Celesta

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Hopp til navigering Hopp til søk
Celesta
Celesta Schiedmayer MIM 1592.jpg
Klassifiseringidiofon
Celesta på Stetson University

Celesta (italiensk, av latin ‘himmelsk’) er eit tangentinstument som liknar på klaver, men nyttar stålstavar og resonatorar i staden for strenger. Instumentet er også blitt kalla klaviaturklokkespel og stålstavspel.[1]

Ein celesta likner eit piano, men er noko mindre. Det har resonanskasse av tre som skjuler mekanikken.[2] Instrumentet har ein mjuk, sølvklar klang. Det er rekna som eit melodisk slaginstrument i familien sjølvklingande idiofonar.[1] Celestaen blei funnen opp i 1886 av franskmannen Auguste Mustel.[1]

Celestaen har eit noteomfang frå c1 til c5 (49 tonar, 4 oktavar), men notene blir skrivne ein oktav lågare enn det ein faktisk speler. melodisk slaginstrument tilhørende familien selvklingende idiofoner.

Verk med bruk av celesta[endre | endre wikiteksten]

Celesta blir for det meste brukt i klassisk musikk og filmmusikk. Under er nokre verk som bruker instrumentet:

I populærmusikk[endre | endre wikiteksten]

Celesta har også blitt brukt ein del brukt i populærmusikk:

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  1. 1,0 1,1 1,2 «Celesta». Store norske leksikon. 20. februar 2018. Henta 10. juli 2018. 
  2. «C». Musikkordboken. musikkordboken.no. Henta 10. juli 2018. 

Bakgrunnsstoff[endre | endre wikiteksten]

Commons-logo.svg Commons har multimedia som gjeld: Celesta