Magnar Lundemo

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Jump to navigation Jump to search
Magnar Lundemo
Fødd 4. mars 1938
Meråker
Død

7. januar 1987
Meråker

Magnar Lundemo, (4. mars 19387. januar 1987) var ein norsk langrennar, friidrettsutøvar og langrennstrenar. Han var fødd i Meråker og døydde også der. Han var medlem av IL Varden.

Langrennaren[endre | endre wikiteksten]

Magnar Lundemo slo gjennom i langrenn under norgesmeisterskapet på Gjøvik i 1959, då han vann bronsemedaljen på 15-kilometeren, bak den klare vinnaren Harald Grønningen og Sivert Fagerholt. Dei neste 11-12 sesongane var han oftast å rekne mellom medaljekandidatane i NM-renna, sesongane 1960-65 var dei beste. Han var sterkast på dei kortaste distansane.

Medaljar og besteplasseringar i norgesmeisterskap[endre | endre wikiteksten]

  • 1959: Bronse på 15 km, Gjøvik.
  • 1960: Sølvmedalje både på 15 km og 30 km, Nedre Eiker.
  • 1961: Norsk meister på 15-kilometeren, Røros.
  • 1962: Sølv på 15 km (sju tidels sekund bak om norgesmeisteren Alf Storelvmo) og bronse på 30 km, begge renna avvikla i Skien.
  • 1963: Bronsemedalje på 30 km, Rælingen.
  • 1964: Nr 4 på 15 km, Voss.
  • 1965: Nr 4 på 15 km, Fåberg.
  • 1966: Nr 5 på femmila, Rena.
  • 1967: Nr 4 på tremila, Skorovatn.
  • 1968: Nr 5 på 15 km, Bærum.
  • 1969: Nr 11 på femmila, Alvdal.
  • 1970: Nr 4 på femmila, Meldal.
  • 1971: Nr 5 på femmila, Fåberg.
  • 1972: Nr 8 på tremila, Tydal.
  • 1974: Nr 11 på femmila, Sørreisa.

Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn[endre | endre wikiteksten]

  • 1960: Nummer 16 på tremila i OL i Squaw Valley. Nr 7 på 15 km i Holmenkollen.
  • 1961: Nummer 8 på 15 km i Lahti.
  • 1962: Nummer fire på 15 km under VM i 1962 i Zakopane, få sekund bak landsmennene Harald Grønningen og Einar Østby som vann sølv og bronse. Gjekk fyrste etappen på det norske laget som vart nummer fire. Nummer tre på 50-kilometeren i Lahti, der det vart tredobbelt norsk med Sverre Stensheim som vinnar.
  • 1963: Nr 7 på 15 km i Holmenkollen.
  • 1964: Nummer åtte på 15 km under OL i Innsbruck. Nr 5 på 30 km i Svenska skidspelen i Kiruna.
  • 1965: Nr tre på 30 km Svenska skidspelen i Falun.
  • 1967: Nr 8 på 15 km i Holmenkollen.
  • 1970: Nr 12 på femmila i Holmenkollen.
  • 1971: Nr 14 på femmila i Holmenkollen.
  • 1972: Nr 12 på femmila i Holmenkollen.

Både under VM 1962 og OL 1964 gjekk han fyrste-etappen for dei norske stafettlaga som ved begge høva vart nummer fire. Lundemo vann Engelbrektsloppet over 60 km i Norberg i Sverige 1970, 1972 og 1973. 1974 vann han Marcialonga 70 km i Italia.

Friidrettsutøvaren[endre | endre wikiteksten]

Framifrå langdistanseløpar, åtte gongar norgesmeister. To av meisteskapa kom i baneløp, dei andre i landevegs- og terrengløp. Norgesmeister i 8 km terrengløp i 1960. Fire gull i 25 km landevegsløp fra 1961–1964. Norgesmeister i maraton i 1964.

  • 1960: NM-bronse på 5000 m.
  • 1961: NM, gull på 10 000 m (30.11,4) og bronse på 5000 m.
  • 1962: NM-gull på 10 000 m (30.01,0).
  • 1963: NM-sølv på 10 000 m.
  • 1966: NM-bronse 10 000 m.
  • 1968: NM-bronse 10 000 m.

Personlege rekordar[endre | endre wikiteksten]

  • 3000 m hinder: 9.12,2 (1960).
  • 5000 m: 14.19,0 (1962).
  • 10 000 m: 29.30,4 (1966).

Alle rekordane oppnådd under stemne på Bislett i Oslo.

I 1967 vart han tildelt Egebergs ærespris for allsidig idrett.

Trenaren[endre | endre wikiteksten]

Etter at han la opp som aktiv, fungerte han i mange år som skitrenar på lokalt og nasjonalt plan. Han tok i 1978 over som rikstrenar i langrenn i Norges Skiforbund. Som landslagstrenar nådde han toppen under VM på heimebane i Holmenkollen i Oslo i 1982.

Under OL i Sarajevo i 1984 gjekk Lundemo ut med påstandar om bloddoping i finsk langrenn.[1]

Til minne om Lundemo[endre | endre wikiteksten]

Magnar Lundemo vart heidra av IL Varden som arrangerer Magnar Lundemos Minnecup, og eit eige minneløp kalla Magnar Lundemos toppløp. Dette er eit motbakkeløp til Fonnfjellet i Meråker. Lundemo sette sjølv rekord i dette løpet, i 1969.

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  • Sportsboken, aktuelle årgangar
  1. Arne Thoresen (26. februar 2002). «Den blodige historien». Dagbladet. Henta 30. desember 2016.