriolisparameteren i avstanden i nord-sør-retning, og er snøggleikskomponenten i same retning.

I 1950 integrerte Charney, Fjorloft og von Neumann denne likninga (med eit diffusjonsledd i tillegg på høgresida) på ein datamaskin for første gong. Dei nytta eit observert felt for den geopotensielle høgda til 500 hPa eit tidssteg framover. Dette var det første suksessrike forsøket på numerisk værvarsling.

Bakgrunnsstoff[endre | endre wikiteksten]

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  1. T. N. Krishnamurti; H. S. Bedi; V. M. Hardiker; L. Ramaswamy (2006). An Introduction to Global Spectral Modeling (2 ed.). Birkhäuser. ISBN 0387302549, 9780387302546.