Duane–Hunt-lova

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
Spektrum av røntgenstråler sendt ut av ei røntgenrøyr med eit rhodiummål. Den kontinuerlege kurva kjem av bremsestråling og toppane er karakteristiske K-linjer for rhodium.

Duane–Hunt-lova, kalla opp etter dei amerikanske fysikarane William Duane ogFranklin Hunt,[1] gjev den maksimale frekvensen av røntgenstråling som kan emitterast av bremsestråling i eit røntgenrøyr ved å akselerere elektron gjennom ein eksistert spenning V mot eit mål av metall.

Den maksimale frekvensen νmaks er gjeven av [2]


\nu_{\rm maks} = \frac{eV}{h}\,

som samsvarar med ei minste bølgjelengd


\lambda_{\rm min} = \frac{hc}{eV}

der h er Planck-konstanten, e er elektronladninga, og c er lysfarten. Dette kan òg skrivast

\lambda_{\rm min} \approx \frac{1239.8 \text{ pm}}{V\text{ i kV}} \,.

Denne prosessen er òg kjend som den inverse fotoelektriske effekten.

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  1. William Duane and Franklin L. Hunt (1915). «On X-Ray Wave-Lengths». Physical Review 6 (2): 166–172. Bibcode 1915PhRv....6..166.. doi:10.1103/PhysRev.6.166. 
  2. Handbook of X-ray spectrometry by René Grieken, Andrzej Markowicz, page 3, Google books link