Banefart

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket

Banefarta til ein lekam, vanlegvis ein planet, ein naturleg satellitt, ein kunstig satellitt eller ei dobbeltstjerne, er farta han går i bane rundt massesenteret i systemet. Som oftast er dette massesenteret eit massivt lekam. Banefart kan referere til snittfart i bane, snittfarta han gjør eit omløp på eller farta ved eit gitt punkt i banen.

Banefarta på ein tilfeldig stad i banen kan bli rekna ut ved hjelp av avstanden til det sentrale lekamet i den posisjonen og den spesifikke baneenergien, som er uavhengig av posisjon: den kinetiske energien er den totale energien, minus den potensielle energien.

Dermed, under astrodynamiske standardføresetnader, er banefarta ():

• generelt:
  • ellipsebane:
  • parabolsk bane:
  • hyperbolsk bane:

der:

• er den standarde gravitasjonsparameteren
• avstanden mellom det banegående lekamet og det sentrale lekamet
• er den spesifikke baneenergien
• er store halvakse

NB:

• Farta er ikkje berre avhengig av eksentrisiteten, men er òg bestemt av lengda av den store halvaksen ()