Ø
| Ø | |||
 Ø i Helvetica og Bodoni | |||
| Bruk | |||
|---|---|---|---|
| Skriftsystem | Latinsk skrift | ||
| Opphavsspråk | Latin | ||
| Fonetisk bruk | ø œ | ||
| Unicode | U+00F8 | ||
| Historie | |||
| Utvikling | Utvikla frå Œ eller frå ligatur av O og I
| ||
| Anna | |||
| Skriveretning | Venstre til høgre | ||
Ø er den tjueåttande bokstaven i det norske alfabetet[1] og eit tillegg til det latinske alfabetet. Han vert dessutan brukt i dansk, færøysk og sørsamisk. Han blir for det meste nytta til å representera ein midtre fremre runda vokal som [ø] og [œ], bortsett frå i sørsamisk, der han blir nytta til å representera diftongen [oe].
Bokstaven oppstod som ei samanskriving av o og e, der midtstreken på E blei skriven tvers over O-en. Det gjorde ein for å uttrykkje [ø] - ein lyd ein uttaler midt imellom dei to (det vile seie at han er både runda som [o] og fremre som [e]). Ө er ein tilsvarande bokstav i det kyrilliske alfabetet, medan Ö blir brukt av fleire andre språk for same lyd.
På dansk kan ø vera eit ord som tyder øy. Ein finn denne tydinga i norske stadnamn som Hankø, Vækerø og Tromsø, og i dei fleste danske øynamna, til dømes Læsø, Samsø og Hans Ø.
I mengdelære tyder det liknande teiknet ∅ den tomme mengda. Dette teiknet er inspirert av bokstaven Ø.
Kjelder
[endre | endre wikiteksten]- ↑ «Ø_-_bokstav» i Store norske leksikon, snl.no.