Symfoni nr. 39 av Mozart

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
Symfoni nr. 39 i Ess-dur
K. 543
Symfoni av Wolfgang Amadeus Mozart
Periode Wienerklassisismen
Komponert 26. juni 1788
Typisk lengd 28:25
Satsar 4

Symfoni nr. 39 i Ess-dur av Wolfgang Amadeus Mozart, K. 543, vart skriven ferdig den 26. juni 1788.[1]

Komposisjon og premiere[endre | endre wikiteksten]

Den 39. symfonien er den første av dei tre siste symfoniane som Mozart komponerte i rask rekkefølgje sommaren 1788. Nr. 40 vart ferdig den 25. juli og nr. 41 den 10. august.[1] På same tid skreiv Mozart pianotrioane sine i E- og C-dur, hans sonate facile, og ein fiolin-sonatina. Mozart-biografen Alfred Einstein har indikert at Mozart tok Michael Haydn sin Symfoni nr. 26, i same toneart, og nytta som utgangspunkt.[2]

Ein er ikkje sikker på når verket hadde premiere, eller om det vart framført i det heile medan Mozart levde.

Instrumentering og satsar[endre | endre wikiteksten]

Symfonien er skriven for fløyte, to klarinettar, fagottar, horn og trompetar, pauke og strykarar, og består av fire satsar:

  1. Adagio, 2/2 – Allegro, 3/4
  2. Andante con moto, 2/4
  3. Menuett: Trio, 3/4
  4. Allegro, 2/4

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  1. 1,0 1,1 Deutsch 1965, 320
  2. Einstein 1945, 127

Bakgrunnsstoff[endre | endre wikiteksten]