Hallfrid Christiansen

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Hopp til navigering Hopp til søk
Hallfrid Christiansen
Hallfrid Christiansen.jpg
FøddHallfrid Pedersdatter Andreassen, Hallfrid Pedersdatter Andreassen
20. februar 1886
Gimsøy
Død29. september 1964
NasjonalitetNoreg
Områdedialektologi, norske dialektar, germanistikk, filologi
Yrkefilolog
MedlemDet Norske Videnskaps-Akademi

Hallfrid Christiansen (20. februar 188629. september 1964) var ein norsk germanist, allmennlingvist og målføregranskar som særleg tok for seg talemåla i det nordlege Noreg.

Christiansen var fødd Andreassen på Gimsøya i Lofoten (dagens Vågan kommune). Ho var dotter av lærar og klokkar Peder Adolf Andreassen og Fredrikke Georgine Benjaminsen, og voks opp som den eldste i ein søskenflokk på sju. Etter avslutta folkeskule gjekk ho 1903-1904folkehøgskule på Ekren på Melbu. I 1906 byrja ho på Angells privatskule i Kvæfjorden. I 1907 gifta ho seg med styraren for denne skulen, Rasmus Chr. Angell, men ho mista maken sin til tuberkulose allereie året etter. Christiansen tente som huslærar fleire stader i Lofoten og Vesterålen før ho reiste til Kristiania (Oslo). Der gifta ho seg med journalisten Olav Lüchen Kopstad, men også denne ektemannen døydde tidleg. I 1925 gifta ho seg med arkitekten Julius Christiansen, og gjennom dette ekteskapet fekk ho høve til å byrje med universitetsstudiar. Ho tok bifag i norsk og tysk, og las gammalgermanske språk, gresk og sanskrit. I 1935 tok ho doktorgraden i filologi med ei avhandling om talemålet på Gimsøya.

Hallfrid Christiansen fekk aldri noka fast stilling ved universiteta i Oslo eller Bergen, trass i at ho hadde doktorgraden. Ho heldt likevel ei rekkje forelesingar ved universiteta i emne med tilknyting til norske dialektar, og ved sida av undervisninga rettleidde ho hovudfagsstudentar og skreiv fleire til dels lange vitskaplege artiklar, for nordiske og ikkje-nordiske vitskaplege tidsskrift. Av arbeida hennar er truleg lærestoffet om norske dialektar (tre hefte utgjevne 1946-1948) det mest kjende.

Christiansen vikarierte i professoratet i allmenn lingvistikk for Alf Sommerfelt i åra 19411943, og for professor Carl Borgstrøm i ”det propedevtiske kursus” i allmenn lingvistikk hausten 1957.

Faghistorikarane har peika på to forhold som kan vere årsaka til at Christiansen aldri fekk fullt innpass i det språkvitskaplege miljøet. Det eine er at ho på fleire måtar stod for eit fagleg tradisjonsbrot. Ho følgde ikkje den junggrammatiske linja som var den rådande i norsk målføregransking i mellomkrigstida, men såg i staden til det strukturalistiske paradigmet. Det andre som kan ha hindra Christiansen i å få ei fast vitskapleg stilling, var at ho sysla med nordnorske språkforhold. Dette gjekk òg imot tradisjonen, som gjerne heldt nordnorske dialektar utanfor av di dei ikkje var eigna til å påvise dei banda som kunne dokumentere linjene attende til gammalnorsk tid.

Hallfrid Christiansen vart medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi i 1950.

Litteratur[endre | endre wikiteksten]

  • Gimsøy-målet. Fonologi og orddannelse (1933)
  • Norske dialekter (Hefte 1-3) (1946-1948)
  • «Hovedinndelingen av norske dialekter» I: Maal og minne (1954)
Om henne