Integrator

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Hopp til navigering Hopp til søk
Ein elektronisk integrator.

Ein integrator er eit instrument som ved hjelp av summerering finn eit «areal». Moderne integratorar er som oftast elektoniske, bygd med passive komponentar[1], eller aktive, bygd rundt ein operasjonsforsterkar[2], eller numeriske, òg kalla digitale integratorar, realiserte i maskinvare eller i programvare[3].

Bruk[endre | endre wikiteksten]

Integratorar vert nytta for løysing av differensiallikningar, i samband med simulring, reguleringsteknikk, sov. Integralutrekninga er ei form for arealutrekning. Dei vert òg nytta i regulatorar, der ein ynskjer å halda ein eller annan verdi konstant. I forsterkarar vert integratorar ofte nytta for å detektera likespenning på utgangen, slik at denne kan kansellerast ved hjelp av negativ tilbakekopling. Planimeter og integraf er døme på tidlege former for integratorar.

Histori[endre | endre wikiteksten]

For å avgjere integralkurver for fleire klassar av differensiallikningar, konstruerte Vannevar Bush i 1931 den mekaniske differensialanalysatoren, som vart vidareutviklia av Svein Rosseland ved Astrofysisk Institutt i Oslo[treng kjelde].

Referansar[endre | endre wikiteksten]

  1. Kuo, F.F., Network analysis and synthesis, 2. utg., Willey, 1966.
  2. Floyd, T.L., Electronic devices, 10. utg., Pearson, 2018.
  3. Strum, R.D. og Kirk, D.E., First principles of discrete systems and digital signal processing, Addison-Wesley, 1989.