Natrolitt

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Hopp til navigering Hopp til søk
Natrolitt
Natroliteinde1.jpg
Natrolitt
Generelt
KategoriTektosilikat
Kjemisk formelNa2Al2Si3O10·2H2O
Strunz-klassifisering8/J.21-10 eller 09.GA.05
Dana-klassifisering77.01.05.01
KrystallsymmetriOrtorombisk
Einingscellea=18,27, b=18,587, c=6,56, Z=8
Identifikasjon
Molekylvekt380,22 g
FargeKvit, fargelaus
KrystallformNåleforma
KrystallsystemOrtorombisk
Tvillingpå {110}, {011}, {031}
Kløyvperfekt på {110}
BrotUjamn
FastleikSprø
Mohs hardleiksskala5–6
Glansglasaktig, silkeaktig, perleaktig
StrekfargeKvit
TransparensGjennomsiktig til gjennomskineleg
Spesifikk vekt2,25 [1][2][3][4]
Optiske eigenskapar
Brytingsindeksnα=1,473–1,483
nβ=1,476–1,486
nγ=1,485–1,496

Natrolitt er eit ganske utbreitt zeolittmineral. Det er fargelaust, kvitt eller raudleg.

Det fekk namnet natrolitt av Martin Heinrich Klaproth i 1803.[2] Namnet kjem frå natron.

Det finst i Noreg mellom anna på kontaktførekomstane i Oslofeltet, i nefelinsyenittpegmatittar ved Langesundsfjorden i Vestfold, der dei ofte er som pseudomorfoser etter nefelin eller sodalitt (såkalla Spreustein).

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  1. R. Tschernich, Zeolittar of the World, Geoscience Press, 1992.
  2. 2,0 2,1 M. H. Klapoth, XV. Chemische Untersuchung des Natroliths, Ges Naturforsch Freunde Berlin Neue Schriften, V 4, pp 243-248, 1803.
  3. D. S. Coombs, Recommended Nomenclature for Zeolite Minerals: Report of the Subcommittee on Zeolittar of the International Mineralogical Association, Commission on New Minerals and Mineral Names, The Canadian Mineralogist, Vol. 35, s. 1571-1606, 1997. [1]
  4. http://www.mindat.org/min-2947.html

Bakgrunnsstoff[endre | endre wikiteksten]