Diamond Dogs

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
Diamond Dogs
Studioalbum av David Bowie
Utgjeve 24. april 1974
Innspelt Olympic og Island Studios, London
Ludolf Studios, Hilversum i Nederland
Oktober 1973 – february 1974
Sjanger Rock, Glamrock
Lengd 38:25
Selskap RCA Records
Produsent David Bowie
Kritikk
David Bowie-kronologi
Pin Ups
(1973)
Diamond Dogs David Live
(1974)

Diamond Dogs er eit konseptalbum av den britiske musikkartisten David Bowie, gjeven ut på RCA Records i 1974. Tematisk var albumet ei blanding av romanen 1984 av George Orwell og Bowie si eiga soge om ei postapokolyptisk verd. Bowie planla og byrja på ein musikal basert på boka til Orwell, og byrja å skrive songar for prosjektet etter han hadde spelt inn albumet Pin Ups i 1973, men han fekk ikkje rettane til å utføre prosjektet. [1] Songane enda i staden opp på albumet Diamond Dogs året etter.

Produksjon og stil[endre | endre wikiteksten]

Sjølv om albumet vart spelt inn og gjeve ut etter at Bowie «pensjonerte» Ziggy Stardust i midten av 1973, og hadde ein ny frontfigur i Halloween Jack, så var Ziggy framleis til stades, noko ein kan sjå frå mellom anna frisyren til Bowie på omslaget. I tillegg vidareførte singelen «Rebel Rebel» glamrockstilen frå dei førre albuma.[1] Enkelte songar på albumet var òg inspirert av The Rolling Stones, særleg tittelsporet.[2] På andre songar hadde derimot Bowie flytta seg vidare frå den tidlegare glamrock-stilen sin, som på det episke musikkstykket «Sweet Thing»/«Candidate»/«Sweet Thing (Reprise)», medan «Rock 'n' Roll with Me» og den Shaft-inspirerte wah-wah gitaren på «1984» gav ein forsmak på Bowie sin neste plastikk soul-periode.

Diamond Dogs vart det første Bowie-albumet sidan 1969 der ingen av medlemmane frå Spiders from Mars spelte, sjølv om mange av arrangementa alt var utarbeid på turne med Mick Ronson før studioinnspelingane, mellom anna «1984» og «Rebel Rebel». I staden spelte Herbie Flowers bass, medan Aynsley Dunbar og Tony Newman spelte trommer. Noko som overraska mange var at Bowie sjølv tok på seg rolla som sologitarist, noko Mick Ronson hadde gjort tidlegare. Musikkjournalistar har skildra gitarstilen hans på plata som ujamn, rusten og nesten amatøraktig, noko som gav plata det karakteristiske lydbilete.[3] Diamond Dogs var og første plata sidan 1970 der Tony Visconti medverka. Han hjelpte til med arrangementet av strykarane og med miksinga av albumet. Resten av tiåret var Tony Visconti med som produsent på platene til Bowie.

Plateomslaget[endre | endre wikiteksten]

Plateomslaget viser ein figur som er halvt hund og halvt Bowie, måla av den belgiske kunstnaren Guy Peellaert. Bilete var kontroversielt sidan det viste kjønnsorganet til hunden. Eit par eksemplar av plata kom ut i butikkane med dette omslaget, før kjønnsorganet vart fjerna på alle andre utgåver. Dei usensurerte utgåvene vart raskt eit samleobjekt, og allereie i 1974 gjekk desse for rundt $1000.

Utgjeving og ettermæle[endre | endre wikiteksten]

Bowie spelar under Diamond Dogs-turneen i 1974.

Plata var Bowie sin glam-svanesong, og i følgje forfattaren David Buckley var det typisk for Bowie, at han hoppa av glamrock-bølgja like før ho glei over til å bli sjølvparodisk. [1] Då albumet kom ut skildra Bowie Diamond Dogs som «eit særs politisk album. Min protest ... meir meg enn noko anna eg har gjort tidlegare.»[4]. Magasinet Disc samanlikna albumet med The Man Who Sold the World (1970), medan Rock og Sounds begge skidlra det som «hans mest imponerande album sidan Ziggy Stardust».[4] Albumet nådde førsteplass i Storbritannia og femteplass i USA, men har vorte kritisert for å vere for røff i kantane med for pretensiøst tema. Bowie sine råe gitarstil og syn om urbant kaos har derimot vorte anerkjend for å komme pønkrocken i forkjøpet. [5]

Bowie spelte dei fleste songane på den påfølgjande turneen i USA i 1974, bortsett frå «We Are the Dead» (som er å høyre på David Live), og enkelte på Station to Station-turnéen i 1976, men bortsett frå «Rebel Rebel» har få av songane vorte spelt på konsertar etter dette.

Innhald[endre | endre wikiteksten]

Alle songar er skrivne av David Bowie, bortsett frå der andre er nemnde. 

Side ein
# Tittel Lengd
1. «Future Legend»   1:05
2. «Diamond Dogs»   5:56
3. «Sweet Thing»   3:39
4. «Candidate»   2:40
5. «Sweet Thing (reprise)»   2:31
6. «Rebel Rebel»   4:30
Side to
# Tittel Lengd
7. «Rock 'n' Roll with Me» (tekst: Bowie, musikk: Bowie, Warren Peace) 4:00
8. «We Are the Dead»   4:58
9. «1984»   3:27
10. «Big Brother»   3:21
11. «Chant of the Ever Circling Skeletal Family»   2:00
Bonusspor (1990 Rykodisc/EMI)
# Tittel Lengd
12. «Dodo» (innspelt 1973, ikkje tidlegare utgjeven) 2:53
13. «Candidate» (demo) 5:09

Andre utgåver[endre | endre wikiteksten]

Diamond Dogs har vore gjeve ut på nytt tre gonger. Den første gongen var i 1990 av Rykodisc (med to bonusspor), den andre gongen i 1999 av EMI (med nymastra digitallyd, men utan bonusspor), og den siste i 2004 som 30th Anniversary Reissue der det var med ein heil bonusdisk. Ein tidleg instrumentalversjon av «Sweet Thing» kalla «Tragic Moments» skulle opphavleg med på denne bonusplata, men har

Bonunsplate frå 2004[endre | endre wikiteksten]

  1. «1984/Dodo» (spelt inn 1973) – 5:29
  2. «Rebel Rebel» (amerikansk singelutgåve frå 1974) – 3:00
  3. «Dodo» (spelt inn 1973) – 2:53
  4. «Growin' Up» (Bruce Springsteen) (Spelt inn 1973) – 2:25
  5. «Candidate» (Demoutgåve, spelt inn 1973) – 5:09
  6. «Diamond Dogs» (K-Tel Best of Bowie edit, 1980) – 4:41
  7. «Candidate» (Intimacy mix) – 2:58
  8. «Rebel Rebel» (2003 mix) – 3:09

Medverkande[endre | endre wikiteksten]

Kjelder[endre | endre wikiteksten]

  1. 1,0 1,1 1,2 David Buckley (1999). Strange Fascination - David Bowie: The Definitive Story: s.210-217
  2. Nicholas Pegg (2000). The Complete David Bowie: s.63
  3. Roy Carr & Charles Shaar Murray (1981). Bowie: An Illustrated Record: s.14
  4. 4,0 4,1 Nicholas Pegg (2000). Op Cit: s.289-291
  5. Roy Carr & Charles Shaar Murray (1981). Ibid: p.64