Safir

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
Safir
National Museum of Natural History Sapphires.JPG
Hall Safirhlaskjedet, Bismarcksafiren og Logansafiren på utstilling ved Smithsonian Institution i Washington DC.
Generelt
Kategori Mineraloksid
Kjemisk formel aluminiumoksid, Al2O3
Identifikasjon
Farge Alle fargar med unnatak av raudt - som er kalla rubin - eller rosa-orange (the padparadscha)
Krystallform Massiv og granulær
Krystallsystem Trigonal
Symbol (32/m)
Romgruppe: R3c
Kløyv Ingen
Brot Konkoidalt, Splintra
Mohs hardleiksskala 9.0
Strekfarge Kvit
Spesifikk vekt 3.95–4.03
Optiske eigenskapar
Optiske eigenskapar Abbetal 72.2
Brytingsindeks nω=1.768–1.772
nε=1.760–1.763,
dobbeltbryting 0.008
Pleokroisme Sterk
Smeltbarheit Ufusjonbar
Oppløyselegheit Uløyseleg
Andre eigenskapar Varmeutvidingskoeffisient (5.0–6.6)×10−6/K

Safir (frå gresk σάπφειρος; sappheiros, 'blå stein') er ein edelsteinvariant av mineralet korund, et aluminiumoksid (α-Al2O3), når fargen er ein annan enn raud eller mørk rosa. Dersom det er tilfelle blir edelsteinen kalla rubin, og blir sett på som ein eigen type edelstein. Spor av andre grunnstoff som jern, titan eller krom kan gi fargar som korundblå, gul, rosa, purpur, orange eller ein grønaktig farge. Rosa-orange safir blir òg kalla padparadscha. Rein krom er ei særskilt ureining for rubinar. Men ein kombinasjon av t.d. krom og titan kan gi ein safir som er ulik frå raud.

Safirar er vanleg nytta i smykke. Safir kan finnast naturleg i ulike sedimentære bergartar eller steinformasjonar eller dei kan bli produsert kunstig i form av store krystallar, boules, for både industriell eller dekorativ bruk.

Kjelder[endre | endre wikiteksten]