Pseudobulweria
| Pseudobulweria | ||
|
|
||
| Systematikk | ||
| Klasse: | Aves | |
| Orden: | Procellariiformes | |
| Familie: | Procellariidae | |
| Slekt: | Pseudobulweria | |
| Artar | ||
|
||
| Vitskapleg namn | ||
| Pseudobulweria
Mathews, 1936
|
||
Pseudobulweria er ei biologisk slekt av sjøfuglar i stormfuglfamilien Procellariidae. Artane her har lengje vore haldne i slekta Pterodroma, «eigentlege» petrellar, trass morfologiske skilnader. mtDNA cytokrom b sekvensanalysar har stadfesta splitten ut av Pterodroma og plasserer slekta nærare lirer. Pseudobulweria representere anten ei plesiomorfisk avstamming som framleis deler trekk av Pterodroma-petrellane frå felles stamfedrar i Procellariidae, eller ein konvergent evolusjon frå ei lire til den økologiske nisjen av petrellar.[1]
Skildring og økologi[endre]
Dette er generelt store, mørke petrellar, men kan ha kvit undersida. Med sine lange venger flyg dei med ganske rolege vengeslag og sveveflyg mykje. Sjølv om dei er tiltrekte av utkast av avfall, er det ikkje spesielt vanleg at dei følgjer skip. Dei nærmar seg ofte eit flytande bytte i motvind, og plukkar det opp utan å lande på vatnet eller dei er berre kort nede der vengene blir haldne heva.[2]
Hekkeområdet til Pseudobulweria er i hovudsak avgrensa av ekvator og den sørlege vendesirkelen, og slik har det moglegvis alltid vore. Ikkje-hekkande fuglar varierer meir i utbreiingsområdet, men generelt finn ein dei sjeldan på den nordlege halvkula eller utanfor tropiske strøk. I dag lever slekta berre i regionen Indiahavet - Stillehavet, tidlegare var dei òg i Atlanterhavet. Tre av Pseudobulweria-artane er oppførte som kritisk trua. Fijipetrell (P. macgillivrayi) og Pseudobulweria becki er blant dei minst kjende sjøfuglartane på jorda, hekkekoloniar av sistnemnde er heilt ukjente. Sidan desse to artane vart oppdaga av vitskapen har dei berre sjeldan blitt observerte. Berre brunhovudpetrell (P. rostrata) er meir vanleg over Stillehavet, men han er framleis oppført som 'nær trua'. Ein art av Pseudobulweria har døydd ut i nyare historie, han er skildra frå subfossile restar på Saint Helena.[3]
Artar[endre]
Clementslista versjon 6.6 frå august 2011 [4] listar framleis Pseudobulweria-artane innanfor Pterodroma. Tre av artane har namn etter etter Norske navn på verdens fugler: [5]
- Reunionpetrell, Pseudobulweria aterrima, Mascarene Petrel
- Brunhovudpetrell, Pseudobulweria rostrata, Tahiti Petrel
- manglar norsk namn*, Pseudobulweria becki, Beck's Petrel
- Fijipetrell, Pseudobulweria macgillivrayi, Fiji Petrel
- Pseudobulweria rupinarum er utdøydd
Kjelder[endre]
- Denne artikkelen byggjer på «Pseudobulweria» frå Wikipedia på engelsk, den 22. mai 2012, mellom anna var følgjande referansar gjevne:
-
- Bretagnolle, Vincent; Attié, Carole & Pasquet, Eric (1998): Cytochrome-B evidence for validity and phylogenetic relationships of Pseudobulweria and Bulweria (Procellariidae). Auk 115(1): 188-195 PDf fulltext
- Brooke, Michael (2004): Albatrosses and Petrels across the World. Oxford University Press, Oxford, New York. ISBN 0-19-850125-0
- IUCN (2011): 2009 IUCN Red List of Threatened Species. IUCN, Gland.
- Shirihai, Hadoram; Pym, Tony; Kretzschmar, Jörg; Moce, Kolinio; Taukei, Amania & Watling, Dick (2009): First observations of Fiji Petrel Pseudobulweria macgillivrayi at sea: off Gau Island, Fiji, in May 2009. Bulletin of the British Ornithologists' Club 129(3): 129-148. PDF fulltext
Referansar[endre]
- ↑ Bretagnolle et al. 1998)
- ↑ Brooke (2004), Shirihai et al. (2009)
- ↑ Brooke (2004), IUCN (2009)
- ↑ Clements, J. F., T. S. Schulenberg, M. J. Iliff, B.L. Sullivan, and C. L. Wood (august 2011) (Excel spreadsheet), The Clements checklist of birds of the world: Version 6.6, Cornell Lab of Ornithology, http://www.birds.cornell.edu/clementschecklist/Clements%20Checklist%206.6.xls/view, henta 7. januar 2012
- ↑ Syvertsen, P. O., Ree, V., Hansen, O. B., Syvertsen, Ø., Bergan, M., Kvam, H., Viker, M. & Axelsen, T. 2008. Virksomheten til Norsk navnekomité for fugl (NNKF) 1990-2008. Norske navn på verdens fugler. Norsk Ornitologisk Forening sin nettstad (publisert 22.5.2008)
