Strawberry Fields Forever

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
«Strawberry Fields Forever»
Singel av The Beatles
frå albumet Magical Mystery Tour
A-side «Penny Lane»
Utgjeve 13. februar 1967
Innspelt Abbey Road
November-desember 1967
Sjanger Psykedelisk rock
Lengd 4:10
Selskap Parlophone (UK)
Capitol (USA)
Låtskrivar(ar) Lennon/McCartney
Produsent George Martin
The Beatles-kronologi
«Eleanor Rigby» / «Yellow Submarine»
(1966)
«Strawberry Fields Forever» «All You Need is Love»
(1966)

«Strawberry Fields Forever» er ein song av det engelske rockebandet The Beatles. Songen vart skrive av John Lennon og innspelt mot slutten av 1966, men tilskriven Lennon/McCartney. Han er kalla opp etter huset til Frelsesarmeen i Liverpool, der Lennon leika som barn.

«Strawberry Fields Forever» startar med ein vers-mellomspel-struktur med Lennon på vokal og med akkompagnement frå resten av bandet. Midtvegs i songen vert Lennon akkompagnert av eit orkester. Etter det fjerde verset vert songen tona ut og inn igjen til disharmoniske melodiar og Lennon som seier «cranberry sauce».

«Strawberry Fields Forever» vart opphavleg innspelt for Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (1967), men vart i staden gjeve ut som singel den 13. februar 1967 som ei dobbel A-side, med Paul McCartney sin «Penny Lane» på andre sida. Songen nådde toppen av hitlistene i mange land og vert av mange musikkritikarar skildra som ein av dei beste innspelingane til bandet.[1][2] Songen er ein av dei som definerte sjangeren psykedelisk rock og vart spelt av mange andre artistar. Songen vart seinare gjeve ut på albumet Magical Mystery Tour (1967).

Bakgrunn og komposisjon[endre | endre wikiteksten]

Inngangsporten til Strawberry Field, som i dag er ein populær turistattraksjon i Liverpool

Strawberry Field var namnet på barneheimen til Frelsesarmeen like ved barndomsheimen til Lennon i Liverpool.[3]

Lennon starta skrivinga av songen seint i 1966 i Almería i Spania under innspelinga av Richard Lester-filmen How I Won the War.[4][3] Både Lennon sin «Strawberry Fields Forever» og McCartney sin «Penny Lane» hadde eit nostalgisk tema frå barndomsåra deira i Liverpool. I tillegg hadde begge songane sterke surrealistiske og psykedeliske overtonar.[3] Produsent George Martin sa at då han først høyrte «Strawberry Fields Forever» syntest han at songen danna ei «tåkete, impresjonistisk draumeverd».[5]

Let me take you down,
’Cos I’m going to Strawberry Fields.
Nothing is real
And nothing to get hungabout.
Strawberry Fields forever.

John Lennon, 1966

Perioden var prega av store endringar for Lennon sin del. Beatles hadde akkurat gjeve opp turnelivet, hendingane der Lennon uttalte at «Beatles var meir populært enn Jesus»[6] og der bandet utan medvit[7][3] var nettopp forbi og ekteskapet til Lennon med Cynthia Powell var i ferd med å bryte saman. I tillegg hadde han starta å nytte store mengder narkotika, særleg hallusinogenet LSD.[5][8]

Innspeling[endre | endre wikiteksten]

Arbeidstittelen på songen var «It’s Not Too Bad».[9] Innspelinga starta 24. november 1966 i Abbey Road Studio. Det tok 45 timar å spele inn songen, spreidd utover fem veker.[10][3][11] Songen var meint for albumet Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band, men vart i staden gjeve ut som ein singel.[12]

Etter at songen var innspelt ønskte Lennon å gjere noko annleis med han. I følgje Martin ønskte Lennon ein dempa, draumande song, men at resultatet hadde vorte for grovt. Martin foreslo å skrive melodi for strykarar som kunne leggast på, noko han også gjorde[13], med fire trompetar og tre celloar, men Lennon likte ikkje resultatet.[14] Samstundes vart eit anna grunnspor spelt inn den 8. og 9. desember med ein mellotron, slidegitar, piano og cymbalar spelt inn baklengs, samt ein swarmandal; ein indisk versjon av ein sitar.[15][16] Etter å ha høyrt begge versjonane likte Lennon begge og ønskte å kombinere dei.

Utgjeving og mottaking[endre | endre wikiteksten]

Singelen kom ut 13. februar som ei dobbel A-side med «Penny Lane» på andre sida. For første gong sidan «Love Me Do» i 1962, klarte ikkje Beatles-singelen å nå toppen av den britiske singellista, men stoppa på andreplass. Dette kom av at BBC rekna dei to songane som to individuelle singlar, og tok ikkje omsyn til at singelen faktisk selde nesten dobbelt så mykje som Engelbert Humperdinck, som hadde førsteplassen.[17] Det same opplegget hadde dei i USA, men her nådde «Penny Lane» toppen av lista, medan «Strawberry Fields Forever» stoppa på 8. plass.

«Strawberry Fields Forever» vart teke godt imot av kritikarane, og vert framleis rekna som ein klassikar. Tre veker etter han kom ut omtalte bladet Time songen som det siste dømet på Beatles si utrulege nyskapande evner.[18] Allmusic har hylla songen som ein av dei største songane til The Beatles.[1] Musikkmagasinet Rolling Stone plasserte songen på 76. plass over dei 500 største songane gjennom tidene.[2]

Brian Wilson frå The Beach Boys sa at songen var delvis årsaka til at han skrinla det legendariske lenge uferdige albumet SMiLE.[19] og at etter han hadde høyrt songen så meinte han at Beatles alt hadde kome fram til lydbilete dei alltid hadde prøvd å oppnå.[19]

Medverkande[endre | endre wikiteksten]

Andre medverkande:

  • Mal Evans: tamburin
  • Neil Aspinall: guiro
  • Terry Doran: maracas
  • Tony Fisher: trompet
  • Greg Bowen: trompet
  • Derek Watkins: trompet
  • Stanley Roderick: trompet
  • John Hall: cello
  • Derek Simpson: cello
  • Norman Jones: cello[20]

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  • Denne artikkelen bygger på «Strawberry Fields Forever» frå Wikipedia på engelsk, den 17. desember 2008.
  • Andy Babuik, Mark Lewisohn, Tony Bacon (2002) Beatles Gear: All the Fab Four's Instruments, from Stage to Studio – Backbeat Books, Milwaukee. ISBN 0879307315.
  • The Beatles (2000) The Beatles Anthology – Chronicle Books, San Francisco. ISBN 0-8118-2684-8.
  • The Beatles (2003) The Beatles Anthology (DVD)Apple records. ASIN: B00008GKEG (Bar Code: 24349 29699).
  • Craig Cross (2004) Beatles-Discography.com: Day-By-Day Song-By-Song Record-By-Record – iUniverse, Bloomington. ISBN 0-595-31487-2.
  • Hunter Davies (2002) The Beatles: The Authorised Biography – W.W. Norton, New York. ISBN 0-393-32886-4.
  • Geoff Emerick, Massey, Howard (2006) Here, There and Everywhere: My Life Recording the Music of the Beatles – Penguin Books, New York. ISBN 1-592-40179-1.
  • Walter Everett (1999) The Beatles as Musicians: Revolver Through the Anthology – Oxford Press, New York. ISBN 0195129415.
  • Jonathan Gould (2007) Can't Buy Me Love: The Beatles, Britain, and America – Harmony Books, New York. ISBN 0307353370.
  • Allan Kozinn (1995) The Beatles – Phaidon, London. ISBN 0714832030.
  • Cynthia Lennon (2006) JohnHodder & Stoughton, London. ISBN 0-340-89828-3.
  • Mark Lewisohn (1988) The Beatles Recording Sessions – Harmony Books, New York. ISBN 0-517-57066-1.
  • Mark Lewisohn (1992) The Complete Beatles Chronicle – Harmony Books.
  • Barry (1988) Paul McCartney: Many Years From Now – Macmillan, New York.
  • Ian MacDonald (2005) Revolution in the Head: The Beatles' Records and the Sixties – Pimlico (Rand), London. ISBN 1-844-13828-3.
  • Rolling Stone Magazine, Peter Herbst (1989) The Rolling Stone Interviews – MacMillan, New York. ISBN 0312034865.
  • David Sheff (2000) All We Are Saying: The Last Major Interview with John Lennon and Yoko Ono – St. Martin's Press, New York. ISBN 0-312-25464-4.
  • Bob Spitz (2005) The Beatles: The BiographyLittle, Brown and Company, New York. ISBN 1845131606.
  • Brandon Toropov (2002) The Complete Idiot's Guide to Urban Legends – Alpha Books, London. ISBN 0028640071.
  • Albin Zak (2001) The Poetics of Rock: Cutting Tracks, Making Records – University of California Press, Berkeley. ISBN 0520218094.
  1. 1,0 1,1 Richie Unterberger. "Strawberry Fields Forever".
  2. 2,0 2,1 The Rolling Stone 500 Greatest Songs of All Time. Vitja 17. desember 2008.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 The Beatles Anthology DVD (2003) (Episode 6 - 0:32:32)
  4. Sheff (2000) s. 153
  5. 5,0 5,1 Spitz (2005) s. 641
  6. Robert Webb. 'Strawberry Fields Forever': The making of a masterpiece.
  7. Spitz (2005) pp. 619-625
  8. Lennon (2006) s. 244–248
  9. Robert Fontenot. The history of this classic Beatles song.
  10. Spitz (2005) s. 654
  11. Spitz (2005) p. 655
  12. Miles (1988) s. 306
  13. 'Strawberry Fields Forever' The Beatles.
  14. Joseph Brennan. Strawberry Fields Forever: Putting Together the Pieces. Columbia University in the City of New York.
  15. Emerick (2006) s. 135–136
  16. Kozinn (1995) s. 149
  17. Spitz (2005) s. 656
  18. Other noises, Other notes (3. mars 1967).
  19. 19,0 19,1 Derk Richardson. Brian Wilson finally finishes his 'teenage symphony to God'.
  20. Cross (2004), s. 391