Lidokain

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Hopp til navigering Hopp til søk
Strukturformel for lidokain.

Lidokain, 2-(dietylamino)-N-(2,6-dimetylfenyl)acetamid, er ein aktiv substans i legemiddel, mellom anna Xylocain, Xylocain adrenalin og EMLA. Lidokain har to bruksområde:

Som andre bedøvingmiddel som er endar på stavinga -cain, er middelet syntetisert med den kjemiske strukturen for kokain som modell. Legemiddelet vart funnen opp på byrjinga av 1940-talet av kjemikarane Nils Löfgren og Bengt LundqvistStockholms högskola.

Føretaket Astra marknadsførte Xylocain, som vart den første store salssuksessen for selskapet[1]. Middelet vart kjend då den amerikanske presidenten Eisenhower vart behandla for hjarteproblema sine med Xylocain i 1960. Heilt sidan 1954 hadde til og med paven Pius XII vorte behandla for hikke.

I Xylocain adrenalin vert lidokain nytta i lag med adrenalin. Dette er eit av dei vanlegaste bedøvingsmiddela som vert nytta av tannlegar i Noreg. Det er populært sidan det med adrenalininnehaldet gjer at lengda bedøvinga varer vert forlenga på grunn av vasokonstriktoreffekten adrenalinet gjev. Lidokainet vert ikkje då ført like raskt bort med blodet. Denne effekten kan til og med bidra til mindre bløding.

EMLA er ein bedøvingskrem som inneheld ei blanding av 2,5 % lidokain og 2,5 % prilokain. Den vert til dømes nytta av tannlegar på barn slik at dei slepp nålestikket.

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  1. Kjell Lindqvist (1993). Xylocain - en uppfinning - ett drama - en industri. Södertälje: Astra.