Epigon

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Hopp til navigering Hopp til søk

Epigon, frå epigonane gresk epigonoi d.e. 'etterkommarar' av epi, 'etter', og gonos, 'fødsel') er i greske segner sønene av dei sju hovdingane som under leiing av Adratos og Polyneikes fall i striden mot Tebai. Ti år etter nederlaget gjorde desse sønene eit nytt felttog, og øydela byen. Desse epigonane var

  • Alkmaion og Amphilochos, søner av Amphiaraos
  • Aigialeus, son av Adrastos
  • Diomedes, son av Tydeus
  • Promachos, son av Parthenopaios
  • Sthenelos, son av Kaponeus
  • Thersandros, son av Polyneikes
  • Euryalos, son av Mekisteus.

Dette felttoget inspirerte tidleg grekarane til episk dikting, og epigonane vart avbilda på støtter i tempelet i Delphi.

Sidan vart nemninga epigonane nytta om kongane som etterfølgde Alexander den store.

Moderne tyding[endre | endre wikiteksten]

Innan vitskap, kunst og litteratur vert ordet epigon nytta om ein personar som etterliknar store førebilete utan sjølv å greie å skape noko nytt. Omgrepet «drive epigoneri» er òg nytta meir avgrensande om personar som dreg nytte av det som er skapt av personar i tidlegare slektsledd.

Kjelder[endre | endre wikiteksten]