Tsarskoje Selo

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Hopp til navigering Hopp til søk
Katarinapalasset og -parken

Tsarskoje Selo (russisk: Царское Село; IPA: [ˈtsarskəɪ sʲɪˈlo]; Landsbyen til tsaren) var byen der dei tidlegare russiske keiserlige familiar hadde sin sommarresidens. Den ligg sør for sentrum av St. Petersburg.[1] Den er no ein del av byen Pushkin og Verdsarvstadar «Saint Petersburg and Related Groups of Monument sitt». I sovjettiden var den kjent som Detskoje Selo.

== Historie ==I I det 17. århundret tilhøyrde eigedomane ein svensk adelsfamilie. Dens opphavlege finske namn vert vanlegvis omsett som «ein høgare plass». På den andre sida har Max Vasmer sagt at namnet komer frå finske namn for øy «sari»: "«Saaren kyla»" = «Landsbyauga». I alle fall, det finske namnet vart på 1700-talet uttalt på russisk som «Sarskoye Selo», (dvs. «den kongelege landsbyen»").

I 1708 gav Peter den eigedomen til sin kone, den framtidige Keiserinne Katarina I, i gåve. Ho grunnla Blagoveschensksy (Annunciation) kyrkja i 1724, og endra namnet på staden til Blagoveschenskoye, men detta vart ikkje ståande og gjekk raskt ut av bruk.

Det var Katarina I som byrja å utvikla staden til ein kongeleg sommarresidens. Hennes dotter, Keiserinne Elizabeth og hennes arkitekt, Bartolomeo Rastrelli var i stor grad ansvarleg for bygginga av Catherine Palce. Seinare utvida Keiserinne Katarina II av Russland og hennes arkitekt, Charles Cameron palasset som no er kjent som Cameron Gallery. For tida er det to keiserlige palass: det barokke Katarinapalasset med dei tilstøytande Catherine Park og det neoklassiske Aleksanderpalasset med den tilstøytande Alexander Park. Catherine Palace ligg omgjeve av ein fransk hage og ein engelsk park med slike bygg frå 1700-talet som den nederlandske Admiralty Pagoda, Chesme-søylen, Rumyantsev-obelisken og Marble Bridge. Alexander Park har fleire kinesiske bygg, spesielt den Kinesiske landsbyen.

Grotto pavilion i Catherine park i Tsarskoje Selo, St. Petersburg, Russland.

På slutten av det 18. århundret vart Tsarskoye Selo eit populært stad som sommarresidens for adelen. Vaktene kom frå regiment som var stasjonert sør for Tsarskoje Selo der Katarina den store på 1770-talet grunnla byen Sofia (hennes eige tyske namn er Sophie). Den fem-velvede nyklassisistiske Ascension-katedralen var teikna av den skotske arkitekten Charles Cameron. Den er det viktigaste monumentet i dette området.

Ein av dei første, moglegvis første skule i Russland, Royal Forestry School vart grunnlag i Tsarskoye Selo i 1803, og den vart flytta til St. Petersburg i 1811 som Imperial Forestry Institute.[2] I 1808 vart Sofia og Tsarskoye Selo slått saman og vart til ein by.

Catherine Palace med utsikt over Cameron Galleri; Tsarskoye Selo i ein akvarell av Luigi Premazzi, c. 1855.

I 1811 opna Alexander I det berømte Lyceet ved sida av Katarina-palasset. Blant dei første studentane som vart uteksaminert i 1817 var Aleksandr Pushkin og Alexander Gorchakov. Den litterære tradisjonen heldt fram ved Tsarskoje  Selo og vart vidareført i det 20. århundret av slike kjende poetar som Anna Akhmatova og Innokenty Annensky.

Byen undslapp det 19. århundret industrialisering, sjølv om det var mellom Tsarskoye Selo og St. Petersburg at den første russiske jarnbana vart bygd i 1837 Tsarskoje Selo Railway. Den vart òg kjend for sin sterke radiostasjon som vart byget her i 1917. I løpet av våren 1917 vart Keisar Nicholas II halde i arrest i sit favorittbustad, Aleksanderpalasset.

I 1918 vart Tsarskoje Selo (Landsbyen til tsaren) omdøypt av Bolsjevikane til Detskoye Selo (Landsbyen til borna) og i 1937 vart det omdøypt igjen til Pusjkin, til minne om døden til diktaren til diktaren hundre år tidlegare

Den 17. september 1941 okkuperte tyskarane Pushkin,  øydela og plyndra mange historiske monument, bygningar og andre kulturelle gjenstandar, inkldusive det berømte Amber Room. Den Raude Armeen frigjorde byen den 24. januar 1944. Etter krigen byrja gjenoppbyggingen av Tsarskoje Selos mange rom i Catherine Palace som no er restaurert, men mykje arbeid på den staselige kyrkja og Alexander Palace gjenstår og er enno under arbeid.

Aleksanderpalasset Vising av corps dei logis frå Cour d'honneur.

Referansar[endre | endre wikiteksten]

  1. Jabado, Salwa; Fodor's (2008). Fodor's Moscow and St. Petersburg. New York: Random House. s. 292. ISBN 1-4000-0717-8. 
  2. St. Petersburg Encyclopedia

Litteratur[endre | endre wikiteksten]

Eksterne lenkjer[endre | endre wikiteksten]