Symfoni nr. 41 av Mozart

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
Symfoni nr. 41 i C-dur
K. 551
Symfoni av Wolfgang Amadeus Mozart
Periode Wienerklassisismen
Komponert 10. august 1788
Typisk lengd 32:31
Satsar 4

Symfoni nr. 41 i C-dur, K. 551, er ein symfoni av Wolfgang Amadeus Mozart som han skreiv ferdig den 10. august 1788.[1] Det var den siste symfonien han komponerte.

Verket har fått kallenamnet Jupiter-symfonien. Dette namnet kjem ikkje frå Mozart, men truleg frå impresarioen Johann Peter Salomon[2] i eit tidleg arrangement for piano.

Den 41. symfonien var den siste av tre symfoniar som Mozart skreiv i rask rekkefølgje sommaren 1788. Den 39. vart ferdig den 26. juni og den 40. den 25. juli.[1] På same tid skreiv Mozart pianotrioane sine i E- og C-dur, hans sonate facile, og ein fiolinsonatina.

Det er ikkje kjend om symfonien vart framført medan Mozart levde.

Verket er skrive i fire satsar og arrangert som ein tradisjonell symfoni frå klassisismen.

  1. Allegro vivace, 4/4
  2. Andante cantabile, 3/4 i F-dur
  3. Menuett: Allegretto - Trio, 3/4
  4. Molto Allegro, 2/2

Det uvanlege med denne symfonien er ein fugato for fem stemmer (som representerer dei fem dur-temaa) mot slutten av den fjerde satsen. Det er fugale-seksjonar gjennom heiel satsen. Hovudtemaet består av fire notar:

MozartJupiterFinaleTheme.PNG

I ein artikkel om Jupitersymfonien skriv Sir George Grove at «det er i finalen Mozart slepp laust alt han har heldt tilbake av det han har lært, og all krafta, som ingen ser ut til å ha hatt i same grad som han sjølv, og bevart denne vitskapen og gjort det til ein reiskap for musikken, som er like behagleg som lærerik. Ingen stad han oppnådd meir.»[3] Musikkvitarar er sikre på at Mozart studerte Michael Haydn sin Symfoni nr. 28 i C-dur, som òg har ein fugato i finalen.[4]

Kjelder [endre]

  • Denne artikkelen bygger på «Symphony No. 41 (Mozart)» frå Wikipedia på engelsk, den 28. desember 2010.
    • Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:
    • Deutsch, Otto Erich (1965) Mozart: A Documentary Biography. Stanford: Stanford University Press.
    • George Grove (January 1906). «Mozart's Symfoni i C (The Jupiter)». The Musical Times (The Musical Times, Vol. 47, nr. 755) Vol. 47 (nr. 755): s. 27–31. doi:10.2307/904183. 
  1. ↑ 1,0 1,1 Deutsch 1965, 320
  2. ↑ Heartz, Daniel, Mozart, Haydn and Early Beethoven 1781-1802, s. 210, Norton (2009), ISBN 978-0-393-06634-0
  3. ↑ Grove 1906
  4. ↑ C. Sherman, Foreword to score of Sinfonia i C, Perger 31 Wien: Doblinger K. G. (1967)

Bakgrunnsstoff [endre]

v • d • e
Symfoniar av Wolfgang Amadeus Mozart

1 · 2a · 3b · 4 · 5 · 6 · 7 · 8 · 9 · 10 · 11 · 12 · 13 · 14 · 15 · 16 · 17 · 18 · 19 · 20 · 21 · 22 · 23 · 24 · 25 · 26 · 27 · 28 · 29 · 30 · 31 (Paris) · 32 · 33 · 34 · 35 (Haffner) · 36 (Linz) · 37c · 38 (Praha) · 39 · 40 · 41 (Jupiter)
a #2 i dag tilskriven Leopold Mozart.    b #3 i dag tilskriven Carl Friedrich Abel.    c #37 i dag tilskriven Michael Haydn.

Musikkverk av Wolfgang Amadeus Mozart ·
Henta frå «http://nn.wikipedia.org/w/index.php?title=Symfoni_nr._41_av_Mozart&oldid=2397888»