And did those feet in ancient time

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk

«And did those feet in ancient time» er eit kort dikt av William Blake i forordet til hans episke Milton a Poem. Diktet vart trykt kring 1808.[1] I dag er han best kjend som hymnen «Jerusalem», med musikk skriven av sir Hubert Parry i 1916.

Diktet var inspirert av ei apokryf soge om ein ung Jesus, som i lag med Josef av Arimathea, ein tinnhandlar, reiste til det som i dag er England og vitja Glastonbury under dei ukjende åra.[2] Segnet er knytt til ein ide i Johannes' openberring (3:12 og 21:2) som skildrar ei Jesu gjenkomst, der Jesus opprettar eit nytt Jerusalem. Den kristne kyrkja generelt, og særleg Den engelske kyrkja, har lenge nytta Jerusalem som ein metafor for Himmelen, ein stad med universell kjærleik og fred.

I den vanlegaste tolkinga av diktet, impliserer Blake at ei vitjing av Jesus ville for ei kort stund skapt himmel i England, i motsetnad til dei «mørke sataniske fabrikkane» i den industrielle revolusjonen.

Ei linje frå diktet, «Bring me my Chariot of fire!» syner til 2 Kong 2:11, der profeten Elia vert henta til himmelen: «And it came to pass, as they still went on, and talked, that, behold, there appeared a chariot of fire, and horses of fire, and parted them both asunder; and Elijah went up by a whirlwind into heaven.» (Medan dei gjekk der og snakka saman, kom det brått ei eldvogn med eldhestar føre og skilde dei frå kvarandre. Og Elia fór opp til himmelen i stormen). Linja inspirerte til tittelen på filmen Chariots of Fire frå 1981.

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  1. Cox, Michael, editor, The Concise Oxford Chronology of English Literature, «1808», p 289, Oxford University Press, 2004, ISBN 0-19-860634-6
  2. Icons – a portrait of England. Icon: Jerusalem (hymn) Feature: And did those feet? Henta 7. september 2014

Bakgrunnsstoff[endre | endre wikiteksten]