Integrator

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk

Ein integrator er eit instrument til grafisk eller numerisk løysing av differensiallikningar og til utrekning av avgjorte integral. Integralutrekninga er ei form for arealutrekning, og eit planimeter er eit døme på ein integrator. For særskilde typar integral finst det særskilde integratorar, til dømes harmoniske analysatorar for utrekning av koeffisientane i den trigonometriske rekkjeutviklinga av ein funksjon (harmonisk analyse). Ein integraf teiknar integralkurva til ei gjeven kurve.

For å avgjere integralkurver for fleire klassar av differensiallikningar, konstruerte amerikanarane Vannevar Bush i 1931 den mekaniske differensialanalysatoren, som vart vidareutviklia av Svein Rosseland ved Astrofysisk Institutt i Oslo. Nyare differensialanalysatorar og andre spesielle rekneeiningar, som mellom anna er nytta i reguleringsteknikk nyttar elektroniske analogintegratorar, men vert ofte erstatta av digitale reknekretsar (mikroprosessorar, datamaskiner) med breiare bruksområde.

Kjelder[endre | endre wikiteksten]