Comfortably Numb

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Gå til: navigering, søk
Comfortably Numb
Singel av Pink Floyd
frå albumet The Wall
B-side «Hey You»
Utgjeve 1979
Innspelt April–November 1979
Sjanger Progressiv rock
Lengd 6:21
Selskap EMI
Låtskrivar(ar) David Gilmour & Roger Waters
Produsent Bob Ezrin, David Gilmour, James Guthrie og Roger Waters
Pink Floyd-kronologi
«Another Brick in the Wall (Part 2)»
(1979)
Comfortably Numb «Run Like Hell»
(1980)

«Comfortably Numb» er ein song av det britiske bandet Pink Floyd på albumet deira The Wall frå 1979. Musikken er komponert av David Gilmour (med små medverknadar av Waters), medan teksten er skrive av Roger Waters.

Plott[endre | endre wikiteksten]

Som resten av songane på albumet, fortel «Comfortably Numb» ein del av historia om hovudrolla Pink. Pink kjenner seg totalt isolert frå samfunnet, og mislikar sterkt presset med å vere ei rockestjerne. Så han kollapsar på hotellrommet like før han skal dra til konserten sin. Ein lækjar vert henta til rommet og gjev Pink ei sprøyte, som gjev han nok energi til å framføre konserten. Teksten er skrive som ein samtale, der Waters si stemme er lækjaren, og Gilmour si stemme er Pink .

Bakgrunn[endre | endre wikiteksten]

Medan dei fleste songane på The Wall er skriven av Waters aleine, er det meste av musikken til «Comfortably Numb» laga av David Gilmour. Opphavleg hadde Gilmour tenkt å spele songen inn for sitt første soloalbum, David Gilmour. Gilmour valde å ikkje bruke songen på albumet, og tok i staden demoen med seg til innspelingane av The Wall.

Songen er ein av berre to spor på The Wall som ikkje glir inn eller ut av songane før og etter (den andre songen er «Mother»). Dette kjem av at det på den originale LP-versjonen var ein pause i musikken då side tre av albumet var ferdig. På enkelte CD-utgåver av tidlegare Pink Floyd-album som The Dark Side of the Moon og Wish You Were Here vart desse pausane tatt bort ved at slutten på eine sida og byrjinga på andre sida vart miksa inn i kvarandre.

I følgje musikkmagasinet Rolling Stone vart Roger Waters inspirert av ei sprøyte han fekk for hepatitt av ein lækjar før ein Pink Floyd-konsert i Philadelphia. Waters skal ha sagt at det var dei to lengste timane i livet hans, og at det var særs vanskeleg å gjennomføre ein konsert når det var så vidt han kunne lette på armane. Denne opplevinga gav han ideen som til slutt utgjorde teksten til songen.

Waters og Gilmour var svært ueinige om korleis songen skulle spelast inn og høyrast ut, og Gilmour ville at lydbilete i versa skulle vere meir skittent. Til slutt vart Waters sitt ønskje brukt i versa, medan Gilmour fekk lage gitarsoloen som han ville. Gilmour har seinare fortalt at han og Waters krangla svært lenge om korleis songen skulle høyrast ut.

Songen inneheld to gitarsoloar av David Gilmour, og er ein av favorittsoloane til Pink Floyd-tilhengjarane. Den siste soloen i songen vert sett på som ein av Gilmour sine beste soloar og som ein klassikar innan gitarsoloar i rocken. Soloen kjem ofte svært høgt på kåringar over dei beste gitarsoloane nokon sinne.

I 1984 då Gilmour spelte nokre solokonsertar vart songen ofte kalla «Come on Big Bum» i setlista. Gilmour gjorde dei endringane han opphavleg ville ha med på albumet under desse konsertane, og i dei seinare utgåvene av songen under konsertane til Pink Floyd på 80- og 90-talet var det denne versjon dei brukte.

Coverversjonar[endre | endre wikiteksten]

Medverkande[endre | endre wikiteksten]

Kjelder[endre | endre wikiteksten]


315:
 «Don't Let Me Be Misunderstood» 
The Animals
Plassering på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene
314

Pink Floyd – «Comfortably Numb»

313:
 «I Put A Spell On You» 
Screamin' Jay Hawkins