Avretting ved skyting

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
«El Tres de Mayo» av Francisco de Goya viser ei avretting ved skyting etter oppstanden i Madrid den 3. mai 1808.

Arkebusering eller skyting som avrettingsmetode har vore bruka sidan skytevåpna vart oppfunne.

Den dødsdømde blir da ofte stilt opp med ansiktet mot ein eksekusjonspelotong, det vil seie ei gruppe med skytevåpen. Dei skyt han da på kommando, helst i hjarte-lunge-regionen. Leiaren for eksekusjonspelotongen går så bort til den dømde som no ligg på bakken eller heng i reipa som held han, og skyt han i nakken for å sikre at han er død.

Ein annan mykje bruka måte å avrette folk ved skyting på, er nakkeskot. Da blir den dømde skoten i nakken attanfrå, ofte medan han står på kne. Denne metoden vart mykje bruka av Stalin-regimet i Sovjetunionen, og blir bruka i Kina enno i dag.

Masseskyting av store grupper menneske vart mykje bruka mellom anna under andre verdskrigen, da særleg av dei nazistiske Einsatzgruppen eller Einsatzkommandos som følgde tett etter dei framrykkjande ordinære tyske hærstyrkane på Austfronten og systematisk skaut store grupper jødar, kommunistar og folk mistenkte for å vera partisanar. Folk vart da ofte stilte opp på kanten av ei open massegrav og meia ned med maskingevær, den eine gruppa etter den andre.