Den kretiske staten

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
Κρητική Πολιτεία
Den kretiske staten
Autonom stat under Det osmanske riket
Ottoman flag.svg
18981913 Hellenic Kingdom Flag 1935.svg
Flagg Våpen
Flagg Våpen
Plasseringa til Kreta
Hovudstad Khaniá
Språk Gresk
Religion gresk-ortodoksi, bektasji
Styreform Konstitusjonell binasjonal stat med utpeikt høgkommissær
Høgkommissær
 - 1898-1906 Georg av Hellas og Danmark
 - 1906-1913 Alexandros Zaimis
Historie
 - Innblanding av Stormaktene 1897
 - Oppretta 9. desember 1898
 - Einsidig union med Hellas erklært 24. september 1908
 - London-traktaten 30. mai 1913
 - Union med Hellas 1. desember 1913
Areal
 - 1907 8 336 km²
Innbyggjarar
 - 1907 est. 310 000 
     Folketettleik 37,2 /km² 

Den kretiske staten (gresk Κρητική Πολιτεία, Kritikí Politía) vart grunnlagd i 1898, etter ein invasjon frå stormaktene Storbritannia, Frankrike, Italia og Russland på øya Kreta. I 1897 oppstod det opprør på Kreta. Opprøret vart leia av Det osmanske riket for å erklære krig mot Hellas, som leia Storbritannia, Frankrike, Italia og Russland for å gripe inn på grunn av at Det osmanske riket ikkje lengjer kunne oppretthalde kontrollen. Det var opptakten til øya si siste annektering Kongedømet Hellas, som skjedde de facto i 1908 og de jure i 1913.

Historie[endre | endre wikiteksten]

Grunnleggjinga av Den kretiske staten[endre | endre wikiteksten]

Innan mars 1897 fann stormaktene ut at dei skulle atterreise orden ved å styre øya gjennom ein komité samansett av fire admiralar som var leiar fram til prins Georg av Hellas og Danmark tok over som høgkommissær. Kreta lausreiv seg dimed frå Det osmanske riket 9. desember 1898. 25. august 1898 drap ein tyrkisk mafia hundrevis av kretarar, den britiske konsulen og 17 britiske soldatar i ein massakre. Resultatet vart at dei tyrkiske styrkane vart utvist frå øya av stormaktene i 1898, og Den kretiske staten, under omanske overherredøme, okkupert av ein internasjonal militærstyrke, og med sin høgkommissær frå Hellas, vart grunnlagd.[1]

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  1. Kitromilides M. Paschalis (ed) Eleftherios Venizelos: The Trials of Statesmanship, Edinburgh University Press, 2008 p. 68