Banefart

Banefarten til ein lekam, vanlegvis ein planet, ein naturleg satellitt, ein kunstig satellitt eller ei dobbeltstjerne, er farten han går i bane rundt massesenteret i systemet. Som oftast er dette massesenteret ein massiv lekam. Banefart kan referere til snittfart i bane, snittfarten han gjør eit omløp på eller farten ved eit gitt punkt i banen.

Banefarten på ein tilfeldig stad i banen kan bli rekna ut ved hjelp av avstanden til det sentrale lekamet i den posisjonen og den spesifikke baneenergien, som er uavhengig av posisjon: den kinetiske energien er den totale energien, minus den potensielle energien.

Dermed, under astrodynamiske standardføresetnader, er banefarten ($v\,$):

• generelt: $v= \sqrt{2\left({\mu\over{r}}+{\epsilon}\right)}$
  • ellipsebane: $v= \sqrt{\mu\left({2\over{r}}-{1\over{a}}\right)}$
  • parabolsk bane: $v=\sqrt{\mu\left({2\over{r}}\right)}$
  • hyperbolsk bane: $v=\sqrt{\mu\left({2\over{r}}+{1\over{a}}\right)}$

der:

• $\mu\,$ er den standarde gravitasjonsparameteren
• $r\,$ avstanden mellom det banegående lekamet og det sentrale lekamet
• $\epsilon\,$ er den spesifikke baneenergien
• $a\,\!$ er store halvakse

NB:

• Farten er ikkje berre avhengig av eksentrisiteten, men er òg bestemt av lengda av den store halvaksen ($a\,\!$)