Manna

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk

Israels-folket åt manna i fyrti år, til dess dei kom til bygde land; manna åt dei alt til dei kom til utenden av Kana’ans-landet.

Manna er i følgje Andre mosebok, sekstande kapittel, ein mat Gud gav isrealittane å ete medan dei gjekk i ørkenen etter utdrivinga frå Egypt.

I følgje Bibelen var maten isrealittane kalla «manna» «kvitt som korianderfrø og smaka som honningkake».[1] Det låg som fint rim på marka om morgonen, og dei kunne sanke det i store mengder, men om dei lét noko av det dei hadde sanka vere att til morgons, gjekk det makk i det, og det lukta vondt. [2]

Manna er forklart som plantesaft frå tamariskar som veks på Sinaihalvøya, spesielt Tamarix mannifera, ein variant av Tamarix gallica. Plantesafta storknar til søte, velsmakande kuler. [3] Men den planesafta folk i dag kan finne i Sainaiørkenen er ikkje heilt slik Bibelen skildrar mannaen israellittane fekk å ete i ørkenen, så fenomenet er òg forklart på andre måtar, herunder som eit Guds under.[4]

I Johannes' openberring vert kyrkjelyden i stilt i utsikt å få ete av den løynde manna,[5] kanskje eit symbol på lukka i Paradis.

Referansar[endre | endre wikiteksten]