Pseudomalakitt

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
Pseudomalakitt
Pseudomalachite.jpg
Pseudomalakitt frå Flinders County i New South Wales i Australia. Prøven er 4,3 cm
Generelt
Kategori Fosfatmineral
Kjemisk formel Cu5(PO4)2(OH)4
Strunz-klassifisering 08.BD.05
Dana-klassifisering 41.04.03.01
Krystallsymmetri Monoklin 2/m
Einingscelle a = 4.47 Å, b = 5.75 Å, c = 17.05 Å; β = 91.06°; Z = 2
Identifikasjon
Molekylvekt 575.7 g
Farge Mørk smaragdgrøn til svartaktig grøn
Krystallform Krystallar, som er sjeldne, er prismatiske, vanlegvis med ei ujamn overside. Vanlegvis kompakt, nyreforma eller botryoidal, eller kan vere trådaktig eller i skorper og filmar.
Krystallsystem Monoklin prismatisk
Tvilling på {100}
Kløyv perfekt på {100}, tydeleg på {010}
Brot Flisete eller muslig
Mohs hardleiksskala 4.5-5
Glans glasaktig
Strekfarge Blågrøn, bleikare enn mineralet
Transparens Gjennomskinneleg til nesten gjennomskineleg
Spesifikk vekt (Målt) 4.15 til 4.35
Optiske eigenskapar
Optiske eigenskapar Toaksa (-)
Brytingsindeks nα = 1.791 nβ = 1.856 nγ = 1.867
Dobbeltbryting δ = 0.076
Pleokroisme Svak; X = blågrøn til bleik grøn; Y = gulaktig grøn; Z = mørkeblågrøn til blågrøn
2V-vinkel 48°
Dispersjon (spreiing) Kraftig r<v. Òg Toaksa (+) r>v
Oppløyselegheit Oppløyseleg i syrer, men utan bobling (i motsetnad til malakitt som bobler i varm saltsyre)
Andre eigenskapar Ikkje fluorescerande, ikkje radioaktiv
Kjelder [1][2][3][4]

Pseudomalakitt er eit grønt mineral av kopar og fosfat, Cu5(PO4)2(OH)4. Det vert danna ved forvitring av koparertsar. Det liknar koparkarbonatet malakitt.

Typelokalitet er Virneberg-gruva i Rheinbreitbach i Westerwald i Rheinland-Pfalz i Tyskland. Dette er eit område der gruvedrift for kopar går attande til romersk tid, og som vart driven i periodar fram til 1872.[1]

I Noreg er det funne på sprekker i kvartsitt i eit steinbrot ved Heddalsvann.

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  1. 1,0 1,1 http://www.mindat.org/min-3299.html Mindat.org
  2. http://www.webmineral.com/data/Pseudomalachite.shtml
  3. http://rruff.geo.arizona.edu/doclib/hom/pseudomalachite.pdf Handbook of Mineralogi
  4. Gaines et al (1997). Dana’s New Mineralogi Eighth Edition. Wiley

Bakgrunnsstoff[endre | endre wikiteksten]